John Frusciante - Inside of Emptiness (2004)

John Frusciante – Inside Of Emptiness

Inside of Emptiness, het één na laatste deel van zijn serie albums
Ook meteen de kortste van de serie
Een album dat ontzettend makkelijk wegluisterd
Dat komt doordat elk nummer op zijn eigen manier wel enigszins boeit
Hoewel opener What I Saw nog niet helemaal kan overtuigen.
Ondanks een goede solo is What I Saw niet geweldig vergeleken met de andere nummers
Met The World’s Edge begint het pas echt.
Dat John Frusciante een goede stem heeft is goed af te lezen uit dit nummer.
Breekbare zang van John en dat verpakt in een nummer met mooie arrangementen
Inside A Break begint met een deuntje dat zich meteen in je hoofd nestelt
Het nummer bouwt langzaam op, John gaat steeds aggresiever zingen
En ook de gitaren en drums worden steeds harder en in het refrein barst het los
Daarna begint het weer opnieuw met dezelfde opbouw, helemaal niet erg
De aanloop naar het tweede refrein is misschien nog wel mooier dan bij de eerste
A Firm Kick is eenzelfde soort nummer als het vorige nummer
Rustige opbouw maar wel met een vaker terugkomend refrein
Dat refrein blijft kleven en vooral het eind maakt het nummer heel erg goed
Het gitaarspel is voortreffelijk in dit nummer, wat in alle nummer wel het geval is
Look On is het langste nummer van de plaat
Toch wordt het grootste deel van het nummer gezongen door John
Er is niet eens zo veel tijd voor solo’s wat je wel zou verwachten
Niet dat er geen solo in zit, dat wel, eentje van goede kwaliteit zelfs
Maar vaak verzuipen albums van vaardige gitaristen onder te veel solo’s
Deze solo van twee minuten lang ongeveer is precies goed
Als John Frusciante er ook nog Look On door heen gaat zingen wordt het echt prachtig

De tweede helft van het album start met Emptiness
Een nummer waar je direct spanning voelt
Er zit iets dreigends in het nummer
Dat het dreigend is blijkt wel uit de uitbarsting, goed georganiseerde chaos.
Na het eerste nummer zijn alle nummers van uitzonderlijke kwaliteit
Zo ook deze, namelijk I’m Around
Het nummer viel mij bij de eerste luisterbeurt meteen op
Die zang van John is prachtig, de eerste woorden pakken je meteen in
Dit nummer houdt hij vrijwel akoestisch
Alleen bij het laatste stuk pakt hij zijn elektrische gitaar er bij
Dat hij dat doet is zeker slim
Een soort solo zoals het laatste stuk van November Rain
Niet dat het daaraan doet denken, maar wel dezelfde structuur
Een zanger die over een hoog geluid van de gitaar heen zingt
Ook het koortje is slim toegevoegd aan het einde
Waar I’m Around grotendeels akoestisch is, knalt 666 meteen uit je boxen
Een rammelend nummer in alle opzichten
De drums en gitaar zijn expres krakend opgenomen, het hele album overigens
Als dan Frusciante ook nog eens gaat schreeuwen in het refrein schrik je je kapot
Het nummer dat me ook het minste boeit
Het ergert me niet maar het is gewoon niet goed
Bij de laatste nummers ga je toch merken dat hij de kwaliteit niet het hele album vasthoudt
Interior Two is bijvoorbeeld een aardig nummer, maar het mist een goede climax
Een goed refrein had ook gemogen maar dat zit er ook niet in
Wat er wel in zit is een hoog zingende Frusciante
Hij voorziet de nummers van uitstekende zang
Scratches begint veelbelovend
John leidt het nummer mooi in met zijn stem
Daarna komen de drums erover die een tijdje zonder gitaar de show mogen stelen
Pas later komt de gitaar eindelijk en die komt op precies het goede moment
Eerst valt dit nummer niet op, later wordt het een parel
De opbouw, de zang, de tekst, alles klopt
Samen met I’m Around is dit ook het enige nummer dat hij klein weet te houden
Samen met de nummers 2 t/m 7 de prijsnummers van het album
Jammer van de andere drie mindere nummers

3,8*

De soloplaten van John Frusciante beoordeel ik heel wisselend. De ene keer betoverend mooi en de andere keer raakt het me een stuk minder, of ik vind het helemaal niets. Feit is wel dat Frusciante's soloalbums een stuk meer intrigeren dan zijn werk als gitarist bij The Red Hot Chili Peppers. "Inside of Emptiness" vind ik, hoe intrigerend ook, muzikaal en gevoelsmatig een minder album dan bijvoorbeeld het prachtige "Curtains". "Inside of Emptiness" klinkt rauwer en directer, waarbij ik zijn stem gewoonweg niet zo mooi vind. Qua emotie en beleving zul je van mij geen kwaad woord horen, maar het raakt mij niet zoals hij het waarschijnlijk heeft bedoeld. De tracks waarbij het tempo omlaag gaat intrigeren me nog het meest, maar deze momenten vind ik te spaarzaam op "Inside of Emptiness". Ik waardeer en respecteer de directheid en rauwheid van John Frusciante op deze plaat, maar ik prefereer meer de richting van het album "Curtains".

Na een fase van enorm veel luisteren naar de muziek van John Frusciante heb ik zijn solowerk lang links laten liggen, tot ik vandaag besloot ik om het nog eens opnieuw te bezoeken en deze krijgt er prompt een halfje bij. Het meest rechttoe-rechtaan rockende album van zijn massaproductie solo-albums uit 2004 staat bol van de simpele, maar verslavende riffjes en zangmelodieën.

Hoewel Frusciante misschien nog hoger piekt op platen als Curtains en The Will to Death, ben ik nooit geneigd om van Inside of Emptiness ook maar één nummer over te slaan. Deze moet je ononderbroken beluisteren vanaf de energieke opener tot het ontroerende Scratches, met in het midden dé climax: Look On, met een kanjer van een solo die loeihard gespeeld moet worden om tot zijn recht te komen en je compleet weg te blazen.

What I Saw, Look On en Scratches zijn de hoogtepunten van dit geweldige album.