Fuck the Facts - Die Miserable (2011)

Zoals verwacht, is deze Metal Album van de Week-inzending van Aslan me niet heel goed bevallen. De hysterische krijszang die hier met enige regelmaat te horen is, bevalt me niet. Daarnaast, en dat is denk ik meer mijn algemene bezwaar bij grindcore, vind ik de muziek veel te fragmentarisch. Een potentieel leuk stuk krijgt niet de kans zich te ontwikkelen toch iets echt leuks, omdat er alweer iets anders wordt gespeeld.
Toch hoor ik hier in een nummer als Census Bank nog wel leuke dingen, maar dan neemt de band ook de tijd om het nummer een beetje meer uit te bouwen.

Niet helemaal mijn smaak dus, dit Die Miserable. 2.5*.

Een zeer positief buitenbeentje in de Grindcore. Fuck The Facts zit dichter bij een band als Cephalic Carnage dan Napalm Death. Vrij lange en technische composities met heel veel veranderingen zonder uit de bocht te vliegen. De band weet het interessant te houden door wat black metal en sludgepassages toe te voegen, ook zitten er Opeth-trekjes in. 35 minuten is genoeg, je moet namelijk veel informatie verwerken. 4 sterren.

Grindcore uit het land van de Maple Leaf en ik had de volumeknop al in de aanslag, want ik weet dat het luid en vooruit zal gaan. Ik ken quasi niets van Grindcore of het zou de sporadische kennismakingen met Napalm Death moeten zijn.

Gadver, wat een herrie! De zangeres Mel Mongeon schreeuwt als een maniak, de drummer slaat als een ADHD’er en de rest moet maar maken dat ze kunnen volgen. Ik hoor weinig “traditionele” songstructuren laat staan melodieën en ik begrijp niets van de zangeres. Ik ontdek een tweedeling halverwege het album. Census Blank lijkt nog het meest op een song, dankzij de tempoverlaging halverwege en het gitaarwerk, jammer van die geschifte zangpartijen. Wat trouwens ook geldt voor het volgend nummer Alone. In A Coward's Existence zitten ook toffe stukken. 95 werd in het Frans gezongen.

Vijfendertig minuten op de tanden bijten behalve bij de drie bovengenoemde nummers. De eerste helft van het album bevalt mij niet zo, de tweede helft meer. Not for the faint of hearted, ook in het land van het Bier. Miljaar!

Die Miserable heeft me nog niet weten te overtuigen. Ik vond de voorganger Disgorge Mexico wel heel goed (heb die zelfs nog als inzending voor dit topic overwogen), maar mis een beetje de songs. Op Disgorge Mexico had je een Culture du Faux en een Driving Through Fallen Cities, twee songs die ik iedereen die hier de "nummers" mist kan aanraden. Maar of dit nog gaat groeien, dat is nog maar even afwachten. Nog maar een keertje extra luisteren...

Grindcore, de ene keer vind ik het leuk, de andere keer kan ik er niet veel mee. Helaas is dat nu het geval bij Fuck the Facts. Deze band is ook redelijk experimenteel. Er zitten ook best aardige stukken tussen en de zanger(es) doet aardig haar best, maar het blijft nergens echt memorabel. Aardig, maar daar houd het voor mij bij op.

Idd veel te fragmentarisch, en die zanger schreeuwt op een onaangename wijze alles aan elkaar..
Jammer want soms lijken ze best iets origineels op t spoor te zijn

Het is een zangeres, als ik Aslan's privebericht goed begrijp? In dat geval: Wow, wat een strot

Maar het veranderd verder weinig aan de ervaring..