Yelawolf - Radioactive (2011)

Ik kijk erg uit naar dit album. Eindelijk weer een Shady release die niet van Eminem is. Wel jammer dat de grote baas geen producties levert, gelukkig wel een sterk gastoptreden op Throw It Up. De uitgebrachte nummers vind ik oke, maar ze hebben niet het niveau van Pop The Trunk. Klinkt allemaal erg Dirty South-achtig, maar dat is niet erg. Yelawolf's flow klinkt goed en ik hoop dat er nog wat rock achtige producties op dit album staan, daar kan hij prima mee uit de voeten.

Vind je die feature van Em sterk? Met z'n diarrhea-diary?

Ik vind vooral z'n flow en wisselend stemgebruik erg tof. De teksten kunnen beter inderdaad.

Radioactive is voor Recovery geworden wat Cheers was voor The Eminem Show, een soortgelijk album van een labelgenoot. De invloed van Eminem is duidelijk hoorbaar, ondanks dat de beste man niet heeft bijgedragen aan de producties. Dat heeft geleid tot veel gezongen refreintjes en hitgevoelige melodieën, gecombineerd met hier en daar een boze rapper.

Dat gezegd te hebben, wat een heerlijk album! De stem van Yelawolf, die ik eerst beschouwde als grandioos minpunt, zorgt nu voor een goede afwisseling. De eerder gelekte tracks vind ik opeens interessant. Deze zal nog wel even worden gedraaid. Favorieten: Radio en Made In The U.S.A.

Is hij eindelijk te vinden op het internet ja?!

Edit: gevonden!

Super album! Goede producties, en de lyrics mogen er ook best wezen. Vooral nummers als 'Radio' en 'Write your name'.

Verder is de skit met eminem wel een grappige opbouw naar het nummer 'Good Girl'.

Ik weet 't nog niet. Het album klinkt heel erg... pop. Niet zoals Trunk Muzik bijvoorbeeld wat een paar harde nummers had. Maar goed, dat is meestal het geval bij een commercieel debuutalbum, dat het commercieler klinkt. lol. Vind het wel tof dat Yela zich van een andere kant laat zien dan de typische beukmuziek waar hij bekend om staat. Het niveau van Pop The Trunk wordt echter helaas nooit gehaald.

Erg poppy idd, maar daar ben ik niet vies van. Growin up in the Gutter is mijn favoriete track. Daarnaast staat hier naar mening ook geen enkele slechte track op. Heerlijk album

eerste gedeelte is best hard man, daarna word het poppy. vind het een lekker album anyways, die laatste track is echt sick.

Na zo'n 10 luisterbeurten kan ik trouwens nog steeds heel erg hard lachen om die skit met Eminem voor Good Girl

Klinkt geweldig tot nu toe!

Nee, dit is niks voor mij. Vooral dat getikte geschreeuw op allerlei nummers, waarom!?

Ben ik trouwens de enige die even dacht dat het Rihanna was op Made In The U.S.A.?

Tegen verwachting in vind ik dit eigenlijk helemaal niet zo slecht...

Nee, ik dacht dat ook al

Ook ik vind het helemaal niet slecht maar een echte knaller vindt ik het ook niet..

Leuk, maar niet geweldig. Ik vond Yelawolf eigenlijk altijd maar kut, dus in die zin heeft hij mij verrast. 3*

Lijkt er echt belachelijk veel op.

The Last Song

vind dat een erg leuk nummer

Als iets niet Shady-waardig is dan is dit album het wel.
Ik vond In The Trunk (zeg ik het goed?) een sterk duister nummer, waarvan ik dacht dat Yelawolf wel in die style door zou gaan... blijkt het saaie vrolijke cliché uitgekauwde dirty south zooi te zijn.

Vooral die beat van Throw It Up... Throw Up is meer gepast, zo saai.

De bonustrack In This World met Eminem is echt hard

In en in triest hoe dit album na een fenomale eerste helft compleet inkakt met geforceerde poppy R&B nummers voor de dames en andere walgelijke nonsense. Niet dat ik standaard iets tegen 'pop rap' heb, maar als het zo nep en geforceerd klinkt als hier dan is het echt een probleem.

I See You is zo hard.

The Big Bad Wolf, Slick Rick E. Bobby, Catfish Billy, White Dog (zoals Eminem hem noemt): veel bijnamen sieren Yelawolf. De uit Alabama afkomstige rapper is naar mijn mening een van de meest interessantste rappers van dit moment. Een echte redneck is 't, het ergste white trash dat er is, nog erger dan Eminem in zijn Detroit jeugd. En Yela schaamt zich er niet voor. Sterker nog: het is zijn wapen. Zijn boeren-accent, zijn zuidelijke 'slang', zijn hele uitstraling. Ik weet dat veel mensen het verafschuwen, maar ik vind het heerlijk. Sinds de Shady deal eerder dit jaar heb ik me in zijn muziek gestort, en... ik ben fan geworden. En nu is Radioactive dus eindelijk daar; het eerste wapenfeit van het vernieuwde Shady Records.

Als ik heel eerlijk ben, moet ik zeggen dat het album niet mijn verwachtingen heeft waar gemaakt qua sound, maar toch vind ik het heel goed klinken. Ik mis alleen een beetje die typische Alabama/redneck/rock sound van zijn eerdere mixtapes. Eigenlijk hoor ik daar alleen wat van terug op Everything I Love The Most en Slumerican Shitizen. Verder staan er een aantal harde, typische Yelawolf bangers op die voer voor je speakers zijn. Hard White knalt als een gek en de bonustrack Whip It was wel iets wat op de gewone versie mocht staan. Heerlijke banger. Ook het feestnummer met Kid Rock mag er zijn, country-hiphop op z'n best!

Maar Yelawolf laat op dit album ook wat inhoudelijke raps horen, waar het hele persoonlijke The Last Song een goed voorbeeld van is. Over een simpele productie met dramatische piano-klanken rapt Yela over zijn vader. Made In The U.S.A. is ook een sterk nummer met een concept, waarop Wolf met sarcastische teksten ingaat op de typische Amerikaanse cultuur, met een apart (maar vermakelijk) refrein van Priscilla Renea. Het ruikt naar popmuziek aan alle kanten, maar dat maakt mij niet zoveel uit door de aantrekkelijke beat. Growin' Up in the Gutter is dan weer vrij duister en luguber waarop Rittz de show steelt. Als laatste pik ik Radio eruit, deze track klinkt als een typische top-40 meezinger, maar met de inhoud laat Yelawolf zien dat hij meer in z'n mars heeft. Het is een ode aan de muziek van vroeger en wordt er kritiek geuit op de radiomuziek van tegenwoordig. Dat het klinkt als een typisch radionummer van nu is raar, maar des te meer toegankelijker voor mensen.

En dat is denk ik wat Yelawolf (en Eminem) wil met dit album: een breed publiek aanspreken. Dubstep (Animal), "bitches like lovesongs" (Good Girl), het zit er allemaal in. Er wordt gekozen voor een wat softere sound, met uitzondering van een aantal tracks. De hoeveelheid gezongen refreinen storen mij eigenlijk nooit, omdat Yelawolf het goed maakt met zijn geweldige flow en zijn typische Alabama stijl. Hij neemt je als het ware mee naar het warme oord met de Cadillacs en de drugdealers. De meeste producties worden gedaan door Willpower en hij doet dat met verve. Verder zijn het veelal onbekenden (afgezien van Jim Jonsin en J.U.S.T.I.C.E. League), en dat is ook wel apart te noemen. Wellicht dat de grote producers meedoen op het volgende album. De gastartiesten doen allemaal hun ding en ondersteunen, behalve Mystikal dan, die verneukt heel het laatste couplet van Get Away.

4*
Het Shady-debuut van Yelawolf klinkt niet zoals ik had verwacht, in plaats daarvan verrast hij mij met een andere sound. En wellicht is dat ook een pluspunt op zijn discography, hij blijkt van alle markten thuis te zijn. Als ik wat anders wil horen, luister ik wel naar z'n oude shit. Dit album heeft een paar snoeiharde 'Bama tracks, veel speed-raps en wat inhoudelijke hip-popnummers die het goed gaan doen in de charts. Het is eindelijk tijd voor de bijna 32-jarige Yelawolf om te gaan oogsten. Nu is het wachten op het tweede wapenfeit van Shady 2.0: het Slaughterhouse album...

Ik heb die trunk muzik 0-60 cd en was die kerel daarvoor al aan het volgen omdat hij hard en origineel kwam,een frisse wind.
Vanaf hij bij shady tekende verwachte ik wel dat de scherpe kantjes van zijn stijl werden afgevijld en de muziek commercieler zou gemaakt worden met refreintjes en andere zoetmakende truckjes.
Velen diggen iets niet pittig/pikant want dan zou hun keel branden,liever een zoete hap die makkelijk binnen gaat.
De volgende goeie rapper die de commerciele suikerglazuur over zich krijgt.

Yelawolf was altijd al commercieel, zeker vanaf 2010 met Trunk Muzik. Hij werd bekend met z'n originele stijl, dat hij blanke rapper uit Alabama was en uiteraard door Pop The Trunk.

En vorige week in een interview heeft hij gezegd dat hij voor de deal al 15 tracks klaar had liggen waarvan Eminem er 11 heeft goedgekeurd...

Wat is Animal trouwens een heerlijk nummer om te draaien voor het uitgaan!

Had hier hoge verwachtingen van. Het album is niet geworden op wat ik hoopte. Ondanks dat vindt ik het een prima album. Geen topper.

Net binnen en klinkt lekker Vooral een goed begin vind ik en een goeie opvolger van Trunk Muzik

Geef nu eerst 4*

Ken alleen Radio geloof ik. Naar nummer.

Kwam dit album tegen in mijn enorm itunes-bibliotheek. Met lichte tegenzin toch maar weer eens een draai gegeven en het album blijft toch verrassend leuk. De wat diepere, meer emotionele nummers zijn aardig, maar zodra hij gaat schreeuwen trek ik het niet meer. Throw It Up is trouwens een geweldige krachtmeting waarop Yelawolf zich prima staande houdt naast een sterke Eminem!

Tot nu toe zijn zwakste album.

Na de EP Trunk Muzik 0-60 in 2010 en het nieuws begin 2011 dat hij samen met Slaughterhouse een nieuwe artiest was van Shady Records was het later datzelfde jaar al meteen tijd voor zijn debuutalbum op dat label. Radioactive is zijn meest commerciële plaat tot nu toe en ik denk ook dat dat zo zal blijven.

Het begint met een fijne intro waar Yelawolf zijn rapkwaliteiten laat horen, gaat verder met Get Away wat ook prima in het gehoor ligt (Mystikal is zoals altijd bij mij op het randje) en vervolgens krijgen we een sublieme radiosingle met Kid Rock in de vorm van Let's Roll.
Na drie goede nummers krijgen we de twee hoogtepunten en rauwste nummers van dit major label debuutalbum. Hard White (Up in the Club) is een banger waar hij ondersteuning krijgt van Lil' Jon, enkel vocaal... niet productioneel (gelukkig misschien). Er is ook een geweldige officiële remix van verschenen wat ook strofes van Slaughterhouse en T.I. bevat! Growin' Up in the Gutter is het rauwste en vuilste nummer van deze LP, eentje waar de gastheer en zijn voormalig artiest Rittz wederom bewijzen een fijn duo te zijn.
Tenslotte is Throw It Up een verrassende collaboratie waar Yelawolf zijn voormalig baas Eminem en ex-lid van Three 6 Mafia Gangsta Boo op één track zet... een gewaagde samenwerking maar wel eentje dat werkt naar mijn mening.

Tijdens de skit dat op het einde van Throw It Up te vinden is hoor je een komische telefoongesprek tussen Eminem en Yelawolf, vanaf dit moment wijzigt de algemene sound van Radioactive. Em zegt tegen Yelawolf dat ze nog een nummer voor de vrouwen op het album nodig hebben, dit geeft hij ons met Good Girl. Vanaf dat nummer is dit album een Pop-rap album met overgeproduceerde beats en zeemzoet gezongen refreintjes van gastzanger(e)s(sen).
Hiermee wil ik niet zeggen dat het slechte nummers zijn maar het is niet wat je van een Redneck als Yelawolf verwacht. Er zullen mensen zijn dat die tracks geweldig vinden maar mij doet het vrij weinig en het staat relatief ver van de rest van de discografie van Yela. Het klinkt niet authentiek voor deze rapper.

Pas vanaf Everything I Love the Most begint het album weer terug te komen naar de kwaliteit van de eerste 6 nummers, of toch een beetje in de buurt. Met Radio wil hij uiteraard een standpunt innemen dat de kwaliteit van muziek wat anno 2011 te horen was op de radio drastisch afgenomen was maar doet dit (als grap waarschijnlijk) met een heel poppy nummertje, wederom een stapje terug.
Slumerican Shitizin is een banger van de beste man en Killer Mike maar de Rock-achtige productie vind ik niet zo fijn. The Last Song is gelukkig een topper.
De drie nummers van de Deluxe-versie doen me ook niet veel.

Gaf me de eerste 6 nummers, Animal met zijn vrouw Fefe Dobson wat nog wel een leuke Dubstep-achtige knaller is, The Last Song en misschien Everything I Love the Most als bonus als EP en ik had een veel positiever gevoel over dit project dan wat het nu is.
Nogmaals, slecht vind ik de overige nummers niet perse maar het is gewoon niet echt mijn ding.

Na dit album en vooral het fiasco dat het Shady-debuut van Slaughterhouse was een jaar later gaf Eminem gelukkig zijn artiesten meer ademruimte en eigenlijk gewoon volledige artistieke vrijheid, iets wat Yelawolf enkel maar goed gedaan heeft kijkende naar de follow-up Love Story (en daarna).

Verlaging naar 3*.