The Cure - Bestival Live 2011 (2011)

Dat gaat al jaren goed en de meeste doden hebben ook geen dik lijf, althans, niet als ze al een poosje dood zijn. Hij wordt gewoon ook een dagje ouder en als je dan een tientallen jaren oud imago aanhoudt dan komt er een moment dat je een karikatuur van jezelf begint te worden. Maar ja, hij blijft gewoon stug zijn ding doen en dat kan ik respecteren. Ik vond deze woorden van hem hier wel passend: "The idea of doing an interview nowadays… I have no interest or desire in having a conversation with anyone other than the people that I know. I’m in the strange position of the world drifting away from me, but you know what? I’m actually quite content with that. It doesn’t bother me in the slightest. I don’t feel like, “Oh God, I’m being left behind”.”

En een aanvulling hierop over de mindset van Robert Smith. In het boekje bedankt organisator Sunday Best hem: "... for having the fantastic idea of releasing this recording, making i a charitable release and working so painstakingly on every aspect of this show before during and after Bestival 2011. Kortom: respect!

Gelukkig ben je niet de enige die enthousiast is, inmiddels staat deze live dubbel cd van één concert in 1x opgenomen terecht op bijna 4,0* gemiddeld.
Allereerst is daar de voortreffelijke setlist met veel sterk vooral ouder materiaal. Ook ruim aandacht voor de wat donkerder kant van the Cure, wat weer mooi wordt afgewisseld met die zo aardige vrolijker popsongs. Het levert een fraaie overall sfeer op, die ik heel erg prettig vind. Op de eerste cd is die wat donkerder en op de tweede cd iets lichter.

Dit is trouwens na al die jaren voor het eerst dat een compleet concert van the Cure officieel is uitgebracht. Je had al wel de 2 aanvullende cd's Show en Paris uit 1993, maar echt een compleet concert was er nog niet op cd. En eigenlijk heb je met deze dubbelaar ook nog eens een hele goede alternatieve 'best of' cd in handen.

Robert Smith mag er dan meer als een karikatuur van zichzelf uitzien, op dit album horen we hem zingen en dat doet hij werkelijk voortreffelijk. Wat een mooie live stem heeft hij nog. De band speelt (natuurlijk) uitstekend en alles is ook prima afgesteld. Alle instrumenten komen zo vol tot hun recht. Verder is de productie werkelijk voortreffelijk: wat een helder geluid waarop veel details terug te horen zijn. Het publiek is iets naar achteren gemixt, wat wel zo prettig is vind ik.

The Cure in topvorm in 2011 heeft een fraai live document uitgebracht. De opbrengsten gaan (dus) ook nog eens naar het goede doel, jeugdprojecten op het Isle of Wight. Kopen dus en dan de tekst achterop het boekje opvolgen: "This show was mixed loud, and played even louder...so turn it up!"

Jammer dat er maar een paar echt goede nrs (100 years,plainsong en desintegration)opstaan en verder het overgrote gedeelte the Cure's slechtste nummers (the walk,why cant i be you, en hot hot hot ! enz enz. De dvd lijkt me een stuk interessanter met alle nrs van Faith en Seventeen Seconds . Jammer dat "Lament" niet bij de encore nrs staat. Net als "Happy the Man " een ondergewaardeerd nr. Het mooie van itunes is dat je losse nrs kunt kopen.;-)

Even A Forest beluisterd, maar daar zijn toch minstens 20 betere live-versies van. Hopelijk is de rest van het album wel een beetje niveau, maar gezien de setlist vrees ik dat dit niet mijn favoriet zal worden.

Bizar dat Smith's stem nog precies zo klinkt als 30 jaar geleden.
Echt een beetje een haat liefde verhouding met ze, kan veel nummers niet uitstaan maar ze hebben ook geweldige muziek gemaakt

Al iets meer hiervan bekend?

Beetje dubbel gevoel bij deze live plaat. Het is een uitgebreide setlist, met ook lekker wat oud werk, wat ik als ' oude ' cure fan mooi vind. Ook wel puur om het ene concert in 1 take erop te zetten. Aan de andere kant vind ik nogal wat nummers wat vlak klinken en heb ik beter uitvoeringen in bezit.( helaas ook geen Faith).

Leuk weetje: we hebben het aan David Bowie te danken dat The Cure zulke lange optredens geeft. RS vertelt dat hier (redelijk aan het begin).

Na live platen die ik reeds van de band in mijn bezit heb ( Show / Paris ) en de geweldige trilogy DVD vind ik dit een welkome aanvulling, staan toch nummers op die ik nog niet live in mijn bezit had en Robert Smith zijn stem alsmede Simon Gallup zijn baskwaliteiten hebben nog niets aan kracht ingeboet.
Blijft live een topband.

Intensief beluisterd de afgelopen dagen, mooie dwarsdoorsnede van een indrukwekkend oeuvre van deze band.
De vrolijke Cure nummers zoals The Love Cats en Caterpillar boeien me wat minder maar het slotstuk met 5 nummers van hun debuutalbum vind ik het hoogtepunt van een zeer sterke live plaat.

Ik heb deze plaat vandaag gekocht omdat ik gewoon iets van the cure wilde hebben, en ik dacht dat dit wel een goed begin zou zijn. Beetje gemengde gevoelens. Ik vind het niet goed, ik vind het niet slecht, het kabbelt gewoon een beetje voort. Maar deze plaat nodigt vooralsnog niet uit om ze een keer live te zien.....

Blijft vreemd klinken, die tekstwijziging in het laatste nummer; wist niet dat het om Killing an Arab ging.

Prachtige setlist; gelukkig maar 3 nummers van na 2000, die gelijk dan ook de slechtste zijn, namelijk The End Of The World, The Only One en The Hungry Ghost.
Zo'n concert had ik best wel mee willen maken.

Maar nummers van Pornography blijven achterwege behalve dan One Hundred Years. En waar is Faith? Pictures of You... The Same Deep Water... Apart... A Letter to Elise... Toch de mooiere nummers van Disintegration en Wish die ik ook mis. Net zoals de mooiere nummers van Kiss Me Kiss Me Kiss Me, behalve dan Just Like Heaven (met Why Can't I Be You en Hot Hot Hot heb ik minder). Had liever If Only Tonight We Could Sleep, The Kiss en The Snake Pit erop gezien.

Maar goed, je kan niet alles hebben. Heb deze trouwens nooit gehoord. Ik heb de moeite niet meer genomen terwijl ik van plan was hem te kopen.

Over die Reflections dvd heb ik trouwens ook niks meer gehoord. Zou die ooit nog uitkomen? We zijn nu anderhalf jaar later...

Wel de betere nummers van de beginperiode, Disintegration en The Head On The Door staan er op. Met Hot Hot Hot heb ik inderdaad ook wat minder, ik mis voornamelijk Charlotte Sometimes, verder ben ik meer dan tevreden.

Killing Another... Camus draait zich om in zijn graf.

Van The Head on the Door vind ik Sinking erg goed, staat er ook niet op. En Prayers for Rain van Disintegration mist ook. Van de vroege Cure had ik graag Another Day en Three Imaginary Boys erop gezien. Ik mis steeds meer.

Ik heb dit album deze week 2x gekocht; laatste nummer sloeg over, maar hij lag voor een paar Euro bij FRS, dus andere versie gehaald.
Bonnetje was weg, en ik had geen zin om moeilijk te doen.

Stuur die foute maar naar mij op dan. Killing Another ga ik toch niet draaien.

Mogelijk antwoord...

Laten we dat gemakkelijkshalve als een "nee" beschouwen, zoals 99% van wat Nonkel Bob de laatste jaren beloofd heeft dat zou verschijnen...

ok...

De Cure begint bij mij toch langzaam in de vergetelheid weg te zakken, iets van gisteren. Terwijl ik zo'n 15 cd's van ze heb staan zal ik er niet snel meer één opzetten. Waarom weet ik niet precies. Misschien zijn ze te lang al niet meer met nieuw relevant werk gekomen, waardoor er toch een goud van oud gehalte optreed.
Maar als ik deze live plaat hoor, realiseer ik me wel wat een groots en imposant werk ze nalaten.
En niets is voor altijd, zelfs de Cure niet.

Heb dit album afgelopen week eens weer gedraaid en blijkf toch van mening dat het te iel klinkt en somns te losjes is gespeeld, niet de volheid en de bombast die je op trilogie hoort of die ik me herriner van de drie Ahoy concerten. Alsof het niet met een volledige band is gespeeld en er een aantal achtergrond instrumenten missen. Het gaat bij vlagen daarmee in de richting van een unplugged setting.

Wellicht wordt het nu toch echt eerst tijd om dat duistere albumuit te brengen waarover Robert al zolang spreekt. Als het ook maar iets in de richting is van Pornography, Faith, Disintegration of Bloodflowers dan gaat ie daarmee vast weer hoge ogen gooien. Maar naar zeggen gaan ze eerst nog weer op een trilogie tour waarbij nu wederom 3 andere albums centraal gaan staan.

Dat zgn. duistere album heeft hij volgens mij destijds Bloodflowers mee bedoeld. In elk geval zou ik daar niet op wachten want dan kom je nogal bedrogen uit.

Vanavond weer eens herbeluisterd, CD 1 blijft mijn favoriete schijf met een rits geweldige nummers achter elkaar.

Tof live album van The Cure. Klinkt allemaal lekker open en fris. Zal ook te maken hebben doordat er maar 1 gitarist speelt (dacht ik?). Maar de productie vind ik prettig. De setlist is ook behoorlijk gaaf. Bij een band met zoveel nummers blijft het nou eenmaal lastig om iedereen te pleasen. Daarom heb ik denk ik inmiddels dan ook 4 live albums van ze in huis

Ja, hier ook.
Alleen Show niet.

Ik mis Entreat nog. Maar daarvan is het inmiddels interessanter om de versie met 12 tracks in huis te halen las ik in dat topic.

Grote lijnen speelde Smith en Co in het Hyde park concert wat zij in 2011 op deze Bestival uitgVe speelde.
Ik hoopte in aanloop op het Hyde park er een mooie uitgave zou komen van het concert ter ere van 40 jaar The Cure.
Zeker het encore is hetzelfde, dus wat zou die nog toevoegen?
Pornography en Faith albums zijn hier onder vertegenwoordigd, terwijl voor mijn gevoel dat juist live de parels en krenten in de pap zijn. Voor Pornography periode is er dan het fijne Trilogy en Faith is lekker op Concert b-kantjes aanwezig.

Bestival is zeker fijn muziekje, maar ik vind de andere live uitgaves toch meer smoel hebben. Dit is voor het grotere publiek een veilige keuze.

Edit: setlist Hydepark The Cure concerts 2018