Chromatics - Kill for Love (2012)

Oh nee das waar.. ik heb verkeerd gekeken. inderdaad voor 2007 hebben ze ook nog 2 studio albums uitgebracht.

Klopt hij staat bij mij bij het eindejaarslijstje 2012 op nummer 3. Heel erg onderschat dit.

Goede plaat, al is het lastig om ruim 75 minuten aandachtig te luisteren. Hier en daar wat vullers die rijp zijn voor de skip-knop. De top-nummers Kill for Love en Lady maken dit gedeeltelijk goed.

Lady kwam me op het eerst gehoor bekend voor. Heel aanstekelijk deuntje. Doet een beetje 70's aan.
Maar nu blijkt dat dit nummer al uit 2008 komt. Het heeft dus lang geduurd om de rest van het album om dit nummer heen te schrijven

Weliswaar een beetje laat, maar ook ik ben onder de indruk. Als de plaat geluk heeft en ik op tijd klaar ben met het beoordelen, dan kan dit weleens een plaats krijgen in mijn toplijst van 2012.

En nu maar even achter Glass Candy aan.

Toen ik aan dit plaatje begon vond ik de openingstrack echt tenenkrommend slecht, tekstueel dan. Blijkt het een Neil Young nummer te zijn. My my indeed.

Back to the eighties, maar toch ook weer niet, gemengd met zweverige donkere (the XX) klanken, prachtige gitaren, zang en synthesizers en niet te vergeten beats. Veel mooie songs en dat op een album wat bijna een complete cd van 80 minuten vult. De start alleen al is fraai met een geheel eigen prachtversie van Into the Black van Neil Young. En Back From the Grave en titelsong Kill For You staan als een huis. Ook sterke songs zijn bijvoorbeeld Lady en de langere These Streets Will Never Look the Same & Running From the Sun.

En zo gaat dat maar door, een enkel dipje naar het einde toe daargelaten. Want het is zeker ook één fraai geheel geworden, met een eigen sfeer en toch ook sound van the Chromatics. Ik las bij de soundtrack dat sommige songs geschreven zijn voor de film Drive: daar kan je je ook visueel veel bij voorstellen. Alles bij elkaar één van de opvallendste en betere albums van 2012.

Met stip mijn top 10 voor 2012 in!

Helemaal gemist toen hij uitkwam maar gelukkig toch op tijd opgepikt om nog mee te laten tellen. Ideale muziek voor tijdens het schrijven de scriptie. Normaal houd ik niet zo van lange platen maar tijdens het schrijven is dat juist fijn omdat je niet telkens een nieuwe plaat hoeft op te zetten

Lang uitgesteld om dit album te beluisteren, maar me er vandaag toch aan gewaagd mede omdat dit ook bedoeld was als soundtrack voor Drive.

En het valt me eerlijk gezegd ietwat tegen, alhoewel ik het openingsnummer wel weer goed vind ik tegenstelling tot de meesten hier.
Grootste manco van dit album is dat het denk ik te lang duurt, er zitten iets teveel nietszeggende nummers tussen.

Maar het concept is wel leuk bedacht en het komt wel redelijk ter uiting.

3,0 Sterren.

Verslavende plaat die steeds weer nieuwe dingen laat horen. Van aanstekelijke synthpop tot atmosferische soundscapes en weer terug.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Chromatics - Kill For Love - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

1/2 punt erbij gedaan, is toch een album wat vaker gedraait wat worden.

Eigenlijk zit de kwaliteit van deze plaat in de instrumentale stukken en niet in de vocalen van Ruth. De cover van een Neil Young nummer mag dan heel goed, op de andere nummers weet zich geen raad met haar stem. Nu weet ze zichzelf wel te herpakken op de laatste nummers, maar dan is het eigenlijk al verloren. De instrumentale nummers, zonder en met vervormde stemmen, blijven geweldig en zijn de redenen waarom je naar deze plaat moet luisteren.

Op zich een heel aardige plaat, maar ik vind het persoonlijk zo jammer dat hij aan het "jaren-80-syndroom" leidt (productie die de plaat laat klinken alsof alles in een leeg blijkje tonijn is opgenomen). Muzikaal puik in orde, maar er had wel wat meer spek om de botten gemogen.

Ik ben normaal gesproken helemaal geen fan van dit soort muziek (mja, wat voor muziek eigelijk?), maar Kill For Love behaalde zowaar mijn eindejaarslijst. Sterke spanningboog, genoeg variatie en een heerlijke duistere ondertoon. Zeker 4* waard.

Inderdaad nogal vage quote. Dit album is niet gericht op een bepaalde doelgroep/liefhebbers van een bepaald muziekgenre en valt ook niet echt te plaatsen. Je zou Chromatics als neo Italo kunnen beschouwen, hoewel ook dat de lading niet dekt, anders bands op het label zitten meer in het Italo hokje. Fascinerend album, zelfs ondanks de uitzonderlijk lange speelduur kan je er bijna heel de tijd de aandacht bij houden. En indien deze aandacht ergens in het middenstuk toch verloren gaat, kom je automatisch terug bij tijdens het horen van prachtnummers als At Your Door of The River. Liefhebbers van Chromatics moeten beslist ook Still Corners checken.

Wat een prachtige muziek. Ik luister nu naar de drumless versie. Grappige publiciteitsstunt.

De muziek omschrijf ik een beetje als een mengsel tussen new-wave en synthpop.
Mooie zang, fijne synths en lekkere gitaarpartijtjes. Ik ben wel benieuwd naar meer.

Berichten over nieuw album + singles verplaatst naar Chromatics

Verhoogd naar 4, toch wel erg mooi geheel.

Och, wat is toch weer prachtig na een paar jaar niet geluisterd te hebben. Nja, zeg maar na ruim 10 jaar.

De albumcover heeft iets weg van My bloody valentine- loveless, of ben ik de enige??
Mooie stijlen die hier gemixt worden in één album. Zeker een album om aan te raden en eentje die zijn tijd vooruit was blijkt maar weer.
Er zitten hier en daar wat fillers tussen maar over het algemeen blijft het niveau erg hoog!
Synthpop in een vernieuwend jasje gestopt!