The White Stripes - Get Behind Me Satan (2005)

Het blijven onmiskenbaar the White Stripes, maar zoals inmiddels wel bekend zijn hier toch wel nieuwe elementen te vinden en is de gitaar een wat minder grote rol toebedeeld.
Opener Blue Orchid hakt er lekker in en vind ik gewoon ijzersterk. The Nurse irriteert me een beetje: het komt wat chaotisch over. Hier krijg ik dan zo'n gevoel van "we willen anders doen, maar weten niet precies hoe". In My Doorbell lukt dit dan weer wel en is gewoon een leuke nummertje. Forever for Her (Is Over for Me) is een relaxed nummer. Piano-riedeltje hier en daar. Lekker thuis komen, voetjes omhoog en even tot rust komen. White Stripes zei u ? Jazeker, we hebben het nog steeds over deze band. Little Ghost: tijd om weer van die bank af te komen met je luie donder, het is tijd voor een feestje. Jippie-ay-ee ! Country ? huh hoorde ik dat nu goed ? Ja toch ? Maar ondertussen swingen we weer rockend verder op The Denial Twist. Dit herkennen we dan toch weer wat beter als de band van bv. White Blood Cells. Maar ook hier klinkt het allemaal net even wat luchtiger. Jeetje, nu blijkt dat die single Blue Orchid toch wel wat misleidend is geweest. Dat onderstreept White Moon ook nog eens flink. Ook hier pakken ze niet heftig uit, maar kalmeren we de boel met een rustig "wiegeliedje op zijn White Stripes" .
Wat getokkel, wat gepiel en welja na al die verschillende stijlen moeten we ook nog even de blues erin gooien op Instinct Blues. Ja ja, lekker venijnig en vuil. He he, zo kenden we ze toch uit het verleden. En we weten ook nog dat Meg wat mag meezingen. Deze keer is dat op het niemanddalletje Passive Manipulation. Voor je het weet is dit al weer voorbij en gaan we over op Take, Take, Take. Een nummer waar ik niet zo goed mee uit de voeten kan. Maar ook hier pakken ze niet echt uit. Het klinkt allemaal erg akoestisch. Niet slecht, maar even wennen denk ik. As Ugly As I Seem blijft de "akoestische stijl" volgen. Ingetogen nummer wat doet uitkijken naar zomerse avonden bij een kampvuurtje. Kijk ons een fijn samen muziek maken. En toch vind ik dit een mooi nummer. Bellen ? Een hoop toeters en bellen zul je bedoelen (zonder echte toeters wel te verstaan: zover zijn ze op dit album nog niet). Wakker worden: rocken doen we nog steeds, alleen doen we dat met een paar uithalen. Red Rain is een grappig nummer zoals we ze uit het verleden wel kennen van dit duo.
I'm Lonely (But I Ain't That Lonely Yet) sluit dit nieuwe album af. De piano kwam al veelvuldig voor op deze cd. Hier speelt hij de hoofdrol.
Tja, en dan moet je een mening gaan vormen over deze plaat. Het stuitert een hoop kanten op (ook kwalitatief), en ik kan mijn vinger er niet echt op leggen. Maar doet het me wat ? Jazeker. Heel anders dan op de voorgangers, maar ik vind het een uitstekend album. Dit eigenzinnige duo valt op: het is dat kleine jongetje uit de klas die in eerste instantie niet lijkt op te vallen, maar ondertussen een hoop uithaalt waardoor er veel leven in de brouwerij is.
Laat je niet misleiden door de single Blue Orchid, maar ga uit van een hoop plezier. Het niveau van Elefant halen ze niet, maar dit is zeker een prima opvolger.

The White Stripes zijn eigenlijk altijd langs mij heen gegaan. Totdat ik Elephant origineel kocht en het een aantal luisterbeurten gaf. Nou, sinds die tijd ben ik toch wel een kleine fan van deze groep.

De songs zijn lekker clean geproduceerd en duren nooit te lang. Dit album is van een minder hoog niveau maar het zijn wel steeds pakkende, typische Stripes songs. Er wordt duidelijk inspiratie uit de '60 en '70 geput en gezien mijn smaak juich ik dat alleen maar toe.

4*