Abwärts - Amok Koma (1980)

Eerlijk waar, dit album is beter dan het stemgemiddelde doet vermoeden.

Zoals het nummer Türkenblues bizar goed is.

Kwam toevallig op de Duitse TV een muziekspecial tegen over Abwärts en daar werden deze studio opnames getoond. Playback weliswaar, maar het geeft wel de intensiviteit van de band weer en verrassend goede beeldkwaliteit.

Haha met name van één bandlid, volgens mij had ie een snuifje speed op ofzo

Maar best een leuke band dit zo op het eerste gehoor. Kende het helemaal niet. Maar spotify speelde het spontaan voor me af nadat ik DAF zat te luisteren.

Debuutelpee van het Hamburgse Abwärts, dat met scheurende (post)punk inclusief staccato ritmes in oktober 1980 het felle Amok Koma uitbracht.

Kant 1 heet Amok. Venijnig met boorapparaat (of is het een freesmachine?) is Machinenland, punk in Karo 1/4 08/15 Hoch 2 en dan de monotoon gezongen en tegelijkertijd knotsvrolijke cover van Friday on My Mind, oorspronkelijk van de Australische Easybeats. Toch wel anders dan het origineel of de versie die ik van Gary Moore ken...In Shanghai Stinker postpunk en de rammelgitaar van Frank Z. die één van de twee mannelijke zangers is.
In het kalme Bel Ami staat echter Margit Haberland bij de microfoon, haar stem slaat - bewust - frequent over. De nummers zijn kort, Verzählt is met z'n 3'04" de langste van de eerste helft. Belangrijk is weer de bas van Mark Chung, terwijl F.M. Einheit naast zijn vocalen enkele speciale effecten op zijn synthesizers loslaat. Een snelle baslijn in Softly Softly, na Maschinenland mijn tweede grote favoriet van de plaat.

Kant 2 heet Koma. Duitse radio kon hééél kalm en saai zijn herinner ik me en blijkens het intro van Unfall klopt dat. De muziek die volgt is dat niet, mede dankzij dansende bas en hakkende gitaarriff. Iets dergelijks gebeurt ook in Mehr.
In het schier neurotische Türkenblues wordt in de tekst de halve wereld van New York via Calcutta naar Sahara benoemd, met als gemene deler "einem Arbeitsvertrag in der Bundesrepublik". Als de soundtrack bij het geruchtmakende boek 'Ganz Unten' (1985) van Günter Wallraff, in het Nederlands vertaald als 'Ik (Ali)'; over arbeidsmisstanden in de wereld van gastarbeiders.
In Neon Kind klinkt reggae, waarna in Ich bin stumm nog eens alle eerdere elementen samenkomen, gevolgd door een liveversie van Japan. Discogs vermeldt als slottrack Schlußwort Von Horst Herold, Bundeskriminalamt, maar die kan ik nergens online vinden. Ben nieuwsgierig wat dit is! Al in 1988 werd als bonus toegevoegd de EP Computerstaat dat vóór de LP in 1980 verscheen.
Uit dat jaar herinner ik me dat dit ook zo'n typisch VPRO-bandje voor in de avond was. De Nederlandse oren moesten destijds wennen aan de Duitse taal buiten het schlagergenre...

Mijn reis door new wave kwam van het debuut van Plasmatics. Op mijn afspeellijst kom ik vervolgens singles uit oktober '80 tegen van bekendere albums.
Die besprak ik al eerder: Dog Eat Dog van Adam and the Ants van Kings of the Wild Frontier, Don't Stand So Close to Me van The Police van Zenyatta Mondatta, Enola Gay van O.M.D. van Organisation, Room Service van Fischer-Z van Going Deaf for a Living en het onbekendere Dream Sequence van Pauline Murray & The Invisible Girls.

Dan blijk ik uit te komen bij een ander Duits juweeltje: Monarchie und Alltag van Fehlfarben.