John Frusciante - Inside of Emptiness (2004)

Ik kende John frusciante alleen van zijn werk bij The Peppers, maar ik ben sinds een aantal dagen zijn solo platen aan het uitpluizen en ik ben positief verrast. Ik begin dit album steeds meer te waarderen. In het begin moest ik er nog een beetje aan wennen, maar na meer luisterbeurten kwam ik er achter wat een geweldig album dit is. Er staan eigenlijk geen slechte nummers op, Alleen had 666 er voor mij niet op gehoeven. Mijn favoriete nummers: What I Saw , A Firm Kick , Look On , Scratches. Dit album krijgt zeker een mooi plaatsje in mijn top 10. 5 sterren voor deze, gelukkig nog levende legende.

Na de geslaagde comeback van Californication ging het bergafwaarts.
Als een achtbaan duizelen we de diepte in.
Red Hot Chili Peppers overtuigden niet meer.
Zelfs de gemiddelde Tina heeft meer inhoud.
Verworden tot theekransje.
Anthony Kiedis heeft nooit de kwaliteiten gehad van een groot tekstschrijver.
Maar om dat dan zo sterk te benadrukken.

Bij Shadows Collide With People gaf ik het al aan.
Voeg de 4 albums van 2004 samen tot een enkeling.
Als resultaat een tijdloos document.
Overige materiaal in een boxset.
Of weggestopt in een kluis.
Testament met restopnames.

Het sterke What I Saw heeft voor mij een link met PJ Harvey.
Hier staat iemand; overtuigend.
Zangpartijen die meer overtuigen dan het hoge verlegen gemurmel bij RHCP.
Vervolgens de ontroering in The World’s Edge.
De rauwe kantjes geven een blik op zijn oude destructieve leven.
Al blijven de littekens hier nog gesloten.
Het liefst zou ik hier een chirurg aan het werk zien.
Gemaskerd en gewapend met scalpel de ziel bloot leggen.
Alle rottigheid tentoonstellen op de operatietafel.
Misschien is dat het grootste gemis.
Pas bij 666 barst de wond open.
Pus druipt van de wanden.
Helaas wordt deze al snel weer door het schoonmaakteam verwijdert.
Alsof er niks gebeurd is.

Wat mij verder opvalt is dat de gitaarsound niet prominent aanwezig is.
Stem is duidelijk het hoofdinstrument.
Soms hoor ik Anthony Kiedis terug.
Vaker nog Eddie Vedder en Kurt Cobain.
Maar voornamelijk een mooi eigen geluid.
Halverwege Look On is het wel even weer genieten.
Want hij kan het natuurlijk nog steeds.
Helaas iets te weinig.

Nou dan schrijf ik de review nu maar alvast

Inside of Emptiness, 1 van de 4 platen van Frusciante uit 2004.
Ik stelde voorafgaand wat hoge eisen.
Dit zou totaal iets anders zijn de RHCP en dat is het ook.
Maar toch was het een teleurstelling.

Het begint scheurend en vol energie.
Een beetje stoner achtig zelfs.
John kan ook nog aardig zingen.
Alleen wel zeurderig, komt door de zanglijn.
De stem is goed voor de rest.
Het nummer zelf houd het wel en is een goede opener.

The World's Edge, erg zeurderig nummer.
Saai als de neten, de zang interesseert me niet en de instrumentatie ook niet.
Leuke terugblik op zijn leven meer niet.

Inside a Break weet al meer te overtuigen.
Lekker gitaar deuntjes maar weer zo zeurderig gezongen.
Een beetje als dat verlegen jongetje van de RHCP.
Als hij energieker begint te zingen weet hij pas te overtuigen.
Niet zo sterk maar een leuk tussendoortje..

A Firm Kick is wat meer in de richting van de hedendaagse RHCP.
Een rustig popnummer wat wel lekker in het gehoor ligt.
Een nummer wat uitbundiger had gekunt.
Het is niet bepaald A Firm Kick..

Het volgende nummer roept herinneringen op van een band waarop ik niet kan komen.
Een bluesrock band, nog steeds actief.
Live veel gejam en op hun laatste album een collaboratie met Billy Gibbons.
Zelfde gitaar geluid.
Een niemandal, dat is Look On niet,
vrij standaard maar nog wel een erg fijne solo.

Emptiness veraad het nummer zelf al.
Leeg, er word dan wel lekker agressief gebeukt maar John's stem is zo vreselijk loom.
We weten dat hij agressief kan zingen maar dat doet hij niet.
Mis je kansen maar John..

I'm Around, gevoelig gezongen.
Het boeit me niet maar niet vervelend om naar te luisteren.
Te veel gefocust op zijn vervelende manier van zingen.
De gitaar had wel ietsje meer betrokken mogen zijn.

666, The number of the beast.
Hier doet John wat goed.
Hij laat alles los.
Zijn verleden, zijn nu en zijn toekomst.
Hij schreeuwt het uit en dat willen wij.

Interior Two is muzikaal weer oké maar John moet weer hinderlijk zingen.
Echt mijn ding niet, zo lijkt het.

Ingetogenheid, Frusciante is geen zanger maar gitarist.
Toch zingt hij en laat hij de gitaren rusten.
Erg jammer. Hij laat te weinig van zichzelf zien.

Een veels te ingetogen plaatje.
Saai, te weinig hoogtepunten en John gebruikt zijn sterkste punt heel erg weinig.
Meer gitaarspelen en minder lullen.

Ik kan kort over dit plaatje zijn, het heeft geen zin om alles heel uitgebreid te doen want het niks voor mij zo blijkt. Jammer, ik was hier heel benieuwd naar...

De soloplaten van John Frusciante beoordeel ik heel wisselend. De ene keer betoverend mooi en de andere keer raakt het me een stuk minder, of ik vind het helemaal niets. Feit is wel dat Frusciante's soloalbums een stuk meer intrigeren dan zijn werk als gitarist bij The Red Hot Chili Peppers. "Inside of Emptiness" vind ik, hoe intrigerend ook, muzikaal en gevoelsmatig een minder album dan bijvoorbeeld het prachtige "Curtains". "Inside of Emptiness" klinkt rauwer en directer, waarbij ik zijn stem gewoonweg niet zo mooi vind. Qua emotie en beleving zul je van mij geen kwaad woord horen, maar het raakt mij niet zoals hij het waarschijnlijk heeft bedoeld. De tracks waarbij het tempo omlaag gaat intrigeren me nog het meest, maar deze momenten vind ik te spaarzaam op "Inside of Emptiness". Ik waardeer en respecteer de directheid en rauwheid van John Frusciante op deze plaat, maar ik prefereer meer de richting van het album "Curtains".

Na een fase van enorm veel luisteren naar de muziek van John Frusciante heb ik zijn solowerk lang links laten liggen, tot ik vandaag besloot ik om het nog eens opnieuw te bezoeken en deze krijgt er prompt een halfje bij. Het meest rechttoe-rechtaan rockende album van zijn massaproductie solo-albums uit 2004 staat bol van de simpele, maar verslavende riffjes en zangmelodieën.

Hoewel Frusciante misschien nog hoger piekt op platen als Curtains en The Will to Death, ben ik nooit geneigd om van Inside of Emptiness ook maar één nummer over te slaan. Deze moet je ononderbroken beluisteren vanaf de energieke opener tot het ontroerende Scratches, met in het midden dé climax: Look On, met een kanjer van een solo die loeihard gespeeld moet worden om tot zijn recht te komen en je compleet weg te blazen.