Foo Fighters - In Your Honor (2005)

Helemaal gelijk! Ze hadden beter 2 aparte albums gemaakt, het begint echt te vervelen op het einde.

Ik luister dit album nooit in zijn geheel, als ik de heftigere FF wil, zet ik 1 op, wil ik rustiger, 2. 'one loud, one not so loud', zeggen ze hier toch zelf over?
Geweldig album, alletwee! Hoogtepunten: in your honor, still, cold day in the sun.

Wat een ontdekking dit album.
Vooral het oppeningsnummer is helemaal geweldig; In your Honour!
Geweldig, had ik eerder moeten weten.
Aanrader.

Woaw wat een mooie album. In your Honour is inderdaad een mooie oppeningsnummer. Dit album is echt een topper. Daarvoor een 4*

Het is de perfecte Foo Fighters formule. Eentje luid en eentje niet zo luid. De stoere kerels kunnen tonen dat ze een stevig eindje weg kunnen rocken maar dat ze bovenal ook zeer gevoelige en sympathieke jongens zijn. Als je erover nadenkt (wat je eigenlijk niet moet doen, nogal tijdverspilling) is dit concept vrij geniaal (tegenwoordig zijn een wit doek met twee strepen op of een Zuid Koreaan die ochtendgymnastiek doet ook al geniaal dus waarom dit niet?). Het zorgt er in elk geval voor dat het geen noch mossel noch vis album wordt zoals de opvolger Echoes, Silence, Patience & Grace.

De eerste CD, de luide, is er eentje boordevol vlotte rock die, ik geef toe, niet bijster origineel, vernieuwend of verrassend klinkt. Het is behoorlijk mainstream. Maar of dat een slechte zaak is moet je voor jezelf maar uitmaken.

Het titelnummer klinkt zeer groots en episch. Tijdens de eerste minuten stellen legers zich op voor de veldslag. Even voor het einde krijgen we een secondelang intermezzo bestaande uit stilte. Het zou de seconden voor de botsing tussen duizenden kleerkasten met zwaarden kunnen zijn. No Way Back klinkt dan weer gezelliger en warmer. Groots en gezellig wisselen elkaar een beetje af. Best Of You, zonder twijfel het bekendste nummer, blinkt niet meteen uit in ingetogenheid. Er wordt hier getracht een nummer neer te zetten dat iedere kloot op aarde moet raken en, toegegeven, ik vind het wel een behoorlijk meeslepend nummer. DOA is dan weer gemoedelijker en mijn favoriet op de plaat.

Dave Grohl en zijn bandleden proberen op de eerste CD een mix te brengen tussen groots en gezellig, episch en warm, robuust en gemoedelijk. Hier en daar wordt zelf al wat gestrooid met zachtere emotie (het refrein van The Last Song bijvoorbeeld).

Het wordt pas echt sympathieke muziek als de niet zo luide schijf van wal mag steken. Het stroomt hier van zachte emotie. Er wordt geen uitzondering gemaakt op het uitgangspunt en bij momenten is het zeer mooi. De combinatie uit CD1 is weg, hier wordt puur gemikt op gemoedelijke, gezellige en sfeervolle (jawel) deuntjes. Al komt de stem van Dave Grohl soms wel wat te zoete broodjes bakken.

Deze plaat heeft heel wat in zich (was waarschijnlijk ook de bedoeling) zowel grootse als sympathieke melodieën. Een minpunt is wel de iets te gladde en oppervlakkige productie maar ik vind een 4* toch gerechtvaardigd. Je moet er wat voor zijn en dat ben ik wel.

2 albums voor de prijs van 1.
2e cd vind ik interessanter, ligt meer in het verlengde van Nirvana unplugged.
Eerste cd is zeker ook prima, meer de Foo Fighters die we gewend zijn.

Tweede luik valt me erg tegen, zéker als je het gaat vergelijken met de klassieker van Nirvana... Op de eerste kant staan wel een aantal leuke tracks, maar in totaal hoor ik zeker geen onvergetelijke worp van de heren Foo.

Er zou een verbod moeten komen op vergelijkingen

De 2de schijf is gewoon erg rustig en mooi, What if I Do, Miracle en On the Mend zijn goede nummers in mijn oren.

De rockschijf was het laatste goede werk van de harde Foo's.
Ik koester die eerste 5 albums want het ging jammerlijk genoeg bergaf hierna...

Wasting Light is toch een topplaat?

Wel harder maar ik miste echt goede songs, ook de singles vond ik niet zo sterk.
Zal hem eens een herkansing geven

Ik ben vooral afgehaakt bij Echoes, Silence, Patience and Grace

Dat zou ik zeker doen, want er staan echt wel goede songs op. En nauwelijks een misser; ik vind het mss wel hun beste plaat na The Colour And The Shape.

Dit album is niet slecht, maar ook niet echt spannend. Eigenlijk geldt dat een beetje voor al het studiowerk van Foo Fighters. Toch wel zonde, want ik heb Dave Grohl als muzikant best hoog zitten en denk dat er meer inzit.

Okay geen idee waarom dit album zolang moet duren en de gehele 2e helft is ook best saai, veel te rustig allemaal.
Toch kan ik hier nog net een sympathy vote aan kwijt.