Dinosaur Jr. - Dinosaur (1985)

Proto-Dinosaur Jr : ik hoor al waar ze heen willen, het gevoel voor melodie en de onder de oppervlakte borrelende geluidsexplosies zijn al te horen of op z’n minst te vermóéden, en ook zien we hier al de voor deze band zo karakteristieke DIY-goedkoop-ogende hoes, maar het is het allemaal nog nèt niet. Dit debuut valt een beetje tussen de Cure-wal en het Hüsker Dü-schip, op zich geen verkeerde voorbeelden, maar de slechte en onprofessionele sound zit de band echt in de weg. Wanneer ik latere platen met de koptelefoon beluister ontdek ik altijd dat er onder Mascis’ fuzzgitaar vaak nog meerdere gitaarpartijen of andere versierselen zitten die je niet bewust oppikt maar die op een “lager” niveau de muziek op subtiele manier verrijken, maar bij dít album lijkt het wel of ik alle instrumenten meteen allemaal hoor, en dan opgenomen met uiterst goedkope apparatuur zonder enige diepte, zodat wat ik op het eerste gezicht hoor ook meteen identiek is aan wat ik na tien keer luisteren hoor.
        Maar op het einde van het album gaat het niveau opeens omhoog: Severed lips heeft al die ondraaglijke snik in de melodie waar Mascis later het patent op zou krijgen (een vooruitblik: “She’s my post to lean on...”), Quest is een frêle ballade waar Mascis na anderhalve minuut prachtig speelt met de dynamiek van zacht en hard, en Bulbs of passion is in feite al vintage-Dinosaur Jr. Niet toevallig worden deze drie nummers ook allemaal gezongen door Mascis, want van Barlows zang ben ik nooit een liefhebber geweest, zeker niet wanneer hij zo’n infantiele oerbrul als op het einde van Mountain man probeert. Deze drie nummers vormen samen een geweldig trio waaraan ik al af kan horen waarom Dinosaur Jr mijn favoriete band van de jaren 90 zou worden, maar door de onbeholpenheid van diverse nummers en de goedkope sound kan ik deze plaat toch niet anders dan als de zwakke voorloper van een geweldig oeuvre beschouwen.
        Beetje moeilijke geschiedenis met de tracklisting trouwens. Oorspronkelijk bestond dit vinyl-album uit 10 nummers, maar toen het op CD uitkwam werd Bulbs of passion (het B-kantje van de single Repulsion) er als laatste nummer aan toegevoegd, en bij de re-release in 2005 werd dat zelfs helemaal vóóraan het album gezet, volgens de Engelse wikipedia op Mascis’ eigen verzoek,”because [that song] gave our new direction – it felt like we were our own sound.” En daarin heeft hij natuurlijk wel gelijk, maar dat gevoel had ik ook al toen ik dat nummer als laatste hoorde op de CD-versie waarmee ik vertrouwd ben.