Plasmatics - New Hope for the Wretched (1980)

Minder snel dan mijn vorige halte in de wereld van new wave en aanverwanten, die van de Circle Jerks, is het debuut van de Plasmatics. Al is dit allesbehalve langzaam. Qua stijl staat het dichter bij de Engelse punk met opvallend melodieus baswerk van Jean Beauvoir en zangeres Wendy O. Williams, die haar teksten niet zingt maar spuugt.

New Hope for the Wretched kwam je destijds wel eens tegen in de platenbakken, maar alhoewel ik nieuwsgierig was naar dat ene nummer met cirkelzaag, waarover ik had gelezen, was dit allesbehalve verleidelijk. Natuurlijk: lachen die tutu die gitarist Richie Stotts draagt, maar dat mevrouw Williams zo met haar twee andere kwaliteiten poseerde wekte juist argwaan bij mij op. Goede muziek heeft dat niet nodig vond ik en bovendien paste het niet bij de geëmancipeerde houding die ik bij haar vrouwelijke collega's zag.

Pas in het streamingtijdperk kwam het ervan de plaat eens helemaal te beluisteren, op zoek naar dat nummer met cirkelzaag. Dat bleek Butcher Baby te zijn en het is inderdaad het beste nummer van de plaat.
En verder snelle punk die me meestal niet raakt. Dat zit 'm in de riffs, die weliswaar snel zijn maar de noodzakelijke hooks missen. Opvallend genoeg lukt dat wel in het langzamere Concrete Shoes dat metal uitstraalt. Maar ondanks de scheurende gitaren, snelheid en zang pakt het me niet. Het lange kakofonische deel in Dream Lover is zelfs ronduit saai, net als het kalmere Sometimes I.
Corruption is dan wél lekker, het duurt bovendien met z'n 2'40" korter dan veel ander werk. Heeft de muziek nodig, zelfs al begint het nummer na 100 seconden opnieuw. Had van mij niet gehoeven.

De volgende halte ligt in West-Duitsland en na het gezaag van Butcher Baby op mijn afspeellijst, volgt daar het boren van Abwärts.