Moss - Ornaments (2012)

Altijd spannend. Het opvolgende album van een album die je helemaal te gek vond. Ornaments is zo'n opvolger. Het album van de Amsterdamse band Moss is de eerste plaat na het fantastische Never Be Scared/Don't Be A Hero (2009). Geen 11 nieuwe 'I Apologize', Moss houd het spannend. "Natuurlijk" zou je bijna zeggen; anders was Moss, Moss niet geweest.

De nummers op Ornaments zijn weer kwalitatief dik in orde en bevatten wederom gouden melodieën. Laat ik het meteen de titel: "knappe plaat" meegeven. Moss slaat namelijk nieuwe wegen in op Ornaments. De muziek is ritmischer en minder melodieus. De gitaar heeft plaats gemaakt voor het (experimentele) keyboard en de prachtige meerstemmige zang is minder nadrukkelijk aanwezig. Er schieten dan uiteraard ook namen te binnen: Vampire Weekend, Radiohead (anno nu), the Walkman & Bear In Heaven. Maar van een kopie is zeker geen sprake: hoe anders de sound dan mag klinken, Moss klinkt op Ornaments vooral als (typisch) Moss zelf.
De stuwende synthesizers in The Hunter komt lekker binnen, Give love to the ones you love kent mooie gitaar, en de percussie in Spelbound is onweerstaanbaar. We horen veel nieuwe Moss elemten. Gaaf natuurlijk al die nieuwe invloeden, maar de muziek blijft wel keurig binnen de lijntjes, Ornaments is daarom ook een tamelijk braaf plaatje. De muziek mist net een bepaalde spanningsboog, hoewel ik wel een vette uitzondering moet maken voor het imposante, negen minuten durende slotstuk Ornament. Dit is een prachtig nummer, en ook het absolute hoogtepunt van Ornaments. Een nummer waarin de elektronica om je oren vliegt. Een nummer waar Karin en Olof van the Knife ongetwijfeld jaloers op zijn.

Een belangerijk element ontbreekt op Ornaments: ik mis namelijk de prachtige meerstemmige zang. Anno 2012 is deze minder nadrukkelijk aanwezig. Niks tegen Marien Dorleijn's stem. Maar de meerstemmig Moss zang zorgde op Never Be Scared voor meer power. De kippenvel wekkende samenzang zorgde voor een soort van "magie". Ik kan me voorstellen dat de nummers op Ornaments nog beter klinken met de 'Moss-zang'. Wie weet hadden ze net nog iets beter kunnen worden. Maarja, wat zal het. De nummers zijn ook gewoon goed.

Op Ornaments verbreed Moss zijn horizon. Er worden nieuwe paden bewandeld, en we horen een nieuw geluid. Veel goede liedjes en een prima derde plaat. En dan hebben we het nog niet eens gehad over het "groei-gehalte". Het (voor mij) klassieke Never Be Scared blijkt geen toevalstreffer te zijn.

van: http://daanmuziek.blogspot....

I Apologize. Dat is een prachtig nummer van een fantastische Nederlandse band. Ik heb het over Moss. Het is een band die live maar weinig indruk maakt, maar op de CD maken ze dat allemaal ruimschoots goed. Never Be Scared/Don't Be a Hero is een fantastisch album uit de stal van het oerhollandse Excelsior label. Het belooft wat en schept een hoop verwachtingen voor het nieuwe album Ornaments dat deze maand uit moet komen.

Nu profiteer ik nog eventjes van de internetvrijheid zolang het nog kan, waardoor ik het album al lekker kan luisteren, maar dat terzijde. Het album Ornaments begint niet al te best. Het klinkt een beetje zoals ze live spelen. Niet al te best en zelfs wat saai als ik eerlijk ben. I Am Human, Spellbound en Tiny Love zijn degelijk maar niet heel verrassend. Het sprankelende dat ik op Never Be Scared hoorde is weg. Het zijn simpele popliedjes geworden zonder echte verrassingen. Helaas.

Het niveau loopt gelukkig naarmate het einde van de CD nadert wel wat op. The Hunter en What You Want zijn meer dan degelijke nummers. Iets verrassender, maar het niveau van de voorganger wordt nergens gehaald. Het is tot nu toe allemaal zo jammer, zo 'net niet', zo saai... Hoe langer ik luister hoe meer ik ga balen, teleurstelling maakt zich meester van me.

Maar dan. Dan komt Ornament. Een 9 minuten durend kunststukje. Dit had ik absoluut niet zien aankomen na al deze teleurstellingen. Ornament maakt een hele hoop goed waardoor de CD wat mij betreft toch nog een mooie voldoende scoort. Het had allemaal vele malen beter gekund, maar het is niet slecht. Voortaan alleen nog maar nummers als Ornament maken alsjeblieft!

klik

Ten tijde van hun vorige album dacht ik dat Moss een rockband met zangeres was, vernoemd naar The Matrix-actrice Carrie-Anne Moss. Die plaat heb ik mooi links laten liggen, totdat ik er via een recensie achterkwam dat het geen oestrogeenrock is. Eerlijk is eerlijk, de voorganger van Ornaments heb ik toch gemist.

Ergens is het wel prettig dat ik de teksten op Ornaments niet heel intrigerend of boeiend vind, want dan kan ik me weer op de muziek focussen. Het album heeft me namelijk positief verrast, ondanks dat ik eigenlijk niks bij Moss vind dat ik niet bij andere bands kan vinden. Dit wil nog niet zeggen dat de band een eigen smoel mist, dat zeker niet. Vergelijkingen zijn wat mij betreft ook meer associaties: zo spreekt er uit ‘The Hunter’ een urgentie die Editors al niet meer sinds hun debuut lijken te hebben, maar de synthesizer doet me in de verte denken aan ‘The Rip’ van Portishead.

De synthesizer. Naar het schijnt kreeg het geluid van Ornaments een duidelijke richting toen ‘Tiny Love’ echt vorm kreeg. (Ik baseer me hier op een interview dat gepubliceerd werd in Oor.) Het nummer werd al een tijd live gespeeld, maar het was nog net niet helemaal af. Dat werd het wel toen besloten werd de gitaar weg te laten. Een mooie beslissing, want ondergetekende was allang klaar met die belachelijke verering van de gitaar. In een ondersteunende rol is een gitaar prima, maar in de hoofdrol, nee, dan kan ik dat nog maar moeilijk hebben. Een gitaar is een instrument, een middel, geen doel. Gelukkig maar dat Moss dat ook aan heeft gevoeld.

De gitaargerichte nummers zijn wat conventioneler, bijna conservatiever vergeleken met de rest. ‘What You Want’ en ‘Good People’ zijn gewoon minder boeiende nummers omdat ze wat minder origineel zijn; prima werk voor op 3FM. Het galopje in ‘Spellbound’ vind ik ook weinig denderend maar hoe de gitaarlijnen in elkaar overlopen doet me wederom denken aan het debuut van Editors. Toch ligt de kracht van het album duidelijk niet in de gitaargerichte nummers, omdat die net wat platter zijn.

Moss is namelijk zeker niet slecht in spanningsopbouw. Met minimale middelen wordt er toch een sterke sfeer opgebouwd in ‘Everything Died in Your Heart’ en ‘Almost a Year’. Het bijna titelnummer ‘Ornament’ sluit vervolgens de plaat af met een groove waarin basgitaar is vervangen door synthesizer en na een aantal minuten de boel lijkt te imploderen, maar de groove blijft bezwerend over. Op zulke momenten wordt het duidelijk dat deze band tot veel knappe, inventieve liedjes in staat is, uiterst strak vormgegeven, maar ergens toch grillig. Om in de sfeer van de titel te blijven: Ornaments is eerder Bauhaus dan gothisch of Jugendstil en blijft nog wel een hele tijd staan.

En toen viel Ornaments mij toch wat tegen. Allereerst zijn teveel nummers wel aardig en maar een paar echt goed. Die staan dan vooral op de tweede helft van het album, wat ik sterker vind. Favoriete tracks zijn het lekkere synthesizer nummer Hunter, gitaarnummer What You Want en de lange fraaie titelsong. Ook openingssong I Am Human is goed. De rest vind ik dus minder. Op die nummers gaat mij wel eens de zang en soms zelfs de teksten wat irriteren. Gemiddeld kom ik zo op een krappe voldoende voor dit derde album van Moss.