Alicia Keys - Songs in A Minor (2001)

Wat een debuut! Wat een debuut! Wat een debuut!
Alicia Keys laat zien dat ze een topvocaliste is in alle R&B en soulsongs die hier op het album staan. Stuk voor stuk prachtsongs of erg catchy. Het wordt nergens saai en weet de volle seconden te boeien. Speechlesly well!!!!!

In 2001 maakte de wereld kennis met Alicia Keys. Drie jaar later dan gepland eigenlijk, want in 1998 tekende ze een contract bij Columbia en nam een debuutalbum op die door het label niet goed werd gekeurd. Na een conflict met het label, kon ze haar koffers pakken en jaren later kwam ze terecht bij Clive Davis’ label J Records. Ze huurde een kamer in een appartement in de hoop daar tot creatieve ideeën te komen voor haar eerste album. Aanvankelijk lukte het maar moeilijk tot ze het liedje ‘Troubles’ schreef. Toen kreeg ze een visie wat ze precies wilde met haar debuut. Die kwam uiteindelijk tot stand en zou in eerste instantie de titel Soul stories in a minor krijgen, maar met de vrees dat het album alleen door “zwarte” radiostations opgevangen zou worden, is besloten om de titel te veranderen tot ‘Songs in a minor’. Het album werd een regelrecht succes met meer dan 12.000.000 verkochte exemplaren wereldwijd.
Toentertijd een ontzettend leuk album, want naast de standaard R&B-riedeltjes bevatte dit album tevens een dosis soul. De singles behoren (zoals vaak) tot de hoogtepunten op dit album, althans dat vind ik dan. ‘Fallin’ is verreweg het mooiste nummer dat hierop te vinden is, maar het door Prince geschreven (en oorspronkelijk gezongen) ‘How come you don’t call me’, ‘Girlfriend’ en ‘A woman’s worth’ zijn ook stuk voor stuk goede nummers. De non-single tracks variëren, zo zijn er sterke, memorabele alsmede ietwat saaie niemanddalletjes te vinden.
Een nummer als ‘Rock wit u’ is bijvoorbeeld ijzersterk en kan zich zeker meten aan de singles. Misschien is dat specifieke nummer nog wel beter dan de gekozen singles. Instrumentaal gezien wat mij betreft het interessantste nummer op het album, gezien de onderlaag eigenlijk pure funk is. Maar wat te denken van ‘The life’ of ‘Mr. Man’, ook twee van de beste nummers op dit album, wederom nummers die instrumentaal veel beter en interessanter zijn dan de singles. Een nummer als ‘Jane Doe’ (geschreven door Kandi Burruss en Alicia zelf), heeft een lekkere vibe, maar tekstueel aan de zwakke kant. Datzelfde geldt voor ‘Goodbye’, en nog een aantal andere liedjes. Op tekstueel gebied laat het materiaal soms te wensen over (eenvoudige teksten), maar de nummers an sich liggen echter prettig in het gehoor. Over het algmeen een goed album (als debuut), maar mede door de te lange tracklist niet een uitmuntend album. Ze had naar mijn idee dan ook beter +/- een viertal nummers kunnen schrappen, want dat zou het album als geheel meer ten goede komen.

Leuke CD. Ben eigenlijk nooit toegekomen aan het luisteren naar moderne R&B. Vooral omdat het meeste binnen dit genre afbreuk deed aan de 'oude' R&B. Toch maar gedaan, en hoewel ik er niet kapot van ben, heb ik er geen spijt van.

De intro "Piano and I" is al meteen een sterke intro, zit gaaf in elkaar. Van "Girlfriend" ben ik minder gecharmeerd, op de sample van Ol' Dirty Bastard (ODB) na. "How Come You Don't Call Me Anymore" ken ik uit de audities van Idols. Grappig, door de slechte uitvoering had ik er nooit achter gezocht dat het origineel van Alicia Keys zou zijn
"Fallin'" heb ik denk ik te vaak gehoord op de radio. Dan ben je er wat op uitgekeken, al blijft het een goed nummer. Het zelfde heb ik eigenlijk met "Woman's Worth".
Verder vond ik "Mr. Man" ook prettig om naar te luisteren.

In zijn genre een goede plaat, maar toch niet mijn cup of tea.