Smith & Burrows - Funny Looking Angels (2011)

Zonder dat ik het doorhad, was ik een kerstplaat aan het downloaden. Nietsvermoedend zette ik het album op en hoorde de oude vertrouwde Editors-stem van Tom Smith. Wat me na een aantal nummers opviel, was dat het thema kerst wel heel erg veel werd gebruikt. Een vlug onderzoekje leerde me vervolgens dat ik te maken had met een kerstsamenwerking tussen Smith van Editors en Burrows van Razorlight.

Dit verklaarde meteen de hele plaat en ook wat ik er wel en wat ik er niet goed aan vond. Op deze plaat is een ontzettend sterke tweedeling te vinden, de nummers gezongen door Smith vind ik heel erg leuk, en voor een kerstplaat is het allemaal erg goed. Het andere deel, gezongen door Burrows vind ik veel te glad en het past mijn inziens niet bij de nummers van Smith. Dan heb ik het met name over het titelnummer, dat is namelijk een misser van formaat, het bezorgt me de koude rillingen. Maar ook As the Snowflakes Fall doet me heel weinig. Ook Only You is slecht luisterbaar helaas.

Gelukkig gaan de missers van Burrows niet ten koste van de nummers van Smith. This Ain't New Jersey is namelijk weer heel erg leuk, misschien wel een van de beste kerstnummers die ik in jaren heb gehoord. Het is daarom ook zoals velen het vast met mij eens zijn een enorme verademing tussen al die onzin van Mariah Carey, Wham! en die draak die Coldplay vorig jaar uitbracht.

klik

Kerst is niet mijn favoriete seizoen, en veel Kerstplaten roepen bij mij dan ook associaties op met gedwongen samenzijn, teveel eten, geforceerde vrolijkheid op televisie en wachten tot het gewone leven hervat wordt op de 27ste. Maar als er dan toch een Kerstplaat nodig is, doe dan maar eentje zoals déze: een sfeer van weemoed en melancholie, gematigd optimistisch, blij met je vrienden, en mooie muziek. De redelijk verrassende covers stonden me in het begin een beetje tegen maar gaan na verloop van tijd steeds meer binnen de context passen, de arrangementen zijn smaakvol en de stemmen warm en vriendelijk, het repertoire is afwisselend en zonder zwakke plekken, en de verwijzing naar de eeuwige kerstklassieker It's a wonderful life met James Stewart uit 1946 hartverwarmend. Een innemend en sympathiek album met een zeer hoge draaibaarheidsfactor, ook búíten dat vermaledijde seizoen.