The Cure - Bestival Live 2011 (2011)

Weer een live album van The Cure, met in ieder geval nummers van Three Imaginary Boys, dat lijkt me ook het enige positieve t.o.v. Paris en Show.
Of het moeten wel hele mooie uitvoeringen zijn.

De set/list is steengoed, maar over het algemeen zijn alle nummers 20 jaar of ouder. Met deze keuze geven ze zelf blijkbaar toe dan hun platen van na ´Wish´ niet meer in de schaduw kunnen staan van oud werk. Cure heeft daar wel een punt, maar ze plaatsen zichzelf truttig genoeg wel in het ´goud van oud´ circuit.

Of ze waren zich volop aan het voorbereiden voor de Reflection shows...

Een album op Sunday Best... zijn ze nu al weg bij Geffen? (of is dat een label van Bestival zelf?) Misschien wel allemaal oudere nummers omdat de cd dan wsl. beter verkoopt. Sowieso een erg lang optreden geweest op Bestival met 32 nummers, ik bedoel, voor een festival echt lang. Dus dit is echt een opname van één show, toch?

Amazon info:
2011 two CD live release from the Goth rockers led by Robert Smith. The band headlined the Isle Of Wight-based festival in September 2011, playing a 32-song, two-and-a-half-hour set. The Cure frontman Robert Smith said of the reasoning behind the album's release: "We had such a great time in the Isle Of Wight at Bestival that we wanted to release this show as a way of thanking fans and islanders alike." All profits from sales of this live album will be donated to the Isle Of Wight Youth Trust, a charitable, independent and professional organization which offers counseling, advice, information and support services to young people aged 25 and under on the Isle of Wight.

Het verschil lijkt mij vrij simpel: dit is echt een langere setlist (32! songs) dan die 2 live albums samen. Er staan ook nummers op die live nog niet uitgebracht zijn. En ik neem aan dat de geluidsopnames ook met de nieuwste technieken zijn gedaan. Ik heb 'm net gekocht voor 7,99 Pond op Amazon UK en dat geld gaat dus naar een goed doel. Dus tja, interessante release kan je wel zeggen.

Spelen ze hier met z'n vieren?? Ik ben niet helemaal meer op de hoogte!

Ja, bijna in de originele bezetting. Dat vind je hier:
The Cure
Het zijn dus de vier bovenaan.

Dan ben ik heel benieuwd!! Het laatste concert was een belevenis!! Maar ik miste soms wel de synths!!

Dan ben ik wel nieuwsgierig, lijkt ook veel op de setlist 2 jaar geleden in A' Werpen.

Momenteel hebben ze net hun Reflections Tour afgerond, waarin ze hun eerste 3 albums volledig speelden, en alsof zo'n setlist als op deze cd niet al genoeg is speelden ze in de Royal Albert Hall een setlist van 47 nummers (en geen enkel nummer van na 1983). Het is de bedoeling dat hier een dvd van uitkomt.

1. 10:15 Saturday Night
2. Accuracy
3. Grinding Halt
4. Another Day
5. Object
6. Subway Song
7. Foxy Lady
8. Meathook
9. So What
10. Fire In Cairo
11. It's Not You
12. Three Imaginary Boys
13. The Weedy Burton
14. Seventeen Seconds
15. A Reflection
16. Play For Today
17. Secrets
18. In Your House
19. Three
20. The Final Sound
21. A Forest
22. M
23. At Night
24. Seventeen Seconds
25. Faith
26. The Holy Hour
27. Primary
28. Other Voices
29. All Cats Are Grey
30. The Funeral Party
31. Doubt
32. The Drowning Man
33. Faith

Encore
1. World War
2. I'm Cold
3. Plastic Passion
4. Boys Don't Cry
5. Killing An Arab
6. Jumping Someone Else's Train
7. Another Journey By Train

Encore
1. Descent
2. Splintered In Her Head
3. Charlotte Sometimes
4. The Hanging Garden

Encore
1. Let's Go To Bed
2. The Walk
3. The Lovecats

Alleen The Hanging Garden van Pornography en de minste nummers van Japanese Whispers? Vreemde toegiften...

Ja ik kan ook wel wat betere toegiften verzinnen... maar die 3 albums achter elkaar is wel leuk.

Ik vind het wat overdreven, mag je wel zeggen. Ik vind deze setlist veel leuker.

Ja, want je mist daar veel moois van de latere albums (het is ook gewoon 3 volledige albums, net als bij die trilogy die ze op dvd hebben uitgebracht). Lijkt me trouwens wel leuk om een keer een setlist voor The Cure samen te stellen,als dat zou kunnen...

Als het net als trilogie wordt ben ik wel voor die dvd te porren!!

A pulling out all stops fan pleasing happening, lijkt me. Geen enkel nummer van na Wish, count me in, zou ik zeggen. Wat nummers zijn al eerder uitgebracht, terwijl anderen nog nooit, sommige nummers hadden niet gehoeven. Ik bedoel Wish heeft veel betere nummers dan Friday I'm In Love of End. En Kiss me heeft ook veel betere nummers als Hot Hot Hot of Just Like Heaven of Why Can't I be You. Maar, vooral het oude spul aan het einde is erg interessant. Jammer alleen dat A Forest niet meer wordt gespeeld in een wat langere uitvoering, maar ja, dat doen ze al jaren niet meer. Wellicht dat 1992, daarom voor altijd de geschiedenis in zou gaan als het jaar dat het voor The Cure allemaal anders werd. Zels de sfeer op concerten en de concertgangers gingen daarna veranderen.

The Cure probeert hier duidelijk wat van die oude glorie te herleven. Door voornamelijk uit het single repetoire te putten, aangevuld met wat persoonlijke favorieten. Of ik daarvoor eerder andere nummers in gedachten zou hebben, zeker (ik denk aan Faith, The Same Deep Water As You, A Strange Day, From The Edge Of A Deep Green Sea, Apart, M. The Kiss.) Maar denk dat die keuze toch persoonlijk anders is voor iedereen, en dan bedoel ik inclusief Robert Smith. Maar voor degenen die The Cure meerdere keren hebben gezien, denk ik niet dat dit als een verassing komt. Inderdaad zoals hierboven opgemerkt, ze zitten midden in hun Reflections fase, en dus is het niet meer dan normaal, dat er veel nummers van deze set komen. Had, wat mij betreft nu wel wat obscuurder gemogen. Vind het een leuk idee om de eerste drie albums achter elkaar te spelen, zeker Seventeen Seconds, is zeer sterk, maar denk dat tock dat The Cure niet eerder gerijpt is dan met Pornography, en dus geeft Trilogy denk een veel imposantere indruk.

De nummers doen wat matjes aan, de drums lijken wat dof te klinken, de bas teveel naar de voorgrond en de gitaar lijkt wat op de achtergrond te blijven of wordt soms niet op tijd ingemixed, zoals in het begin van Open.

Ik denk zo weinig mogelijk aan gesleuteld achteraf (net als Concert uit 1984, van die andere live cd's weet ik het niet) en dat is te waarderen. Of ik hem ga kopen... tja, misschien om de verzameling compleet te houden. Die dvd van Reflections wil ik sowieso wel hebben. Even lekker 3 albums live achter elkaar oude Cure heb ik wel zin in.

De Cure is vergane glorie, de laatste CD die verkocht was ´Wish´ van bijna 20 jaar geleden, daarna kelderde de verkoopcijfers en interesse van het publiek voor nieuw werk dramatisch.
Vreemd genoeg zijn hun live concerten wereldwijd altijd uitverkocht. Nu is de Cure live gewoon steengoed.
Het publiek komt wel voor het oude werk. Als ze recent werk spelen blijft het publiek genant stil, terwijl bij oud werk de zaal op zijn grondvesten trilt.
Vandaar waarschijnlijk de keuze om alleen nog maar oude nummers te spelen, een knieval naar het grote publiek dat wel. Want Robert Smith is daarin stukken commercieler dan dat zijn imago doet vermoeden.
Een goede setlist, toch mis ik recenter werk, dat maakt voor mij een band toch relevanter en aktueler.

Ik was erbij in Londen, en ik kan je vertellen, het publiek ging loos! Echt vette sfeer in de zaal.

En "Splintered In Her Head" live... wat wil je nog meer?

Wat dit album betreft, ik blijf erbij dat de setlist ongetwijfeld grotendeels gekleurd werd door een "generale repetitie"-gevoel binnen de groep naar de Reflections shows toe.

Heb je even?
Ik zal er vijf noemen, die hier nog niet genoemd zijn: The Upstairs Room, The Figurehead, Sinking, Siamese Twins, Lament. Ik zou daarmee tevreden zijn

Eh, ja. Ik moet zeggen dat veel na Wish veranderde. Een geniaal album en een geniale tour erna. Mijn eerste The Cure concert in Okt. 1992, toen nog de extra extra lange uitvoering van A Forest werd gespeeld....over een absoluut kwijl moment gesproken. Van de albums daarna heb kan ik alleen Bloodflowers in zijn geheel waarderen. Hoe je het ook went of keert, dit is inderdaad nog eenmaal een hoogvlieger. Vond verder vooral van Wild Moon Swings, Want en This Is A Lie twee verschrikkelijk sterke nummers, maar vond de rest een beetje doorzeveren. Wat er na Bloodflowers is gedaan, heb ik gehoord, maar niet meer aangeschaft. Trilogy was wat dat betreft een waardige afsluiter......

Ik zou wel interesse hebben om die Relfections setlist voorgeschoteld te krijgen. Ook, al moet ik denk ik eerst wat graven, aangezien ik veel van dit spul al in geen tijden heb gehoord. The Cure voor Seventeen Seconds, klinkt toch altijd een beetje teveel als een jongensbandje een heeft niet de langere zweverige sfeer die de latere albums gingen kenmerken. Ik luister toch meestal SS, Faith, Pornography, KMKMKM, Disintegration, Wish & Bloodflowers.

Maar het is inderdaad wel waar wat hier wordt beweerd. Als dan ineens weer iets als In Between Days of wordt gespeeld, vliegt iedereen van zijn stoel af, terwijl men met nummers als From The Edge of Disintegration, veelal stil blijven, en dat terwijl deze nummers niet alleen veel beter zijn, maar eigenlijk de sfeer van een concert volledig teniet doen, omdat het schril afslaat in zijn misplaatste vrolijkheid ten opzichte van een stortvloed aan duisterheid en depressie. en hetzelfde zou kunnen worden gezegd van een brengen van Boys Don't Cry in een van de toegisten, samen met nummers als Trust, Disintegration, A Forest en Faith, waar het wederom volledig verkeerd valt en helemaal als, zoals later in de tour van 2000 ook nog een The Same Deep Water As You aan toe wordt gevoegd. Of in 1995, afsluiten met Jumping, Killing, Boys....na een weergaloos concert van ruim 3 uur.....erg leuk dat ze het spelen, maar of het op z'n plaats is. Ik vraag het me af.

Robert laat zich, of van de commerciele kant zien, of brengt hier een homage aan de fans die The Cure al die jaren zijn blijven volgen. Vele bands keren uiteindelijk terug naar hun roots, naar hun al lang vergane glorie. Waarom zou hij het niet doen ? Dat het een commercieel doel heeft lijkt me wel duidelijk aangezien Robert's eigen voorkeur duidelijk ligt bij andere albums, die hier interessant genoeg volledig worden genegeerd.

Het is geen commerciële keuze dit Bestival Live 2011, alle opbrengsten gaan naar het goede doel: zie de berichten hierboven daarover.

Live album met gelukkig veel "donkere" nummers. The Cure heeft 2 kanten: de vrolijke (hit) nummers en de duistere kant. Of zoals Daniel het uitstekend verwoordt: "misplaatste vrolijkheid ten opzichte van een stortvloed aan duisterheid en depressie".
"Reflections" is goed maar kan niet tippen aan "Trilogy".

De opbrengsten van dit album gaan naar een goed doel. Nou, ja dat is leuk. Nog meer rededen om je commerciële kant te belichten omdat het dan ook nog wat opbrengt, niet ?

Inderdaad, Gringo, Trilogy is een totaal genot voor het oor, en een uitvoering van drie weergaloze albums, waarvan ieder nummer met veel toewijding en perfectie worden gebracht. Die sfeer van dit concert, mis ik hier toch een beetje om een of andere reden. Wellicht omdat het een fantastische opname is met een heel vol en betoverend geluid. Het is wederom het toestenpalet, dat onder al deze nummers zweeft, dat Trilogie zo goed maakt. Maar, ook Robert was goed bij stem. Fantastische uitvoering van The Kiss, veel beter en rauwer dan het origineel. Bestival klinkt dan toch anders. Heel anders mag ik welk zeggen. Het mag zo zijn dat er niet aan is gesleuteld, maar ik denk niet dat dat het is. Heb de band 3 keer gezien en klonken alledrie keren meer als op Trilogie, dan hier. Wellicht omdat ze met minder mensen spelen ?

Anyway, kijk uit naar die DVD, lijkt me leuk. tot dan, nog maar even genieten van Trilogie want dat ze op Festival 2005, de toetsenist eruit hadden gegooid, deed het geluid ook al geen goede. Duidelijk wat dat geen goede keuze. Waar Robert, soms ook last van heeft ?

Ik niet volgen dit: wat wil je hiermee zeggen?

Laat me weten wanneer die uitkomt, lijkt me geweldig alle nummers van Faith op DVD
Alleen Faith en Seventeen Seconds spelen ze die 2 keer ? Of is dat om het album aan te geven?

De persoon die het popfestival dat hij ging organiseren Bestival heeft genoemd verdient trouwens stokslagen. Een naam die geschikt is voor een pakweg door Bavaria gesponsorde jaarmarkt in het altijd gemoedelijke Best met demonstraties van oude ambachten en een optreden van Frank en Mirella, maar niet voor een interessant festival op Isle of Wight.

Ik had de CD dan ook een andere naam gegeven.

Sunday Best is trouwens het label van de organisator van het festival.

Wat clips gezien.
Simon Gallup ziet er verrassend goed uit.
Robert Smith lijkt wel een bejaarde vrouw, waarbij de lippenstift eigenlijk achter slot en grendel hoort te liggen.

Ben ik de enige die wèl enthousiast is over dit album? Wel geestig, aangezien ik ten tijde van "Dream 4:13" zowat de enige was die net niét enthousiast was... Haha!

Hij ziet er niet meer uit. Veel te dik lijf, dood zwart geverft haar als stro, lippenstift, pafferig gezicht, ongezonde kleur. Hij ziet er uit als een levende dode. Hoe lang gaat dat nog goed??