The Collectors - The Collectors (1968)

Ik heb de cd al een paar jaar in huis. Draait toch om het laatste nummer.

Nog niet zo lang geleden las ik, dat in 1973 (of was het nou 1974?,) dat de toenmalige piratenzender Radio Veronica voor het eerst een Album Top-50 Allertijden organiseerde. Pink Floyd kwam daar met 'Atom heart mother' op nummer-1, en twee andere albums in de Top-10. Maar op nr. 12 of 13 zag ik in de lijst dit album staan: The Collectors van The Collectors. Uit nieuwsgierigheid heb ik het opgezocht op YouTube, en ben ik om te beginnen het openingsnummer: What is love gaan luisteren.

Bijzonder mooi nummer van deze rockband uit Canada. En alle andere nummers op dit album zijn ook erg goed. Lyndia Purple valt best op, op dit vrij onbekende meesterwerk. Dit nummer had in 1968 zo een Top 40-hit kunnen worden (is helaas niet gebeurd). En ja, The What Love Suite, dat is het mooiste van dit album. Een hele B-kant met prachtige zang, gitaarsolo en orgelwerk, alsof het helemaal op gevoel is ingespeeld. Als ik dit nummer opzet, kan ik er voor19 minuten lang verloren in raken.

Ik heb dit echt vaak geprobeerd, want volgens de beschrijving en de berichten hier zou dit helemaal in mijn straatje moeten passen, maar deze plaat kan mij toch niet helemaal overtuigen. De pluspunten zijn de ambitie, de underground-sfeer, het instrumentarium inclusief mooie fluit, de smaakvolle barokke pop van de eerste kant, en de anti-alfamannetjes-boodschap van de openings- en slotnummers, dus wat betreft de intenties zit het meer dan goed. Maar diezelfde openings- en slotnummers vind ik compositorisch enigszins armoedig: ik hoor wel erg vaak dat "What love is it", en de melodie daarvan en de varianten daarop zijn niet sterk genoeg om het hele openingsnummer te blijven boeien, laat staan die hele tweede plaatkant. Daarnaast is die suite voor mijn gevoel doordrenkt van The end en alle aanverwante uitbarstingen van Jim Morrison, met een scheutje Time is van It's A Beautiful Day, zodat dat nummer uiteindelijk meer drijft op overtuiging dan compositioneel vernuft, en hoewel Howie Vickers zich met prijzenswaardige inzet in zijn performance werpt is zijn zangstem niet bijzonder genoeg om die suite te dragen.
        Gelukkig zijn daar dan nog de overige nummers van de eerste kant waar Vickers' stem wèl goed tot z'n recht komt, met name op She, Lydia Purple en het trieste One act play. Die briljantjes geven het album voor mij uiteindelijk z'n bestaansrecht, want op dat What [is] love-gedeelte hoor ik alleen maar een band "whose reach exceeds its grasp" en die daardoor gedateerder klinkt dan een hoop van z'n tijdgenoten.