Smog - A River Ain't Too Much to Love (2005)

Waarom precies weet ik niet, maar sinds Knock Knock heb ik Smog eigenlijk een beetje links laten liggen. Rain On Lens en Dongs Of Sevotion vielen me tegen, Supper heb ik nog niet echt goed beluisterd. Maar deze nieuwe plaat greep me als vanouds weer direct bij de keel. Traag, kaal, maar verschrikkelijk mooi. 4,5*

Jaja, die "klik" kwam er ook bij me meteen. Mooie schildpadmuziek

Hé, willen we met ons drieën (schrijver dezes bericht, Yak & Rodenrijck) een Smog-enclave scheppen?

We painted ourselves
into a corner again

hehe, ik lees het voorstel nu pas.
We went down to the river to meet the widoooooooow!
Eerdaags mag ik een avond draaien in Swingcafe den Elegast, dit gaat het dweilnummer worden bepaal ik bij deze

En ik zie dat onze enclave reeds een feit is (enkel berichten van Rodenrijck, Y. en mezelve). Hoera

Ja jongens, wie brengt er de leverworst mee naar onze eerste Smog-jamboree?

"Wat is het een mooie dag!", monkelde Theodore, de postbode binnensmonds en fietste gezwind langs de heide.

Hij groette de loeiende koeien, en trapte met besliste tred door het landschap. Theodore dacht aan z'n vrouwtje Hermelijn zu hause en zijn kop hete kervelsoep. Twee seconden later stonden de bandensporen van een tientonner schrijlings over z'n witte diensthemd ...

Dit noodlot zal Callahan's personages nooit overkomen ... Ze lijken me nooit het huis te verlaten

Wat deze langspeler voor heeft op het recentere werk van Callahan (een Rain On Lens bijvoorbeeld) ... is de consistentere lijn op dit album: een zoetsappige (jawel! ) wit/zwart-snapshot van schmaltzy country-deunen.

Geen parodie, maar een met liefde voor de boerenmuziek geschetst portret van gedeukte mensjes.

Deukjes en schrammetjes aan de binnenkant van de nummers, maar (in tegenstelling tot vroeger Smog werk) ... schattig en teder (jawel! ) naar de buitenwereld

Waarschijnlijk mijn nummer één van het jaar 2005. Wat zegt u, liefste MuM-gebruiker? Dat het idioot is om dat nu reeds te stellen? Damn right, maar ik hoef niet objectief te zijn

Durf het wel aan hoor, nummer 1 van het jaar, ongelooflijk mooie teksten en minimale begeleiding die de verhalen voortstuwen.
Het concert eerder dit jaar was ook al weergaloos!
Favoriete nummer is na tientallen beluisteringen (waarvan die om 6 uur donderdagnacht bij een beekje achter op de Dour-camping wel bizonderste was) toch The Well.

Toen ik deze cd voor het eerst hoorde dacht ik....dit is erg mooi. De donkere zang, de rustige begeleiding en teksten waarvan ik dacht, die zijn vast erg goed. Nu ik de cd voor de tweede keer luister vind ik hem toch vooral langdraderig....de cd begint nog steeds veelbelovend, maar neuzelt dan vooral door. Misschien dat ik de teksten eens echt moet gaan bestuderen. 4 sterren voor het eerste gevoel, 2 voor het neuzel vervolg.....3 gemiddeld dus!

Eens in de zoveel tijd rij ik 's nachts met mijn peugeotje jullie Smog-enclave binnen. Die donkere weg met aan weerszijde een paar op het eerste gezicht leegstaande huizen.

Na wat luistersessies rij ik vaak weer met een parel van een nummer de grens over. Zachtjes voordat ze wakker worden. Ze zouden me eens daar houden.

Dit is mijn favoriete Smog plaat. Heerlijk die rust, die praatstem, dat gitaarspel.

4*

Toch maar eens beginnen aan Smog..
Nog nooit een nummer van gehoord, op goed geluk kies ik 'Rock Bottom Riser'. nu ben ik een wow-ervaring verder en word ik geconfronteerd met de keiharde werklijkheid.. morgen 2 tentamens.. dilemma

tegelijk dan maar..

Nee vooral niet tegelijk. De muziek van Smog vereist opperste concentratie (en ach niet om te zeuren, je tentamens vast ook ).

Je moet de muziek over je heen laten komen. De juiste stemmingen en momenten kiezen. Je dan even wanen in de wereld van Bill Callahan en dan zorgen dat je er niet blijft hangen. Daarna kun je als nog over naar de orde van de dag.

Die youtube-video's zijn geweldig om iets te ontdekken. 'Rock bottom riser'is prachtig akoestisch lied.

Verdomme, ik zit met hetzelfde probleem.

Tis veel erger als je het al ontdekt hebt, verslavend!
Binnenkort komt zijn nieuwe, en om het makkelijk te maken doet ie dat maar onder zijn eigen naam Bill Callahan.

Langzaam maar zeker betrap ik me erop dat ik alles van Smog langzaam aan het kopen ben. Dit is al plaat nummer 4. Die stem, de kale nummers, ik blijf er enorm van houden, ook na 4 albums, 't steekt op geen enkel ogenblik tegen: integendeel: ik wil nog meer! 4*

Superlatieven al genoeg hierboven, en terecht, want deze plaat is inderdaad wonderschoon. Ik probeer me weleens te bedenken wat nu mijn favoriete Smog-plaat is (Red Apple Falls, vooruit), maar zo na die eerste vind ik het maar moeilijk kiezen. Elke plaat heeft zijn eigen forte, elke plaat blinkt uit in iets (hoewel dat iets zich soms moeilijk in woorden laat vangen). A River... is in dat opzicht waarschijnlijk Callahan's makkelijkste plaat (Woke on a Whaleheart laat ik even buiten beschouwing), want de verstilde schoonheid wordt hier niet zo af en toe abrupt onderbroken door vreemde interludes en songs die velen zouden typeren als uit-de-toon-vallend tussen de rest. A River... trekt hier deels zijn kracht uit, inderdaad, denk ik; het is een plaat die wel degelijk steunt op de fundering die Callahan hier opzet met behulp van zijn warme stem, de prachtige, kale instrumentatie en ook, dit wil ik er even uitlichten, de wonderschone percussie van Jim White, die precies weet wanneer je níet op de snare, de hi-hat moet tikken. Daarom klinkt deze plaat des te hypnotiserender, des te directer, en daarom mag 'ie zich ook bij de top van Callahan's discografie plaatsen.

In ieder geval, ik was niet van plan hier een lofzang te plaatsen op A River..., maar het ging eigenlijk vanzelf. Ik bedoelde hier echter kort op te merken dat Callahan zo geniaal zijn wereld, zijn karakters weet te schetsen. En niet alleen dat; als een Thomas Hardy schept hij zijn éigen wereld, en en passant krijgt een enigmatische titel als The Doctor Came at Down plotseling een eigen verhaal, geeft hij zoveel jaar later 'gewoon' even een andere draai aan alles, blijkt het allemaal even anders te zitten dan je dacht. Dixit Callahan in Let Me See the Colts:

Knocked on your door at dawn
With a spark in my heart
Dragged you from your bed
And said let me see the colts

Geniaal! Tevens tekenend voor de warmte die dit meesterwerkje van Callahan met zich meedraagt. Ik zeg er maar niets meer over, A River... spreekt immers voor zich. 4,5*

Tja, gelukkig hoef je niet te kiezen, en kan je ze allemaal gewoon luisteren en veel ook, dit is er eentje van de loodzware bovenste plank van de heer Callahan. Van zijn oudere werk grijp ik toch vaak op knock knock terug, maar dat kan zo weer andere zijn, oftewel, je hebt eigenlijk wel recht, maar dat doet er niet toe, luisteren en opvreten die noten en teksten...

Tsja, Red Apple Falls, Knock Knock, Dongs of Sevotion, A River Ain't Too To Love, ze zijn allemaal eigenlijk betoverend geniaal.

Vandaag nog eens beluisterd - ideaal bij zo'n melancholisch weertje.
Wel, ik hou enorm veel van dit soort "man-met-stem-en-gitaartje- en-triestig-melodietjes-muziek" en deze cd hoort toch wel helemaal vanboven bij de grote klassiekers van o.a. Leonard Cohen e.d.
Pure klasse en dan nog met zooo ongelooflijk weinig middelen... Misschien komt ie ooit wel eens in m'n top 10 binnen geslopen.

Het valt mij op dat ik steeds meer geduld op kan brengen voor dit soort moeizaam-vooruit-krabbelende-muziek. Misschien komt dat omdat ik eindelijk inzie dat het niks uitmaakt wat er gebeurt, immers er komt toch nooit ergens iets van terecht. Berusting. Datgene waarborgt de muziek van o.a. Smog. Een mooi moment om Low weer eens een kans te gunnen, bedenk ik mij nu.

Ideale plaat om te draaien als je zit te wachten op de trein van Amsterdam naar Eindhoven. Al de heen en weer rennende mensen opmerkt, om vervolgens te concluderen: ach, weet je wat, ik loop er wel naar toe. En dat het ondertussen hevig aan het regenen is, is slechts mooi meegenomen.

1995 - When I was 7 / I wanted to live in a bathysphere

1997 - Most of my / fantasies / are of / to be of use [..] / to be of some hard simple undeniable use [..] / oh like a horseshoe / or oh like a corkscrew

1999 - With all these miles, another piece of me peels off and whips down the road/ I should have left a long time ago/ I could drive forever

2005 - Bestemming bereikt?

Eeuwig fremdkörper Callahan stapt uit en kijkt om zich heen. Eerst nog vragend, zonder een diagnose te vellen. Als een journalist die een per ongeluk opgevangen telefoonnummer haastig op een bierviltje krabbelt, componeert hij een snel liedje over deze vluchtige seconden: Palimpsest. Een lied over de verwondering van een nieuw thuis, een gevoel dat snel wordt vervaagd door het web aan associaties die je er aan op zal hangen. De route van a naar b is beëindigd, maar de reis moet op dit punt nog beginnen.

Callahan heeft geen illusies, plannen, ambities of doelstellingen. Reizen is dit: je laten vormen door een nieuwe omgeving. Het nieuwe is overweldigend, alom present, oneindig - wat heeft het voor een zin om een andere houding aan te nemen dan die van willoos werktuig? Say Valley Maker gaat over de zaligheid van totale meegaandheid. Waar Callahan in één der bovenstaande strofes mijmerde over de kennelijk aangename gedachte als gebruiksvoorwerp te dienen, heeft hij nu zelfs die bescheiden ambitie laten varen: bury me in wood/ And I will splinter/ Bury me in Stone/ And I will quake.

Doet Callahan dan helemaal niks op zijn nieuwe bestemming? Jawel - hij gooit op zekere dag een fles in de bossen! Maar - vraagt hij zich meteen daarop af - wat nu als een onfortuinlijke konijn of hinde zijn pootje verwondt aan de scherven? Hij verzamelt de stukjes, en als hij verder heeft gelopen dan hij kon gooien valt zijn oog op een druppel die aan een emmer van een verder droogstaande put hangt. Hij kijkt naar de druppel, maar deze valt niet -- later valt hij buiten zijn zicht wel, maar tot zijn geluk vormt zich een nieuwe druppel. Ja, Callahan is een druk baasje in dit derde nummer( - ofwel: heerlijk hoe gepassioneerd en gedetailleerd het helemaal-niks-doen wordt beschreven ).

Het vierde nummer is reflectie: onder een centrifugale gitaardeun om in te verzuipen bezingt Callahan zijn roots en reis. Op zichzelf een van de meest melancholieke nummers uit Smog's oeuvre, en niet voor niets een favoriet onder fans.

In het midden van de CD is er overzicht. Over de schouder kijk je mee hoe Callahan op de top van een berg bedenkt dat hij zijn eigen God is. Misschien zoek ik samenhang die er niet is, maar heel misschien mag ik geloven dat op diezelfde bergtop Callahan terugvalt in zijn natuurlijke rol als troubadour: hij vertolkt een interpretatie van folk-klassieker In The Pines, en zingt met Drinking At The Dam een liedje over zijn jeugd. Niemand luistert mee, en Callahan bergt zijn gitaar op en gaat voor het eerst naar zijn nieuwe thuis.

Running the Loping is een heerlijk beschouwend liedje over wat hij thuis doet (niks), en welke omgevingsfactoren op dat moment welke betekenis hebben. Weer heel abstract, weer heel halfbakken onverschillig, weer heel Smog.

I'm New Here: zowaar verlaat de ik-persoon-die-ik-steeds-Callahan-heb-genoemd des 's avonds zijn kamertje. In een café kijkt hij verdwaasd om zich heen, probeert met automatischepilootachtige grootspraak een vrouw te imponeren, maar moet al gauw erkennen dat hij te verdwaasd is om ook maar te begrijpen of de woorden die hij zegt aanslaan. Niettemin stel ik me zo voor dat Smog in een plezierige staat van totale verdoofdheid naar huis loopt. Een willoos werktuig. Als het regende, zou hij zonder sjoege de goot in spoelen.

Afsluiter Let Me See The Colts zou ik misschien met wat fantasie ook in dit lopende verhaal kunnen plaatsen, maar ik heb denk ik zo al genoeg kunstgrepen gemaakt in deze recensie, en ik vind de interpretatie van Sven ook wel erg interessant. En zonder nonsens: het is inderdaad een heel heel sterk nummer.

Callahan rekent op deze af CD met het aanhoudende onbehagen over zijn lotsbestemming, niet zozeer door zich met zijn lot te verzoenen, maar door zijn hele bestaan aan het moment op te hangen en zich niet meer druk te maken om welk lot dan ook. 'Bestemming bereikt' is hier eigenlijk 'bestemming achtergelaten'.

Dit is misschien wel de beste Smogplaat die ik tot nu toe heb beluisterd! Bill Callahan schrijft prachtige teksten, net als zijn maatje Will Oldham. De muzikale begeleiding verveelt geen seconde, en van de stem van Callahan moet je houden natuurlijk.

Mooie recensie trouwens, Omsk! Die afsluiter is inderdaad een juweeltje.

Na het concert van gisteren en de daarop volgende luistersessie in de auto, heb ik geconcludeerd dat deze plaat een absoluut meesterwerk is, en dus een plekje in mijn top 10 verdient!

Live ook indrukwekkend, afsluitend op Le Guess Who:

Say Valley Maker / Let Me See the Colts

Na een slepende Bonnie-gekte volgt logischerwijs een Callahan-gekte. (what's next? Djim O'Rourke? )

Enfin, dit album heeft zich uiteindelijk genesteld in m'n lijstje met favorieten. Wat mij betreft het beste werk van Callahan. Stuk voor stuk prachtige songs, plaats in m'n top-10 waardig.

Verder sluit ik me aan bij de mooie woorden van Omsk, Sven en Zachary, en zwijg ik wijs.

Rock Bottom Riser
Dringend, dringend, dringend eens verdiepen in deze artiest

Niet te overtreffen...prachtig!

Bill Callahan begint tot mijn favoriete artiesten te horen langzamerhand. Ook met Smog heeft hij blijkens dit A River Ain't Too Much To Love hele mooie dingen uit zijn toch al sterke hoed getoverd. Het Beethoveneske Rock Bottom Riser is daar een prima voorbeeld van. Zijn kenmerkende stem, het met minimale middelen een geheel landschap neerzetten en het kunstelen met woorden. Alles zit in dit pakket. Ben benieuwd naar ander werk van Smog, al zal daar wel wat in geschift moeten worden ws. Maar wat deze man vanaf dit album tot aan Dream River voor elkaar heeft gekregen, getuigt van grote klasse.

Bill Callahan heb ik eigenlijk min of meer afgeserveerd. Gewogen en te licht bevonden. Alterego Smog is nog steeds duidelijk Callahan. Vind de nummers vaak wel aardig (niet grandioos), maar wat heeft die man een matige, eentonige stem.