Stephen Stills - Stills (1975)

Goed album van Stephen Stills, dat veel van zijn andere werk overtreft. Zijn eerste plaat bij Columbia (deze dus) was veelbelovend, maar met "Illegal Stills" (1976) ging het bergafwaards. Op "Stills" is de hit 'Turn Back The Pages' te vinden, een heel sterke openingstrack. Andere prachtige songs zijn 'As I Come Of Age', 'First Things First' (beide met Crosby & Nash), 'Myth Of Sisyphus', 'Cold Cold World', 'To Mama From Christopher And The Old Man' en zijn cover van Neil Young's 'New Mama'. Aanrader. 4/5

Wow, een geweldig album van Stephen Stills. Deze heb ik zojuist voor 4,90 op (bijna) puntgaaf vinyl gekocht. De lage score (2 uit 5) op allmusic schrok me een beetje af, maar hoe kan daar nou zo'n lage score uitkomen bij zo'n fantastisch album (Live krijgt ook slechts 3 sterren op diezelfde site )?!

De eerste 5 nummers tonen een wat andere stijl van Stills aan, geen echte folk of rock maar lekkere rustige gevoelige nummers, dan krijgen we met het 6e en 7e nummer weer (geweldige) rockers. Een prachtige cover van Neil Young is hier trouwens ook aanwezig. As I Come of Age is ook een geweldig nummer, evenals de laatste 2. Topalbum!

Ik zei het toch

Ja Nu misschien alleen Long May You Run en Illegal Stills nog halen, maar ik twijfel nog.. Vind dat ook weer geen supergoede albums. De rest (Heb nu alles tot en met 1975) neem ik alleen mee als ze heel erg goedkoop zijn om de verzameling mee aan te vullen.

Deze vandaag opgezet na Right by You. Potdorrie wat een meesterwerk. Ik had deze al jaren niet gedraaid en hij is beter dan ik mij herinnerde.

Elke track is raak. De (gitaar) arrangementen zijn prachtig. Een hoogtepunt in het oeuvre van Stephen Stills. Je hoort hier echt een gerijpt artiest vol met inspiratie.

Deze staat op 4 in mijn top 12 van Stephen Stills albums. Volgens mij moet ik deze toch in de top 3 plaatsen.

Bijzonder dat je dit album 5 sterren geeft. Veel mensen zien dit als de eerste plaat waarmee het bergafwaards ging met Stills. Ik vind het zelf ook een zeer mooi album, met veel hoogtepunten zoals 'Myth of Sisyphus', 'First Things First', To Mama From Christopher And The Old Man', de Neil Young-cover 'New Mama' (nóg beter dan het origineel), de single 'Turn Back The Pages' en de geniale CSN-track 'As I Come Of Age'. Misschien moet ik ook maar verhogen naar 4,5, want alleen 'Cold Cold World' is een iets minder nummer.

Dit is naar mijn mening een echte groeiplaat. Ik denk dat de meeste mensen na wellicht enkele teleurstellende draaibeurten er de brui aan hebben gegeven. Op die manier hebben zij zich een hoop goede muziek ontzegd.

Als ik mij het goed herinner, is een paar jaar geleden in het muziekblad "Heaven" onder het item "De vergeten Klassieker" dit album naar voren is geschoven als een meesterwerk.

Ik vind album ook geweldig, de eerste keer dat ik dit album hoorde was ik overdonderd. Hier staan wat mij betreft enkele van de sterkste nummers op die Stills ooit schreef: Turn Back The Pages, To Mama from Christopher and the Old Man, First Things First, New Mama (ook al is het een cover, en wordt Stills soms 'overzongen'), As I Come Of Age en ook Cold Cold World, die ik dan wel weer erg goed vind.

Stephen Stills vind ik op het CSN debuut het beste, maar tot en met deze heeft hij steeds geweldig werk geleverd. De tweede van Manassas is geen klassieker geworden, maar ook een aangename plaat. Daarna werd het minder, maar niet meteen heel erg drastisch. Illegal Stills en zijn nummers op CSN zijn bijvoorbeeld nog steeds goed.

Ik heb dit album samen met Illegal Stills en Thoroughfare Gap op 2 cd's. Dit album is inderdaad misschien voor mij ook een groeiplaat, want de klik is er nog niet/ het kwartje is nog niet gevallen
Er zitten mooie nummers bij zoals de opener, maar al met al zit ik niet op het puntje van mijn stoel. Overigens heb ik dat ook bij de 2 opvolgers. Misschien moet ik eerst even wachten op zijn eerste 2 albums en het rustig opbouwen .

Wat een prachtige plaat. Deze week binnen gekregen op vinyl en nu een paar keer gedraaid. Het eerste nummer vind ik niks maar de rest maakt alles goed.
Love Story is voor mij de topper!
Waarom weet ik niet maar ik vind het zo ontzettend lekker.

Mijn favoriete Stills-plaat. De man barst van het componeertalent, speelt verduiveld goed gitaar, piano, orgel, bas en heeft een lekker gruizig stemgeluid, maar goede soloplaten maken lukt hem maar niet. Met uitzondering van deze plaat. Intelligente rockers met een snufje Latin, een scheutje folk en wat blues. Niet veel anders dan zijn andere platen maar wel allemaal stukken beter gedaan. Cold cold world is voor mij de topper, samen met Myth of Sisyphus.

Goede soloplaten maken lukt hem niet? Vindt je Stephen Stills en Stephen Stills 2 geen goede platen dan?

Nee Stijn, dat vind ik geen goede platen. En ik verkeer in goed gezelschap, want Stephen Stills is het met me eens. Van beide platen kun je één uitstekende plaat maken en de rest weggooien. Songs als Cherokee, Ecology Song, Sugar Babe, Bluebird Revisited, Fishes and Scorpions... huppekee, weg ermee.
Ik weet wel dat je dan een aantal hartverscheurend mooie songs overhoudt, maar daar gaat het nu niet om. De LP "Stills" waar we het hier over hebben, is gewoon veel evenwichtiger. SS heeft nogal eens de neiging zwakke songs op te peppen met blazers en koortjes en daarvan zijn op SS1 en SS2 de nodige voorbeelden te vinden.
Om nog maar te zwijgen van zijn latere werk.
Neemt niet weg dat ik een groot fan ben, met name zijn inbreng in CSN(&Y) is van onschatbare waarde.

Met uitzondering van 'Ecology Song' noem je nou net enkele van zijn beste nummers...

Ik vind "Stills" ook beter dan "SS2", maar tegen het debuut - of "Manassas" - kan deze echt niet op.

Het is op zich een mooi boxje, met de albums Stills, Illegal Stills en Thoroughfare gap. Een goede remaster.

Of het kwalitatief allemaal zo hoogstaand is...,

Waar ben je naar op zoek bij Stephen Stills? Gevoelsmatig zeg ik dat hij in een band beter acteert dan solo. CSN&Y, Manassas, Buffalo Springfield.

Solo-albums leiden niet vaak tot een complete set van goede songs van Stills die het niveau van genoemde bands weet te benaderen.

Nu valt Stills nog mee en Illegal Stills in zekere zin ook nog wel. Zolang er nog een nummer op staat als Cold cold world kun je je afvragen waar je je druk om maakt.

Maar Stephen Stills lijkt mij iemand die in concurrentie verband met andere grootheden bij de les moet worden gehouden en dan ook tot de beste prestaties komt die ook kunnen concurreren met die andere grootheden.

Dat zal ik van Neil Young bepaald niet zeggen, daar zie ik het eerder andersom.

Op Stills zijn er twee nummers waarbij wordt samengewerkt/gezongen met David Crosby en Graham Nash, First things first en As I come of age. De laatste gaat, het eerste nummer is niet zo sterk.
Eén of twee jaar later hoor je dan weer een betere Stills op het CSN album, hier klinkt het ook een beetje afgeraffeld, zeker First things first.

Bij alleen Stills hoor ik teveel toetsen en te weinig gitaar (solo's), ik denk dat het voor mij daar voor een belangrijk deel aan ligt, gecombineerd met minder sterke songs. Het is te anoniem.

Op Stills weet Stephen Stills grotendeels nog wel te boeien, het is verder geen slecht album. Maar genoemde trilogie van deze box en het Stills/Young album uit dezelfde tijd komt heel goed in aanmerking voor één sterk Stills album. Dat ga ik binnenkort maar eens branden.

Toch weet ik niet of ik het helemaal met je eens ben, Hans. Ik vind Stills II denk ik beter dan Déjà Vu. Ook Stills I en Stills Live zijn twee van mijn lievelingsplaten. Stephen Stills rivaliseert graag, maar in combinatie met 'de witte motor' leidt dat bij Stills ook tot gigantische egotrips. Om maar een bekend voorbeeld te nemen: Crosby, Nash & Young werden spuugziek van Stills' '49 Bye-byes / America's Children' op 4 Way Street.

Stills en Young krijgen soms ook de neiging om elkaar te gaan overstemmen en door elkaars solo's heen te spelen. Dat was in Buffalo Springfield al zo. Of dat nou zo'n positief gevolg is van die rivaliteit waag ik te betwijfelen.

Het probleem ligt waarschijnlijk meer bij Stills zelf. Zoals Chris Hillman zei: Stills wilde graag de gekwelde artiest zijn.

En dat leidt dan solo tot andere muziek dan in groepsverband?

Dat zijn toch krasse uitspraken, Stephen Stills II beter dan Deja Vu

Toegegeven, hij heeft Woodstock alleen maar gezongen en heeft verder twee en een halve song bijgedragen (Carry on volledig, 4 + 20 ook en een halve Everybody I love you).

Maar ik zou niet de uitspraak durven doen dat deze nummers met gemak voorbijgestreefd worden door (alles van) Stills 2.

Ik ben het wel met je eens, dat Stills I en II nog weer anders liggen dan latere Stephen Stills albums. Maar als ik heel eerlijk ben, trek ik uit dezelfde tijd liever het eerste Crosby & Nash album uit de kast of Neil Young.

En ik denk toch dat het te maken heeft met een tekort aan gitaarwerk, een teveel aan toetsen en niemand om echt mee te sparren.
Het leidt een beetje tot een soort van muzikale bloedarmoede.

Ja, je hebt het niet voor het uitkiezen. Zijn gitaarwerk en vocale inbreng op Wind on the water, Whistling down the wire (C & N albums uit de periode van Stills en Illegal Stills) wordt toch ook wel gemist.

En zo blijft de favoriete wisselwerking uit en moeten we ons redden met (bijna) solo projecten.

Maar Stills kan toch heel aardig overweg met een orgel? Met 'Old Times Good Times' op zijn debuut blaast hij Jimi Hendrix weg, ook al speelt Hendrix niet zijn beste solo. En ik vind daar qua gitaar 'Go Back Home' en 'Black Queen'. Stills II is minder show off, qua arrangementen, stijlbeheersingen en gitaarwerk. Juist daarom vind ik die evenwichtiger; plus het zijn steengoede songs. 'Change Partners', 'Fishes and Scorpions', 'Singin' Call' en 'Word Game' vind ik in ieder geval beter dan het gemiddelde nummer van Déjà Vu. 'Carry On' staat dan natuurlijk wel een stuk hoger op de ladder dan 'Teach Your Children'.

Stills had in 1970 en 1971 een gigantische air, die je ook in zijn eerste twee soloplaten terughoort: 'Ik ben gearriveerd, ik speel met alle groten der aarden en ik kom de nieuwe standaard zetten.' En heel eventjes lukte hem dat.

Als je de Stephen Stills nummers van het eerste CSN album en Deja Vu op één cd zet, heb je ongeveer 32 minuten muziek.

Ik geloof toch, dat ik in z'n totaliteit, qua uitwerking en uitvoering, harmonies, algemene sfeerbeleving e.a. dat beter vind dan het beste werk van Stills van zijn eerste twee albums bij elkaar. Hoewel ik daar ook een prima samenvatting van zou kunnen maken.

Hij kan zeker goed orgel spelen, het gaat mij alleen om de mate waarin, afgezet tegen de hoeveelheid waar de gitaar een rol speelt. Die verhouding is in het vroege CSN(&Y) verband ook evenwichtiger, dat wil zeggen, naar mijn smaak dan uiteraard.

Ik zal Stills I en II nog eens uit de kast trekken en het afzetten tegen Stills, dat is per slot van rekening ook het album waar het hier over gaat.

Maar Stephen Stills was op het debuut ook de voornaamste arrangeur, producer en muzikant. Crosby's 'Long Time Gone' heeft hij bijvoorbeeld zo drastisch opnieuw gearrangeerd dat hij eigenlijk wel co-credits zou mogen krijgen. Stills' opmerking dat Crosby & Nash 'zijn harmoniezangers' zijn, bevatte wel een kern van waarheid. Al schoot het logischerwijs bij C&N in het verkeerde keelgat.

Desondanks voel ik, denk ik, wel aan wat je bedoelt. Op een gegeven moment is Stills een beetje vast komen te zitten. Daar is Stills eigenlijk het eerste voorbeeld van, al is de kwaliteit hier nog constant en zijn stem nog in orde. De vernieuwing was er vanaf. Zijn arrangementen, productie en instrumentatie worden sindsdien wat voorspelbaar. Plus qua structuur/opbouw stelt een nummer als 'We Are Not Helpless' wel wat meer voor dan een 'Lowdown'. Het ontbreken van die aspecten maakt een album toch wat gewoontjes.

Ik denk dat van alle leden Stills het meest tevreden met zichzelf en zijn kunnen was. Niet dat ik dat feitenlijk ergens op baseer, maar de hoes heeft i.i.g. voor mij wel die uitstraling. Dit Stills is minder traditiegetrouw, maar is als geheel wel muzikaal in balans. Vooral kant A herbergt de meer pakkende nummers. Wat mij vooral opvalt is de sterke ritmesectie, de nummers zijn vlot en swingend. Gewoonweg een goed album van Stephen Stills met een prachtige opener in Turn Back the Pages.

Top album van Stephen Stills. Top 3 in mijn optiek

Een fraai album van Stills, alles wat hierna uitkwam (ook Stills Alone uit 91') van de beste man vind ik toch een pak minder. Wellicht telt Stills niet de uitschieters die zijn voorgaande 2 platen wel kenmerken maar het songmateriaal steekt vrij coherent in elkaar. Daarnaast zakt het album ook niet halverwege in wat wel het geval is bij zijn voorganger. Daar zijn de eerste zes songs ijzersterk maar treed hierna al snel het verval in. Sterker nog, op Stills staan de beste songs in mijn beleving op de 2e helft van de plaat. New Mama, As I Come of Age en het bluesy Shuffle Just As Bad - met een heerlijk zoemend Hammond orgeltje op de achtergrond - zijn uitstekende nummers. Helaas staan er ook een aantal tracks op Stills die bijna te betitelen zijn als niemendalletjes, nummers met weinig karakter en een vluchtig imago en dat is jammer. My Angel, To Mama en Cold Cold World zijn zeker niet slecht maar bevatten simpelweg niet de verslavende melodie of arrangementen die enkele anders songs wel kenmerken. Desalniettemin doet deze plaat in zijn totaliteit wat mij betreft niet onder voor de eerste twee worpen van Stephen.

Heb de DTS quadrophonic CD op de kop getikt en wat ademt deze plaat dan veel. guitarsolos links en rechts achter, dikke toetsen rondom. Sterke zang. Top album! 4.5

De jongen die uit de Buffalo Springfield komen kunnen bij mij niet veel fout doen. Toch is dit misschien wel de laatste echt heel goed plaat die Stills gemaakt heeft.

Daar moet ik wel een kanttekening bij maken van de twee blues-rcok albums die Stills met The Rides heeft gemaakt in de jaren 2013 en 2016 mag ik graag draaien. Heel graag zelf.
Ook het album wat hij met Judy Collins in 2017 heeft gemaakt spelen we regelmatig in de auto.

Deze Stills is voor mij toch een van de laatste pure Stills zoals ik (en ach wie ben ik) hem graag hoor. De eerste twee solo's en de dubbelaar Manassas blijven mijn favorieten.
Toen ik net na het sporten deze Stills nog eens draaide had ik toch even het gevoel dat ik het album te lang in de kast heb laten staan en dat is een compliment.

Overigens is dit ook geen slecht album om Stills te gaan leren kennen. Het is zo'n logisch advies om maar met I en II te beginnen maar deze Stills is heerlijk toegankelijk en luistert dan ook vlot weg.

Na alle jaren dat ik de platen van Stills aan een luisterend oor heb onderworpen blijft dit voor mij man's beste worp.
Weliswaar staan er op de 2 voorgaande platen van Stills wat meer hoogtepunten maar wil de boel ook nog wel eens inzakken voor mij. Dat geldt een stuk minder voor album nummer 3.
Hoewel de eerste paar songs wat mij betreft niet tot het sterkere songs behoren, is het genieten blazen vanaf het lichtvoetige My Angel. Toegegeven een paar tracks missen net even een spannende invalshoek of verassende transitie maar daar krijg je wel songs van het kaliber; Love Story, First Things First, New Mama, Shuffle Just as Bad en In the Way voor terug.
Absolute topper is As I Come of Age, een pracht van een song, mede ingegeven door de samenzang van maatjes Nash en Crosby. Hier kan ik geen weerstand tegen bieden.
Hoewel Stills als plaat net wat rijker gearrangeerd is in vergelijking met zijn debuut en 2 vind ik het als geheel een sterkere indruk maken.
Hierna ging het voor mijn gevoel al snel bergafwaarts met zijn solo-carrière.

inderdaad een fraai album van Stephen Stills met als uitschieter "As I Come of Age" opgenomen in Londen met Ringo Starr op drums, dat door de harmoniezang met David Crosby en Graham Nash klinkt als een typisch CSN nummer. naar mijn mening het enige 5 sterren nummer.

mijn waardering voor de overige nummers:
3,5 sterren Turn Back the Pages, My Favorite Changes, Love Story
4 sterren My Angel, In the Way, Cold Cold World, Shuffle Just as Bad, Myth of Sisuphus
4,5 sterren To Mama from Christopher, First Things First, New Mama

een coherent album met veel memorabele songs. bij nader inziens/horens niet minder dan zijn gelijknamige debuut dat ik altijd hoger aansloeg. in die zin ga ik mee in de beleving van milesdavisjr. na de matige opvolger "Illegal Stills" en het zeer teleurstellende "Thoroughfare Gap" haakte ik destijds af. eerder in 1972 maakte Stephen Stills de klassieker "Stephen Stills/Manassas".

opvallende aanwezigen op dit album naast de bekende sessiemuzikanten o.a. Leland Sklar (bass) en Russell Kunkel (drums) zijn Rick Roberts (background singer) die de vervanger was van Gram Parsons bij de Flying Burrito Brothers. de liefhebber raad ik aan om eens naar zijn prima solo album "Windmills" (1972) te luisteren.

Donnie Dacus (gitaar) die lid was van de bands Badfinger en Chicago schreef mee aan de nummers "Turn Back the Pages" en "Cold Cold World" en "Myth of Sisyphus" is een co-written nummer met bassist Kenny Passarelli die eerder lid was van de band van Joe Walsh en in die band een geweldige ritme sectie vormde met drummer Joe Vitale.