Damien Jurado - Maraqopa (2012)

Leuk, een nieuwe plaat van Damien Jurado! Zijn vorige, 'Saint Bartlett' is me goed bevallen, zodat ik hier toch weer naar uitkijk.

Wow....hier krijg ik toch bijna een binnenbroekse zaadlozing van.
Een nieuw album van mijn favoriete hedendaagse singer-songwriter.
Meteen maar een nieuw liedje tegen aan gooien.
Mooi hoor, pfoei!

Dat nieuwe nummer is inderdaad zeer de moeite.

lekt dat ding nog een keer? heb het op mijn oude stage in zijn geheel gehoord en het is weer een parel! maar nu wil ik hem ook thuis beluisteren!

Eh..pre-order,komt ie vanzelf op je deurmat vallen.

wie heeft er al gestemd?

Thomas86

sublieme plaat!

Deze man maakt zelden een misser...maar deze is weer ongelofelijk raak!
in het verlengde van St Bartlet maar dan met meer body!

museum of flights is overigens echt een hit

Howel ik Damien Jurado al een aantal jaren ken van wat losse nummers, is dit het eerste album wat ik van hem hoor. Ik kan geen genoeg krijgen van met name Life Away from the Garden (met prachtig kinderkoor) en So On, Nevada (zeer sterke vocalen van Jurado en mooie melodielijn). Denk dat ik me toch maar is moet gaan verdiepen in zijn eerdere werk, want dit smaakt naar meer.

Wat een meesterlijk album toch, halfje erbij. Elke keer ontdek ik weer nieuwe dingen.

Kende hem niet, maar ik ben er helemaal weg van. Wat een briljant album, zeg. Vooral 'This Time Next Year' is betoverend.

Zijn naam vaker gehoord, uit nieuwsgierigheid eens beluisterd op de Luisterpaal en direct helemaal weg van deze plaat!
Heb direct zijn twee voorgangers ook besteld en hoop dat die net zo goed bevallen!!

Fijn album toch weer van de heer Jurado.

Inderdaad, zeer fijn plaatje. Klinkt weer net wat anders, maar in grote lijnen weer zo herkenbaar Jurado. Knap gedaan.

Over deze cd kan ik kort zijn : meesterwerk!

Erg fijne plaat. Ik had nog nooit van hem gehoord en zie dat er genoeg te ontdekken is.
Working Titles en Nothing Is The News zijn echte parels. Het kinderkoor in Life Away From the Garden vind ik dan weer wat minder.

'Working Titles' is trouwens één van de beste nummers die ik dit jaar al heb gehoord! Ik weet het, het jaar is nog jong, maar dat kan toch al tellen..

Wat maakt deze man toch sterke platen. Ik vind hem persoonlijk het sterkst in hele ingetogen folksongs. Op zijn nieuwe plaat pakt hij wat meer uit en schuwt hij geen enkele invloed, maar wat is het weer mooi. Prachtplaat van een zwaar onderschat muzikant.

Lees mijn hele recensie op: De krenten uit de pop: Damien Jurado - Maraqopa - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Erwin

Een ongelooflijke mooie plaat zeg! Dromerig, ingetogen en af en toe scherp uit de hoek. Zo moet het!

Heb bijna alle platen van Damien Jurado, zo heb ik ook deze op vinyl gekocht na het optreden in Groningen van vorige week.
Niet zijn beste maar toch weer een erg mooi plaatje.

Wat is dan volgens jou zijn beste?

Ik vind het ook niet zijn beste. Ghost Of David en Rehearsels For Departure zijn beter. Deze komt wel in de buurt en is een stuk veelzijdiger.

Mooie ingetogen plaat. Goed in balans en voldoende gevarieerd. Mis wel n beetje de spanning. Heeft goed naar Neil Young geluisterd, waar uiteraard niks mis mee is.

Man, man, het is een tijd terug dat een plaat mij bij de eerste luisterbeurt zo hard wist te raken! Kippenvel bij Working Titles en Museum of Flight.

eh....waarschijnlijk
Where Shall You Take Me omdat hier zijn aller-aller mooiste nummer op staat,Omaha.

en/of

And Now That I'm in Your Sh...

Omdat deze plaat zo lekker ingetogen en direct is.
Maar goed , ik ken geen slechte platen van deze man.

Heel mooie plaat. De psychedelische opener, het kinderkoor in Life Away From The Garden en het zeer coldplay-esque Museum of Flight (ten tijde van Parachutes)
Het hoogtepunt is echter Working Titles, wat een zanglijnen!

'Where Shall You Take Me?' is inderdaad een sterke plaat, en sindsdien heeft Jurado trouwens geen slechte plaat meer gemaakt. Best indrukwekkend.

Prachtig optreden eergisteren van de heer Jurado (in Antwerpen), spelend op witte sokken: 'didn't pack enough black socks'. =)

http://www.flickr.com/photos/41760739@N02/7026830841

Hij speelde veel nummers van dit album, waaronder mijn twee favorieten: Working Titles & Museum of Flight. Hij was wat vermoeid aangezien dit het voorlaatste optreden was van hun tour. Misschien net daarom nam hij de tijd om een praatje te maken, over dingen zoals het irritante franse tolsysteem, of een boze franse fan tijdens één van z'n optredens:

fan: WHERE'S THE REAL DAMIEN JURADO???
Jurado: what are you talking about? I'm here! this is it!!

ongedwongen en gezellig sfeertje van in het begin dus.

Lange tijd speelde hij met z'n band, maar het laatste kwartiertje speelde hij alleen met z'n gitaar. Een prachtig moment was toen hij aan de rand van het podium kwam staan, en Arkansas accoustisch speelde. Tot zijn verbazing kende velen de tekst en van in het begin zongen we allemaal zachtjes mee (vooral de oohoohooh's natuurlijk! =)). Echt een kippenvel moment dat ik niet snel zal vergeten. Jurado: 'It's nice to connect'. Zo is dat beste man!

Leuk dat er veel volk was ook, jong & oud(er), en vond ik het bijgevolg helemaal niet erg om er in m'n eentje te staan =).
Enerzijds doodzonde dat hij zo onbekend is in België/Europa, anderzijds misschien maar goed, want hij komt wellicht het best tot z'n recht in kleine, intieme zaaltjes.

“Zijn zang is verre van loepzuiver. Het is muziek die, op enkele uitzonderingen na, de veilige weg neemt, en geen kronkelpaadjes inslaat. De teksten zijn niet van hoog niveau, vrij simpel ook. Jeetje, wat is dit toch een monotone, vlakke, voorspelbare plaat.”

Het zijn commentaren die je zou kunnen lezen bij het nieuwe album van Damien Jurado, getiteld ‘Maraqopa’, feit. Het zou geheel onterechte kritiek zijn, tweede feit. ‘Maraqopa’ is namelijk een pareltje. En ja, in die kritiek kan dan wel een grond van waarheid schuilen, voor mij is het pure klasse wat Jurado hier doet. Nog een pak beter dan zijn vorige, ‘Saint Bartlett’, en die was al zo goed. Misschien wel z’n beste tot nu toe. En dat met een stem die verre van loepzuiver is. Waar hebben we dat nog gehoord?

Misschien moet ik beginnen met een geringe teleurstelling; de CD en z’n verpakking. Ik heb ‘m vorige week nog gekocht, en had gehoopt dat er op z’n minst toch een boekje bijzat. Ik heb ‘m wel niet besteld of zo, gewoon weggeplukt uit de rekken van een muziekwinkel in Antwerpen. De hoes is wel opvallend; op het eerste zicht herken je daar helemaal geen gezicht in, maar als je drie keer goed kijkt, zie je het wel klaar en duidelijk. Het oog bedriegt het brein, of beter, het brein bedrieg het oog.

‘Maraqopa’, het fictieve land waar je kan zijn wat je wil. Of je nu de kletsende regen wil zijn, of wil genieten van ongebreidelde vrijheid, of wil afzien als stof op de grond. ‘Maraqopa’ herbergt al deze verschillende gevoelens, en heeft ze in een prachtige vorm gegoten. Verschillende genres passeren de revue, zij het nooit indringender dan invloeden, omdat Jurado er altijd weer duidelijk zijn eigen stijl op nahoudt. Deze nieuwe is wederom een mooie aanvulling op zijn al indrukwekkend oeuvre, maar is vooral, meer nog dan dat, een hoogtepunt voor de singer-songwriter.

Het begint al meteen geweldig met opener ‘Nothing Is the News’, dat de uitzondering op de regel vormt op deze plaat. Hier hoor je namelijk meer dan louter invloeden, Jurado pikt de psychedelische rocksound uit de jaren ’70 op, en creëert er een eigen geluid mee. Net als de opener van ‘Saint Bartlett’ is dit weer een vreemde eend in de bijt, maar wel een bijzonder fraaie eend. De song bestaat vooral uit heerlijk zwevend gitaarwerk en luchte drums. De zang van Jurado wordt versterkt door echo’s en andere geluidseffecten treden ook wel op. Dit alles geeft het nummer een bevreemdend sfeertje, maar dat werkt prima, wat zeg ik, uitstekend! Heerlijk nummer, ook om gewoon met de ogen dicht een eind weg te mijmeren. Een song met een dubbele functionaliteit; hij kan, als je jezelf er echt op focust, bijzonder spannend zijn, maar je kan er ook, zoals ik daarnet al aangaf, heerlijk op wegdromen, ontspannen, gewoon aan niets denken.

Het contrast met nummertje twee is dan ook erg groot. ‘Life Away from the Garden’ zet lieflijk in op piano, en wanneer Jurado zijn (overigens erg mooie) tekst begint te zingen, wordt hij geruggesteund door een kinderkoor. Op de hoes staat dat zij “the Swift Family Singers” heten, ik neem aan dat ze gelinkt zijn aan Richard Swift, de man die dit album geproducet heeft. Ook de titeltrack is rustig, en heeft wat bossa nova invloeden (het geluid dat je op de achtergrond hoort). In de titeltrack is ook het meest duidelijk waar dit album in principe over gaat, de thematiek dus. Maar ik heb het daarstraks al kort gehad over die thematiek (een niet echt subtiel hintje gegeven), en na de bespreking van de nummers kom ik er wel op terug. Een glansrol is weggelegd voor de piano op dit nummer; die komt op onverwachte momenten opeens binnenvallen, spaarzaam en sprankelend. Tikje melancholisch ook, dat past wel bij de song.

‘This Time Next Year’ begint met wat gitaargetokkel, waarna Jurado invalt met een aanstekelijke onomatopee. De song blijft de gehele lengte hangen in hetzelfde tempo, al zijn er altijd wel details te ontdekken. Een lekkere drumroffel, wat verloren geraakt klinkende en verlegen blazers, een gitaarecho. Jurado zingt wel eens op het randje, maar dat deed Neil Young ook, en net als zijn voorbeeld komt Jurado er mee weg. ‘Reel to Reel’ kent een apart begin, het is een soort fade in, zoals in de filmwereld. Uiteraard zonder beeld, maar het gaat me om het geluid; dat stijgt stilletjes op uit het niets, en creëert zo een song op zich. En een erg fraaie ook nog. Ook hier weer details genoeg te ontdekken in een op het eerste gehoor simpel liedje. Het spookachtige geluidje dat je hoort als het volume wat wordt opgeschroefd, bijvoorbeeld.

En dan moet het beste zelfs nog komen. Van de laatste vijf nummers vind ik er maar liefst drie van wereldklasse. ‘Working Titles’ is er eentje van. Van kleine, simpele liedjes een speciale luisterervaring maken door het subtiel invoegen van details, Jurado kan het als geen ander. ‘Working Titles’ heeft in het begin niet veel meer nodig dan een akoestische gitaar en het iele stemgeluid van Jurado, maar gaandeweg komen er meer elementen tevoorschijn, en wordt er een uitzonderlijke cocktail gebrouwen. Tekstueel is dit ook van het allerhoogste niveau; in de laatste “gewone” strofe heeft hij het volgende te zeggen: “You wrote about my on every new record; I’ll show up in the title of your song; I only hope somebody requests it.” Ik heb er geen idee van of dit nu volledig autobiografisch is, ik ken de artieste in kwestie in ieder geval niet. Ook fraai aan de song is dat je een keer of drie op het verkeerde been wordt gezet. Dat geeft ook zoveel toegevoegde waarde. Na de strofe met de door mij aangehaalde quote denk je een eerste keer dat de song gedaan is. Neen dus. Daarna komt dat moment nog twee keer. Zulke fratsen weet ik steeds te waarderen.

‘Everyone a Star’ is opgesmukt met wat elektrische gitaarecho’s, strings en nu en dan een heerlijke galm achter de stem van Jurado bij het zingen van de titel. Voor het overige is het ook weer een klein liedje dat stiekem heel groots is. De muziek van Jurado brengt heel wat teweeg bij mij, en in combinatie met de teksten staat op deze plaat wel meer dan één voltreffer. Zo ook ‘So On, Nevada’, waarop ik Jurado opvallend intens vind zingen. Snediger, gevatter, krachtiger. Zijn stem trekt me echt mee in zijn troosteloze wereld, en die zweem van hoop op een betere wereld (Maraqopa) is er ook in terug te horen. Instrumentaal kent het ook weer exact de juiste inkleuring, niet te hard en niet te zacht.

Als er dan toch een woordje van kritiek moet vallen, dan is het in verband met het voorlaatste nummer, ‘Museum of Flight’. Jurado balanceert wel meer op het randje van het zeemzoete, ja zelfs melige, maar hij gaat er meestal net niet over. Dat doet hij in dit nummer mijns inziens wel. Ik heb het dan vooral over één bepaalde passage, namelijk de passage na een minuut of twee. Het gaat om de toetsen die dan langskomen (ik kan er om één of andere reden niet zo gauw een naam op plakken..); het enige moment op de plaat dat me niet echt zint. Ach, geen drama dus.

Afsluiter ‘Mountains Still Asleep’ is dan weer een absoluut hoogtepunt, op alle vlakken. Instrumentaal zit het simpel in elkaar, met een dromerig klinkend gitaartje dat wat naar de country zweeft, wat nonchalant pianospel en sterke zang, die me wat aan Neil Young doet denken. Dit nummer had trouwens niet misstaan op bijvoorbeeld ‘After the Gold Rush’, of als één van de rustiger nummers op ‘Zuma’. Weergaloos vind ik het, en al zou ik daar helemaal alleen instaan, ik blijf het weergaloos vinden. Zo kent dit album de ideale afsluiter; stoppen op een hoogtepunt.

Hoewel dat geldt voor dit album, hoop ik niet dat dit geldt voor de carrière van Jurado. Van mij mag de beste man nog veel albums maken, bij hem ben je vrijwel altijd zeker van een zekere kwaliteit, en met ‘Maraqopa’ heeft hij zichzelf lichtelijk overtroffen. Ook op tekstueel vlak is dit van torenhoog niveau, zijn stijl is een mix van directheid en vage impressies. Impressionistisch realisme, om het met een kunstterm te zeggen, en dat mag dan tegendraads klinken in theorie, in praktijk is het meer dan overtuigend. Niet alles, maar toch veel staat in het teken van Maraqopa, de utopie die Jurado in gedachten heeft. De eerste strofe van ‘Life Away from the Garden’ geeft treffend weer waar het fout is gegaan:

“There was a time;
When we were golden;
Like the sun;
We were lights in the world;
Then we strayed;
Away from the garden.”

Juist ja, in the very beginning. Nu is een utopie geen bijster originele invalshoek meer, met alle boeken en nog veel meer dat men al heeft gepubliceerd over dit onderwerp, maar als je het zo mooi kan brengen als Jurado, is het je vergeven. Ook de pijn van een verloren gegane liefde, als sneeuw voor de zon gesmolten hoop en goedkope leugens komen hierin voor, wat het hoofdpersonage nog meer doet smachten naar zo’n utopie, naar Maraqopa. Enkele mooie passages over deze onderwerpen:

“Leaving the room saying you would come back;
And I believed you.” (‘So On, Nevada’)

“What’s it like, for you in Washington?”
I’ve only seen photos, of Washington.” (‘Working Titles’)

“Don’t let go;
I need you to hang around;
I’m so broke;
And foolishly in love.” (‘Museum of Flight’)

Waar Jurado ook ongelooflijk sterk in is, is het zich plastisch uitdrukken, het scheppen van levensechte beelden en het spelen met metaforen. Zo zingt hij in ‘Mountains Still Asleep’ dat de liefde een verblindende zon is, en dat we allemaal liedjes zijn die nog gezongen moeten worden; in ‘Everyone a Star’ komen we passages tegen zoals “Asleep for days inside the blue”, “A welcome sign outside my mind” en “I’m too in tune to change the dial”. Dit is absoluut een sterk punt van Jurado, en daar maakt hij optimaal gebruik van.

‘Maraqopa’ is een geweldig album. Een conclusie moet soms niet lang zijn om genoeg te zeggen.

4,5 sterren

mooi