John Frusciante - Inside of Emptiness (2004)

Inside a Break en scratches zijn de beste nummers het is echt een geslaagde cd!! zeker als je dan erbij moet stilstaan dat hij er zoveel na elkaar maakt!!

Alsof dat de muziek zelf beter maakt... Dit is gewoon wéér een schitterende plaat, gepijnigd en heel precies. Dit vraagt om een verdere uitdieping...
4*

In 666 voel je gewoon de demonen binnen Frusciante! Afschuwelijk, maar prachtig vertolkt...

daarom is het nog wel knap dat hij zo veel cd's maakt en dat ze ook nog heel mooi zijn.

Ik zag dat de gitarist van misschien wel mijn favoriete band zelf ook solo albums uitbrengt en uit nieuwsgierigheid heb ik deze dan maar gedownload. En wat heb ik hiermee een ontdekking gedaan zeg! Zo zie je weer wat voor een uitzonderlijk talent RHCP herbergt.
Het gitaarwerk op deze plaat is (uiteraard) geweldig en zijn zang is ook zeker niet slecht. I'm Around en vooral Scratches zijn voor mij veruit de mooiste nummers op deze plaat.

4.5* en op naar de volgende Frusciante!

Veruit mijn favoriete album van John. Ik vind hem persoonlijk veel beter dan de RHCP die ik nogal suffig vind vaak.

Ik vind dat hij veel mooier kan zingen dan A. Kiedis . Frusciante kan trouwens aan een wel erg hoog tempo kwaliteitsvolle nummers schrijven. Een grote meneer, zeker weten.

Mooie Cd. Allemaal relatief simpel geschreven maar wel heel treffend. Frusciante kan met een paar akkoorden en een zanglijntje een heel mooi nummer makenNiandra Lades blijft echter nog wel op eenzame hoogte staan als je het hiermee vergelijkt. Dat geschreeuw op 666 doet na zijn oude werk niet zo bijzonder aan. 3,5*

Dit vind ik het beste album van Frusciante.

Alleen al om What I saw, wat een topnummer is dat!
De rest van het album is eigenlijk net zo goed.
Beter als de chili peppers (californication) vind ik het niet,
maar meesterlijk is het wel!

4,5*

Ik vind dit waarschijnlijk ook het beste album van John Frusciante dat ik ken. Wat rauwer dan The Will to Death, dat dan in ieder geval op de tweede plaats komt.

Ik kende John frusciante alleen van zijn werk bij The Peppers, maar ik ben sinds een aantal dagen zijn solo platen aan het uitpluizen en ik ben positief verrast. Ik begin dit album steeds meer te waarderen. In het begin moest ik er nog een beetje aan wennen, maar na meer luisterbeurten kwam ik er achter wat een geweldig album dit is. Er staan eigenlijk geen slechte nummers op, Alleen had 666 er voor mij niet op gehoeven. Mijn favoriete nummers: What I Saw , A Firm Kick , Look On , Scratches. Dit album krijgt zeker een mooi plaatsje in mijn top 10. 5 sterren voor deze, gelukkig nog levende legende.

zo zie je maar wat drugs met je kunnen doen

john, heb jij meerdere albums van frusciante in huis? of zijn het er maar een paar, want het verbaasde me dat juist deze in je top 10 staat

lastig te zeggen wat ik de beste nummers vind
ik denk What I saw, look on en Scratches

beste john-plaat, zonder twijfel !

die adrenaline bij 666 en emptiness stroomt er uit !

Wat een ontzettend goed album. Ik ben al een paar jaar aan het luisteren naar John, maar op de een of andere manier heb ik dit album altijd overgeslagen, vraag me niet waarom. Deze week dan maar opgezet, en wat een plaat, van ongekende schoonheid! Misschien wel de mooiste van allemaal.

Dat ik dit ooit heb durven schrijven , ik neem vol schaamte mijn woorden terug, wat een geweldig nummer!

Na de geslaagde comeback van Californication ging het bergafwaarts.
Als een achtbaan duizelen we de diepte in.
Red Hot Chili Peppers overtuigden niet meer.
Zelfs de gemiddelde Tina heeft meer inhoud.
Verworden tot theekransje.
Anthony Kiedis heeft nooit de kwaliteiten gehad van een groot tekstschrijver.
Maar om dat dan zo sterk te benadrukken.

Bij Shadows Collide With People gaf ik het al aan.
Voeg de 4 albums van 2004 samen tot een enkeling.
Als resultaat een tijdloos document.
Overige materiaal in een boxset.
Of weggestopt in een kluis.
Testament met restopnames.

Het sterke What I Saw heeft voor mij een link met PJ Harvey.
Hier staat iemand; overtuigend.
Zangpartijen die meer overtuigen dan het hoge verlegen gemurmel bij RHCP.
Vervolgens de ontroering in The World’s Edge.
De rauwe kantjes geven een blik op zijn oude destructieve leven.
Al blijven de littekens hier nog gesloten.
Het liefst zou ik hier een chirurg aan het werk zien.
Gemaskerd en gewapend met scalpel de ziel bloot leggen.
Alle rottigheid tentoonstellen op de operatietafel.
Misschien is dat het grootste gemis.
Pas bij 666 barst de wond open.
Pus druipt van de wanden.
Helaas wordt deze al snel weer door het schoonmaakteam verwijdert.
Alsof er niks gebeurd is.

Wat mij verder opvalt is dat de gitaarsound niet prominent aanwezig is.
Stem is duidelijk het hoofdinstrument.
Soms hoor ik Anthony Kiedis terug.
Vaker nog Eddie Vedder en Kurt Cobain.
Maar voornamelijk een mooi eigen geluid.
Halverwege Look On is het wel even weer genieten.
Want hij kan het natuurlijk nog steeds.
Helaas iets te weinig.

Ja ik heb deze plaat vanmiddag geluisterd en ik vond hem wat saai.
Erg standaard rock en ik kan me dan ook prima in je bespreking vinden

Met het woord 'standaard rock' doe je dit album toch heel erg veel tekort.

Elk album uit 2004 bevat hoogtepunten; had ze liever op een album gehad.
In ieder geval zeker een beter album dan By The Way en Stadium Arcadium van de Peppers.
Waarom die hier in de Top 250 staan, is voor mij een raadsel.
Had daar liever Mother's Milk tussen gezien.

Mijn persoonlijke mening hé, voor jouw is het geen standaard rock.
Met 1* doe jij King of Limbs te kort

Maar even serieus, het is natuurlijk geen standaard rock maar het pakt mij totaal niet.
Een beetje saai en ik had wel wat sterkers verwacht van het meest creatieve lid van de RHCP.

De creativiteit is wel hoorbaar; alleen lijkt het alsof hij niet helemaal los durft te gaan.
Iets te ingehouden.

Hij hoeft toch niet op elk album zichzelf helemaal los te laten gaan? Ik vind dat hij op dit album redelijk los gaat op bijvoorbeeld 666. Ik vind het juist mooi om te zien hoe divers zijn verschillende albums zijn, ze zijn allemaal niet hetzelfde.

666 geef ik ook aan als nummer waarin hij het wel doet.
Bij iemand met zo'n levensgeschiedenis als Frusciante hoop juist wel dat hij helemaal los gaat.
Het succes niet aan kunnen bij RHCP, om vervolgens nadat hij zichzelf de vernieling in geholpen heeft, juist zich weer aan te sluiten bij deze band.
Terwijl hij als geen ander bewust is van het risico wat het mee brengt.

Overigens vind ik dit album wel heel ingetogen maar ik had bij eerdere reacties niet verwacht dat het gitaar rock zou zijn. En daarmee bedoel ik dat het nu gewoon rock met rifs is. Ik had meer iets melodie verwacht.

Lastig uit te leggen

Probeer het eens.
Dat noemt men een recensie.

Als het moet

Morgen heb ik wel tijd..

Nou dan schrijf ik de review nu maar alvast

Inside of Emptiness, 1 van de 4 platen van Frusciante uit 2004.
Ik stelde voorafgaand wat hoge eisen.
Dit zou totaal iets anders zijn de RHCP en dat is het ook.
Maar toch was het een teleurstelling.

Het begint scheurend en vol energie.
Een beetje stoner achtig zelfs.
John kan ook nog aardig zingen.
Alleen wel zeurderig, komt door de zanglijn.
De stem is goed voor de rest.
Het nummer zelf houd het wel en is een goede opener.

The World's Edge, erg zeurderig nummer.
Saai als de neten, de zang interesseert me niet en de instrumentatie ook niet.
Leuke terugblik op zijn leven meer niet.

Inside a Break weet al meer te overtuigen.
Lekker gitaar deuntjes maar weer zo zeurderig gezongen.
Een beetje als dat verlegen jongetje van de RHCP.
Als hij energieker begint te zingen weet hij pas te overtuigen.
Niet zo sterk maar een leuk tussendoortje..

A Firm Kick is wat meer in de richting van de hedendaagse RHCP.
Een rustig popnummer wat wel lekker in het gehoor ligt.
Een nummer wat uitbundiger had gekunt.
Het is niet bepaald A Firm Kick..

Het volgende nummer roept herinneringen op van een band waarop ik niet kan komen.
Een bluesrock band, nog steeds actief.
Live veel gejam en op hun laatste album een collaboratie met Billy Gibbons.
Zelfde gitaar geluid.
Een niemandal, dat is Look On niet,
vrij standaard maar nog wel een erg fijne solo.

Emptiness veraad het nummer zelf al.
Leeg, er word dan wel lekker agressief gebeukt maar John's stem is zo vreselijk loom.
We weten dat hij agressief kan zingen maar dat doet hij niet.
Mis je kansen maar John..

I'm Around, gevoelig gezongen.
Het boeit me niet maar niet vervelend om naar te luisteren.
Te veel gefocust op zijn vervelende manier van zingen.
De gitaar had wel ietsje meer betrokken mogen zijn.

666, The number of the beast.
Hier doet John wat goed.
Hij laat alles los.
Zijn verleden, zijn nu en zijn toekomst.
Hij schreeuwt het uit en dat willen wij.

Interior Two is muzikaal weer oké maar John moet weer hinderlijk zingen.
Echt mijn ding niet, zo lijkt het.

Ingetogenheid, Frusciante is geen zanger maar gitarist.
Toch zingt hij en laat hij de gitaren rusten.
Erg jammer. Hij laat te weinig van zichzelf zien.

Een veels te ingetogen plaatje.
Saai, te weinig hoogtepunten en John gebruikt zijn sterkste punt heel erg weinig.
Meer gitaarspelen en minder lullen.

Ik kan kort over dit plaatje zijn, het heeft geen zin om alles heel uitgebreid te doen want het niks voor mij zo blijkt. Jammer, ik was hier heel benieuwd naar...

Hij laat juist hier horen dat hij wel degelijk kan zingen.
Omdat hij nu eens niet door stuiterende drilmachine Kiedis naar de achtergrond gedreven wordt.
Ik hoor zelfs dat er vocaal nog meer in zit.
Zijn versie van Songs to the Siren op zijn laatste album is een meer geslaagd voorbeeld.

YouTube - John Frusciante - Song To The Siren

Ik vind zeker dat hij een betere stem heeft dan Anthony.
John kan zeker goed zingen maar de manier waarop op dit album stoort mij een beetje.
Het pakt me gewoon niet zo.

En Songs to the Siren zingt hij erg mooi ja