Stephen Stills - Illegal Stills (1976)

Redelijk album, maar niet echt bijzonder. Alleen 'Stateline Blues' springt er uit naar mijn mening. 'Midnight In Paris' is ook sterk. De rest is niet echt memorabel. Toch zijn het gitaarwerk en de zang van Stills eigenlijk gewoon altijd boeiend. Toch nog 3.5/5

Is The Loner een Neil Young cover?

Hoe staat het hier trouwens met de stem van Stills, is die al drastisch aan het kelderen?

Ik heb Stills Spaans horen zingen wat geen succes was, Frans (Midnight in Paris) is ook geen succes wat mij betreft. Hoewel Stills' stem hier niet verkeerd klinkt, waar ik eerst voor vreesde.

Buyin' Time vind ik een heel aardig nummer, zorgt ervoor dat je met een lekker gevoel het album ingaat. Different Tongues is redelijk. Soldier is wederom een goed nummer, The Loner is een redelijke cover van Neil. Stills lijkt hier veel te druk bezig er een eigen draai aan te geven, klinkt allemaal een beetje té.

Stateline Blues is een heerlijk relaxt nummer, met een sfeertje alsof je zelf ergens in een oud cowboy stadje zit.
Closer to You is saai, gewoon te standaard. No Me Niegas is leuk om eens een keer te horen, klinkt lekker 'cultureel' maar echt speciaal vind ik het ook niet. Ring of Love kan je net zo goed meteen skippen en met Circlin' wordt het album lekker rockend afgesloten. Al met al een aardig album, maar de man heeft beter werk op z'n naam staan.

ik persoonlijk vinde eerste drie beter en geef stijn geen ongelijk , daarna werd het nog minder , de eerste 2 zijn de beste , , vooral stephen stills 2

Hé dat is grappig beaster, ik dacht altijd dat ik zo'n beetje de enige was die Stephen Stills 2 beter vind dan z'n debuut.

Ik vind dit toch wel een lekkere plaat. Komt waarschijnlijk omdat de opname en persing verassend goed waren.
Zeker niet zijn beste LP. Wel een fijne plaat.

Ik vind het ook helemaal geen onaardige cd.

Prima opener (Buyin' time), uitstekend middengedeelte (Soldier, Young cover The Loner) en sterk einde (Circlin').

Maar niet alles is even sterk, hoewel Stills op z'n minst altijd sympathieke platen maakt.

Ik heb bij solo/duo projecten van Crosby, Stills, Nash & Young altijd de wat merkwaardige gewoonte om te kijken naar wat de heren collega's op zo'n beetje hetzelfde tijdstip aan het doen waren.

Neil Young had rond die tijd het ijzersterke Zuma (met overigens een CSNY nummer). Crosby & Nash een daaraan nagenoeg gelijkwaardig, prachtig album, Wind on the water.

Met het beste van dit Illegal Stills album hadden ze een legendarisch CSN&Y album kunnen maken, denk ik dan, beter dan Déja vu.

Deze CD ooit op een cassette gehad, duizend jaar geleden. Deed me qua sfeer toen een beetje denken aan Clapton's ' no reason to cry' die in hetzelfde jaar uitkwam.
Wel een aardige plaat van Stills maar niet meer dan dat.

Op dit Illegal Stills gaat de muziek meer richting mainstream rock en lijken de roots wat verder op de achtergrond. Met Midnight in Paris en m.n. No Me Niegas pakt Stills een buitenweg, die het aloude een beetje vreemd maar wel lekker over zich heeft. I.i.g heef hij met Buyin' Time de verwachting van een pakkende opener volbracht, zoals hij tot dan toe bij elk album heeft gedaan. Verders zijn Soldier, Closer to You en afsluiter Circlin' prima nummers, die zo nu en dan ook wat tegen de oudere Doobie Brothers aanschurken. Buiten de paar mainstream mor nummers, blijft vooral de ritmesectie lekker om aan te horen. Geen verkeerde plaat, maar zekers niet zijn beste, naar mijn smaak.

Ik heb deze gisteravond voor het eerst sinds lange tijd gedraaid. Nou. die kan weer voor tien jaar de kast in. Zegge en schrijve vier goede nummers: Different Tongues, No Me Niegas, Stateline Blues en The Loner. Bij dat laatste nummer spat het spelplezier er vanaf: Stills zingt fantastisch ("On the day that she left, he DIED but it did not show") en de gitaren kreunen en scheuren op de typische Stills-manier. De rest van de plaat is ondermaats. Vooral de suffe stem van Donnie Dacus, die verschillende malen solo mag zingen, stoort me mateloos. Een jaar later zou Stills met Crosby en Nash nog één keer laten horen dat hij wel degelijk een goed liedje kon schrijven, maar daarna ging hij definitief in de "Repeat & Shuffle" stand.

Een jaar na het degelijke en bij vlagen fraaie 'Stills' kwam de beste man met deze plaat op de proppen. Het is een wat vreemd album geworden. Het kent in ieder geval minder hoogtepunten dan de voorgaande drie worpen. Het is desalniettemin ook geen werkje geworden wat in mijn beleving de vergelijking met zijn voorgangers niet kan doorstaan, het geheel klinkt echter net allemaal wat meer doorsnee voor Stills.
Buyin' Time is een degelijke opener, swingend en een fijn ritme. Midnight in Paris is de eerste misser, het is een wat richtingloos nummer, er gebeurt veel maar het wil nergens uitgroeien tot een volwaardig geheel, de Franse zinsnedes voegen ook al niet veel toe. Different Tongues draait op percussie en sfeer en is aardig maar ook niet meer dan dat. Soldier kan mij weer wat beter bekoren, fraaie samenzang en een mooie opbouw. The Loner beetje hetzelfde laken het pak, wat meer uptempo en wellicht ook eenvormiger maar het werkt wel. Stateline Blues is 2 minuten getokkel maar maakt weinig indruk. Closer to You is aardig maar vormt voor mijn gevoel meer een demo die nog onvoldoende is uitgewerkt. No Me Niegas, de Zuid-Amerikaanse details moeten voor wat meer sfeer zorgen maar het is wat mij betreft een zwakke track. Ring Of Love al niet veel beter, Circlin' is een degelijke afsluiter, wederom uptempo, fraai gearrangeerd, in het verlengde van Buyin' Time. Zo vormt Illegal Stills een aardige plaat maar ontbeert het grotendeels de finesse, de creativiteit en de uitstekende songwriting van de voorgaande schijven. Voor mijn gevoel vormt Illegal Stills een spontane momentopname waar niet heel veel aan geschaafd is, en waar songs vrij snel tot stand kwamen, op plaat zijn geknald en uit is gebracht. Kortom; degelijk en aardig met enkele mooie songs maar net zoveel missers.