Plasmatics - New Hope for the Wretched (1980)

Dacht dat 'Coupe d'etat' eerder was, maar wellicht vergis ik me. Zo goed ik 'Coupe d'etat' vind, zo matig vind ik deze. Coupe is meer hardrock-georienteerd en deze meer op punk. En hoewel mijn muziekroots zich in de punk laten vinden vind ik deze toch echt een stukke minder dan (wat ik doorgaans veronderstelde) hun debuut. Die is nl veel krachtiger. Deze viind ik ietwat lediger, niet zo spectaculair.

Butcher Baby...... F#ck Yeah!!

Die clip is echt lachen. Jammer dat ik nooit een zusje heb gehad.

Butcher baby was echt wel shocking. Hier op de duitse tv, met slagroom op de jetsers, circelzaag door de gitaar heen. Uber punk

Plasmatics - Beat Club 81 - YouTube

Net blondie maar dan anders

Gelukkig hadden wij Maywood
Maywood - Mother how are you today - YouTube

Minder snel dan mijn vorige halte in de wereld van new wave en aanverwanten, die van de Circle Jerks, is het debuut van de Plasmatics. Al is dit allesbehalve langzaam. Qua stijl staat het dichter bij de Engelse punk met opvallend melodieus baswerk van Jean Beauvoir en zangeres Wendy O. Williams, die haar teksten niet zingt maar spuugt.

New Hope for the Wretched kwam je destijds wel eens tegen in de platenbakken, maar alhoewel ik nieuwsgierig was naar dat ene nummer met cirkelzaag, waarover ik had gelezen, was dit allesbehalve verleidelijk. Natuurlijk: lachen die tutu die gitarist Richie Stotts draagt, maar dat mevrouw Williams zo met haar twee andere kwaliteiten poseerde wekte juist argwaan bij mij op. Goede muziek heeft dat niet nodig vond ik en bovendien paste het niet bij de geëmancipeerde houding die ik bij haar vrouwelijke collega's zag.

Pas in het streamingtijdperk kwam het ervan de plaat eens helemaal te beluisteren, op zoek naar dat nummer met cirkelzaag. Dat bleek Butcher Baby te zijn en het is inderdaad het beste nummer van de plaat.
En verder snelle punk die me meestal niet raakt. Dat zit 'm in de riffs, die weliswaar snel zijn maar de noodzakelijke hooks missen. Opvallend genoeg lukt dat wel in het langzamere Concrete Shoes dat metal uitstraalt. Maar ondanks de scheurende gitaren, snelheid en zang pakt het me niet. Het lange kakofonische deel in Dream Lover is zelfs ronduit saai, net als het kalmere Sometimes I.
Corruption is dan wél lekker, het duurt bovendien met z'n 2'40" korter dan veel ander werk. Heeft de muziek nodig, zelfs al begint het nummer na 100 seconden opnieuw. Had van mij niet gehoeven.

De volgende halte ligt in West-Duitsland en na het gezaag van Butcher Baby op mijn afspeellijst, volgt daar het boren van Abwärts.

Wendy had niet veel om het lijf maar toch kan ik er goed naar luisteren hoewel het live wel explosiever was. Kan mij herinneren dat ze in de jaren '80 ook nog in wat C-films speelde.