Scott H. Biram - Bad Ingredients (2011)

Mensen wat een heeeerlijk album! Voor liefhebbers van pure, ongepolijste en rauwe blues à la Seasick Steve met zo nu en dan een sausje van punk, country en folk? Dan moet je zeker deze laatste van Scott H. Biram Biram zeker gehoord hebben!

Scott H. Biram ken ik alleen van de echte rauwe garage blues-rock. Staan er op dit album dan ook rustige nummers of is dit het betere "ramwerk"?

@L_T_B: zekerweten!!! Checken die plaat hoor!

Toevallig hoorde ik deze in cd-winkel, meteen onder de indruk & gekocht; opzwepende blues afgewisseld met rustige rustiger werk, maar vooral de steviger nummers maken indruk. Klasse! 4,5*

Scott H. Biram deed me bij een eerste luisterbeurt direct denken aan Seasick Steve, maar na meerdere malen luisteren toch ook weer niet. Biram klinkt wat dreigender en beklemmender dan Seasick Steve en zijn teksten hebben meer diepgang. Op "Bad Ingredients" hoor je de klassieke bluespatronen, maar dan donkerder, rauwer. Als ik hem hoor spelen krijg ik het gevoel dat zijn vingers bloeden van het stuwende spel. Biram wisselt het betere stampwerk af met meer country gedreven nummers. Heerlijke hedendaagse "bad ass" bluesplaat.

Bij het sorteren van de cd's kwam deze weer te voorschijn en hem weer opgezet. Op de achterkant van het hoesje staat scott h. biram is a one-man band. Dat is ook te horen op de plaat. Het lijkt of de plaat zo is opgenomen in en of ander rokerig hok en is heerlijk lo fi. Zijn vorige plaat moet wat introspectiever zijn geweest, maar hier breekt de hel soms los. Scott bewapent zich met allerlei vintage gitaren, oude versterkers, mond harp, drumkast en wat half werkende effectpedalen en gaat te keer. In zijn songs is het zuipen, schuinmarcheren, schelden hoereren wat de klok slaat en maakt hij ons metgezel van zijn destructieve levensstijl. In de muziek zit weer van alles delta blues, country punk, rock and roll, maar alles even gruizig. Zeker niet voor tere zieltjes. En hoewel ik echt kan genieten van mooie , akoestische folkmuziek vind ik het soms heerlijk dit af te wisselen met muziek zoals van Scott. De vergelijking met Seasick Steve snap ik wel, maar dit gaat toch wel wat verder, is ruiger, nihilistischer en gaat echt tot op de bodem. Zou hem graag een keer live willen zien.

Hij speelt in juni op het gratis Bluegrass Festival in Rotterdam. En volgens mij nog wat data eromheen ook in Nederland. Zeker de moeite waard!

Heb hem inderdaad gezien gisteren, nou ja gezien dat is wat anders. Leuk festival in Rotterdam (Blue grass) met 2 podia. Een wat groter en een kleiner dat gelijkvloers was met het plein ervoor. Ik aardig op tijd al redelijk vooraan gaan zitten, maar bij de eerste noten kwam er redelijk wat publiek naar voren en alles ging staan. Hierdoor hebben denk ik 40-50 mensen iets gezien en de rest keek naar de achterkant van het publiek voor hem. Scott zittend op een kruk, maar door bijna niemand te zien. De muziek was typisch Scott, nog ruiger dan op zijn platen en doordat de geluidsinstallatie goed was , maar niet top bleef het toch wel een wat teleurstellend optreden. Veel die hard fans vonden alles prachtig, dus zij hebben genoten. De wat rustigere nummers vond ik persoonlijk het sterkst en sommige zompige blues nummers. Het was frustrerend , want bij alles merk je dat je met een rasartiest te maken heb die totaal zijn eigen gang gaat. Het liefst zou ik hem in een klein zaaltje zien, waar een ieder voor hem komt en dat je hem kunt zien spelen. Daar komt hij beter tot zijn recht. Teksten niet altijd goed te horen, misschien was dat ook wel beter, want de scheldwoorden vlogen wel in het rond. Als ik alle echte fans voor me zag, die alles prachtig vonden besefte ik toch wel dat ik niet alles van deze zanger kan waarderen.