Chromatics - Kill for Love (2012)

BNM op Pitchfork, en ben het er mee eens. Fantastisch album. Wel veels te lang, dat is jammer, maar het is een zeer indrukwekkend album!

Je zou het hele album ook makkelijk als soundtrack voor Drive kunnen gebruiken, dus de mensen die via die film Chromatics hebben leren kennen zullen absoluut niet teleurgesteld zijn (net als ik).

No Escape is eigenlijk een bonustrack, staat alleen op het album bij aankoop via iTunes. Heb de CD net binnen en daar staat ie niet op.

Dit zou inderdaad de Drive soundtrack kunnen zijn!
Lady is echt geweldig

Hier is 'ie te bestellen inclusief Symmetry, de alternatieve soundtrack die hij voor Drive opnam:
http://t.co/17lsQRwY

Inderdaad, jammer dat die er niet doorheen is gekomen. Dit klinkt toch als scheuren in een oude Delorean? Door de nacht?

These Streets Will Never Look the Same is ook geniaal!

Wat een lekkere plaat zeg. Wat een sound.

Ik houd enorm van die 2 lange nummers met autotune.
These Streets Will Never Look the Same en Running from the Sun vind ik echt veel beter dan de andere. En dat voor iemand die onmiddelijk geirriteerd geraakt als hij Chris Brown of andere autotune toestanden hoort op de radio.

Edit: Is het eigenlijk autotune?

kortweg

meesterwerk

heerlijke late night synthpop voor die lange autoritten op verlaten autostrades

opener into the black is overigens een walgelijk goede cover

Ja die opener vind ik ook een totale misser. Het lijkt wel of ze geen nummer hadden om de cd mee te starten. Dan maar een andere openingstrack coveren.
Voor de rest inderdaad een super album. Het verveelt nauwelijks, ook al is de plaat 90 minuten lang

eeeh, met walgelijk goed bedoel ik ook walgelijk goed... als in: vreselijk goed, geweldig goed... ik vind het één van de beste cover die ik sinds lang gehoord heb.

Ik denk dat ik las wat ik wou lezen
Maar ik moet toegeven dat ik in eerste instantie te hard ben geweest

Toch een respectabele cover hoor. Neil Young zal er niet wakker van liggen.

Het album golft wat op en neer. Goede nummers afgewisseld met mindere. Ik waag er nog wel wat luisterbeurtjes aan

Misschien een stomme vraag, maar is dit een dubbelcd? Of wordt het uitgebracht op zo'n speciale schijf waar meer dan tachtig minuten oppast? Voelt bijna als een prehistorische vraag in het digitale tijdperk, maar was toch nieuwsgierig.

het laatste nummer van 14 minuten staat niet op de cd maar is enkel te verkrijgen via itunes. de muziek past daarmee net op één schijfje.

italians do it better zin momenteel wel een eigen mp3 shop aan het opzetten. als die af is zal het nummer gratis als download aangeboden worden.

Oh, maar dat moet dat nummer toch eigenlijk als 'bonustrack' vermeld staan? Ik zal het wel even aanpassen.

Degelijke cover maar het is veel te schatplichtig aan het origineel om al die superlatieven boven te halen. Voor een groepje die in een totaal ander genre actief is verwacht je toch iets meer dan zo'n trouwe cover als het als a-side gebruikt wordt. Typische cover die goed is omdat het origineel gewoon een absoluut topnummer is.
Voor de rest een plaat die heel erg "2012" klinkt en waar je je van kan afvragen of we hier binnen 5 jaar nog zo enthousiast over zullen zijn maar in dat opzicht de concurrentie wel ver achter zich laat vind ik. Kwartiertje te lang waarschijnlijk en teveel nummers leunen op hetzelfde trucje maar kan er moeilijk omheen dat nummers 2 tot en met 6 zowat de beste opeenvolging van nummers is die ik dit jaar reeds gehoord heb.

Vind 'm aan het begin van de plaat wel wat van die luchtige atmosfeer van Chairlift weghebben, maar de grootsheid (die doet denken aan de laatste M83 wat dat betreft) doet dat als we bij The River zijn aanbeland als een paar werelden verderop aanvoelen. Niet gedurende de gehele zit even boeiend, maar ik bemerk genoeg aanknopingspunten om hier nog eens mee aan de slag te gaan. Meest in het oog springen zijn in eerste instantie Lady, Running from the Sun en Birds of Paradise.

Instrumentaal gezien zitten er hele aardige stukjes op dit album. Tekstueel en vocaal trekt me de plaat nauwelijks. De teksten zijn vaak cheesy en over-the-top (ja, dat hoort voor een deel ook bij de '80's, maar dat is niet één van mijn favoriete aspecten) en de zang komt pathethisch, monotoon over (veel van hetzelfde).

Daarbij is het gebruik van de autotune iets wat leuk is voor een gimmick, of bij één nummer (zoals Beth/Rest op Bon Ivers laatste plaat), maar op deze plaat gebeurt het té vaak, en op té lange nummers.

Dat is tot slot mijn laatste kritiekpunt. Er gebeurt te weinig op de nummers. Er is niet echt sprake van een opbouw, het kabbelt gewoon wat voort. Dan zeggen de liefhebbers, je moet je laten meeslepen door de retrosfeer en je wanen in de film Drive. Op zich ben ik meestal wel te paaien voor dat argument maar daarvoor duurt deze plaat simpelweg te lang en kan het enkel dienen als (anonieme) achtergrondmuziek). Er zitten teveel instrumentale fillers tussen, en de opener is, zoals eerder vermeld, een totaal inspiratieloze cover. Oh ja, de film Drive heb ik niet gezien dus dat argument gaat sowieso niet op (ja ik moet mij nu diep gaan schamen...).

Het sfeertje an sich spreekt me wel aan en er zitten instrumentale passages tussen die ik erg prettig vind. Deze positieve noten worden op bijna elk nummer weer met een negatieve connotatie gekraakt (slechte beeldspraakt, maar zo voelt het wel). Na drie luisterbeurten volledig te hebben uitgezeten laat ik deze beker verder aan mij voorbij gaan.

Hoogtepunten zijn vreemdgenoeg de laatste twee (reguliere) nummers There's a Light Out on the Horizon en The River. De rest zal uit mijn Itunes Bieb verdwijnen en waarschijnlijk nooit weer terugkeren. Een zeer magere voldoende 3*

Zelfde opmerking als bij de laatste M83; bevat zeer fijne muziekjes maar had korter gekund.

Als er geen zang bij had gezeten.. had het zo van M83 kunnen zijn.. vooral Kill For Love.. Typisch van M83 overgecopieerd.

Als we toch gaan vergelijken komt My Bloody Valentine en ook in me op. (prik wel ff door het instrumentarium heen) M83 heeft deze stijl ook niet uitgevonden. (MBV overigens ook niet...)

Overgecopieerd is overigens een schoolvoorbeeld van een pleonasme

En een schoolvoorbeeld van een spelfout, het is namelijk kopiëren en niet copiëren.

Dit een forum om je met muziek bezig te houden. Chronos85

Relaxte sfeer op dit album, maar alleen gaat het me op den duur vervelen, duurt allemaal te lang.
Dit zet ik daarom niet voor mijn lol op gezien de lengte.

Vind de stem van de zanger ook niet goed.

Eindelijk. Eindelijk is Kill For Love ook uit in Nederland. Eerder dit jaar wist het vrijwel onbekende Chromatics hogen ogen te gooien met hun vierde plaat 'Kill For Love'. Buitenlandse media liepen weg met het viertal uit Portland en er ontstond een bescheidde buzz rondom de mysterieuze band. Geheel terecht overigens. Hoe vaak hoor je nu nog een fantastische en spannende plaat, van anderhalf uur die geen seconde verveeld? Precies...

Het 16 nummers tellende Kill For Love laat zich moeilijk beschrijven. Om een poging te doen; Loeiharde synthesizers die een aanslag doen op je trommelvlies, donkere en dansbare discoachtige popliedjes, tijdloos, bijzonder sfeervol, zwaarmoedig, spannend. Het zijn allemaal termen die van toepassing zijn op Chromatics, maar als je alles samen neemt kom je toch niet bij het avontuur dat Kill For Love heet.

Het album opent met een cover van Neil Young. De keuze om de plaat te openen met 'Hey hey, my my (Into The Black)' licht niet voor de hand, maar pakt in werkelijkheid hypnotiserend mooi uit. De cover wordt geheel eigen gemaakt en is mysterieus genoeg om je door te laten luisteren. Als vervolgens de titeltrack aanbreekt, is er geen ontkomen meer aan. De prominent aanwezige jaren '80 synthesizers in combinatie met de hoge en fragiele stem van zangers Ruth Radelet grijpen je meteen bij je keel. Je wordt zo (heel slim) het album in gezogen. De dromerige én mysterieuze sfeer van de nummers laten de tijd stil staan. Alsof je zomaar in een zwart gat valt. Welkom in de Chromatics achtbaan.

Maar, Chromatics kan ook redelijk 'gewone' liedjes schrijven hoor. Het bloedmooie 'Lady' doet het ook goed los van het album. Maar ook tussen sfeerstukken (die uit kunnen lopen tot een kwartier) staat het nummer goed. hoogtepunten wisselen elkaar af. Momenteel vind ik het autotune nummers 'Running From The Sun' het mooiste van Kill For Love. Werkelijk prachtig. Tussen de 16 nummers zit helaas soms ook een iets minder vers appeltje (om het woord rot niet in de mond te halen). Het wat vormeloze 'Birds of Paradise' laat de Hypnose even vergeten, net als het wat over de top 'A Matter of Time'. De viertien minuten durende afsluiter 'No Escape' is net even wat teveel van het goede, en staat (terecht) niet op de CD versie van Kill For Love. Maar over het algemeen staat de dromerige mengeling tussen dance en indie, Chromatics gewoon als gegoten. Hallo, we hebben hier wél te maken met zestien nummers.

Verder is Kill For Love geen vrolijke plaat geworden. Alleen de titel al. Je moet er echt voor in de stemming zijn. De plaat vraagt natuurlijk wel wat tijd van de luisteraar, maar de beloning is het echt waard. Beetje voor beetje vallen de puzzelstukjes in elkaar. Een plaat die onder je huid kruipt, en je vervolgens ook echt (nee; écht) niet meer los laat. Ik ben dan ook al een tijdje in de greep van dit intrigerende album. Sinds april luister ik naar dit album en nu kan ik de plaat pas echt op waarde schatten. Dat doe ik dan ook als volgt: Kill For Love is een meesterwerk geworden.

Hét avontuur van het jaar.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Heel goed dit.

Dit is trouwens hun 2de plaat

Hun 4de volgens MuMu ?

Hun tweede op Italians Do It Better. De eerste twee albums hebben nog een heel andere sound.

3,0 is trouwens wel erg laag voor misschien wel de plaat van het jaar.

Volgens mij waren die andere 2 Ep's en Night Drive en Kill For Love studio albums.