Toto - Hydra (1979)

Misschien wel hun beste album, dat nog niets heeft ingeboet. Toen ik deze plaat voor het eerst hoorde was ik er al weg van en dat ben ik nog steeds. Prima in het gehoor liggende nummers met een uitstekende zang van Bobby Kimball.

Tja, als ik dit album geen 4 moet geven, wat moet ik dan met de rest van het repertoire van Toto? Over het algemeen maken ze prima muziek, daar zijn ze zeer consequent in. Af en toe wel aan de gladde kant, maar met vakmanschap gemaakt, en heerlijk in het gehoor liggend. Dit album is misschien wel wat "ruwer" (voor Toto begrippen dan), maar een heerlijk onmiskenbaar eigen geluid, en over het algemeen sterke nummers. Echt aan te bevelen!

Een prima opvolger van het fantastische debuutalbum ''Toto''.

Hydra vind ik echt een heerlijke klassieker en blijft een beetje in het sfeertje van ''Child's Anthem''.
St. George and the Dragon heeft net als ''I'll Supply the Love'' ook een lekker vrolijk deuntje. Daar hou ik wel van.
99 en Mama zijn verder ook beiden geweldige nummers. Vooral de bas van ''99'' vind ik zo lekker (ik speel zelf ook namelijk bas).

Een welverdiende 4 aantal sterren!

een topalbum, dat (nog) niet echt leeg geplukt om als single uitgebtacht te worden.
Toen was het allemaal nog niet echt commercieel. Heerlijk album en één van hun beste

Ondanks de goede recensies hieronder, was dit destijds niet het droom vevolg voor het degelijke debuut dat met Hold the Line een klassieker in huis had. Het hitje wat hier vanaf kwam 99 stond duidelijk in de schaduw van eerst genoemde. Dat het goede muzikanten zijn, moge duidelijk zijn. Ik heb heel wat lp's in mijn collectie waarop Lukather en zekers Jeff Porcaro hun bijdrage op leveren. Op dit Hydra is de wat ruwere sound nog redelijk intact en in evenwicht met de wat gladdere productie van de AOR gerichte muziek, waar ook Boston, Foreigner, Journey en companen in visten.

Hydra is een goed begin en smaakt direct naar meer, St. George and the Dragon geeft dat. 99 is een geheel ander nummer dan de twee voorgaande. Als je dit nummer een paar keer beluistert dan is dit eigenlijk prima Fusion. Ik blijf het een heerlijk nummer vinden en dan vooral instrumentaal. Lorraine rockt er weer lekker op los. Op All Us Boys gaat het er ook heftig aan toe en wordt mooi opgevolgd door Mama. Mama is echt een nummer waarvan je de typische Toto stijl welke later nog vaak te horen zou zijn, herkent. Op White Siste hoor je een gitaarspel wat richting speedmetal gaat. A Secret Love sluit het album op een Fusionachtige wijze af.


Dit album deed weinig in Nederland en was over de rest van de wereld ook weinig succesvol. Het is een prima album welke je in de tand destijds moet zien. Het album had in 1979 concurrentie van enkele geniale albums als: Pink Floyd - The Wall, AC/DC - Highway To Hel, Supertramp - Breakfast In Amercia, The Police - Reggatta de Blanc enz. 1979 was muziekaal gezien een interessant jaar. Wordt eens tijd om daar enkele albums van achter elkaar te draaien.

Heerlijk plaatje, stiekem toch iets beter dan de debuutplaat.

TOTO wilde zelf nooit 99 als single uitbrengen maar dit wilde hun label. Ze hadden liever een hardrocksong als single gezien maar hun label was daar een beetje op tegen op een of andere manier. Als je een White Sister had uitgebracht tegenover Hold The Line is het al heel anders.

White Sister = pure Hardrock. Het beste nummer waarin Steve heerlijk soleert

Ja, echt een geweldig nummer met een briljante climax. Blijft ook live altijd een knaller.

Een van de beste albums!

klopt!

Buitengewoon intrigerende Toto plaat. Misschien ook wel hun meest complexe en tegelijkertijd experimentele.

Hydra loopt evenwel niet over als de meest bekende, meest verkochte, meest gedraaide of meest geprezen Toto album. Het heeft daarom tegelijk iets mystieks. Het is Toto in z'n meest pure vorm, voordat de commercie er een paar jaar later mee vandoor ging. Het is in herrie gemeten niet zo over de top als Turn back, hoewel ik dat album ook graag mag horen.

Maar er is duidelijk spelplezier, er is ook gas terug genomen ten opzichte van het ambitieuze debuut. Meestal valt een opvolger wat tegen bij een succesvolle eerste plaat. Maar Toto is niet in die val getrapt en heeft gekozen voor een andere benadering.
Wel nog steeds herkenbaar Toto, uiteraard. Maar ideaal als het overige werk van de band als te overbekend even aan de kant moet worden geschoven.

wat een verrassende aankoop! in mijn platenwinkeltje, de lp in engelse persing mét tekstvel!

dit is toto zoals ik de band nooit eerder hoorde: vet, symfonisch en authentiek. prachtige nummers, waarbij me opviel dat de versie van ‘99’ twee keer zo lang is als het singletje.

ik kende toto enkel van de hitsingles, ik kocht ooit ‘the seventh one’ op cd. maar dit is zeldzaam mooi. vijf sterren, dik verdiend!

Nou dan moet je geleidelijk aan hun albums bemachtigen. Af en toe leunt hun muziek tegen de hardrock en symfonische rock aan. Heerlijk

Is er een band die meer songs heeft met een vrouwennaam als titel dan Toto? Hydra kende ik dus alleen van de (ingekorte) single 99, het blijkt een album in de herkenbare Toto stijl te zijn maar toch net even anders. Duidelijk muziek waar ik in de stemming voor moet zijn maar als dat zo is dan gaat het er in als zoete koek (met nadruk op zoet )

Niet zo goed als het debuut...maar gewoon een lekkere plaat. Voor mij van de 1e vier Toto platen de minste. Iets teveel richting symfonische rock. En daar krijg ik jeuk van...

‘99 trouwens erg fraai.

@ riders on the storm: Dit album is juist beter dan het debuut. Staat als een huis en gelukkig niet versingeld als ToTo IV

Neil Peart

Zo zie je maar hoeveel de smaken verschillen...Toto IV bij far mijn favoriete Toto album. Zal met herinneringen te maken hebben.

Laat onverlet dat dit een prima album is .

Vandaag nog even aandachtig beluisterd en album verdient toch halve ster meer..

Ik heb deze nu eindelijk op LP, en wat me direct opvalt zijn de progrock-invloeden.

Nog steeds de soul, funk, hardrock waar ze om bekend staan, maar nu wat meer in een progrockjasje.
Ik hoor zelfs wat Saga terug in het gitaarwerk, piano/keyboardwerk (dat staccato gedeelte) in het titelnummer.

99 is de enige song trouwens die ik wel al kende, van een verzamelaar, maar deze versie is wat langer (lekkere bas in het eindstuk). De rest allemaal nieuw voor mij, dus smullen geblazen.

Is dat trouwens Steve Lukather op de hoes met dat zwaard? Doet me denken aan Highlander.
Ik vind het maar een hoop Poeha, zeg maar....

Als kleine kneuter luisterde ik graag naar Toto, mijn pa had een greatest hits die ik regelmatig gedraaid wilde horen. Ze zullen voor mij altijd toch wel de meesters van de eenvoudige rijm zijn. Er zijn natuurlijk meer artiesten die zich hier schuldig aan maken, maar Toto tovert de eenvoudige rijm om in keiharde oorwurm-refreinen. Hold the Line / Love isn't Always on Time of Pamela, don't break this heart of mine / Just remember, it may not heal this time. Zinsnedes die je na één luisterbeurt al niet snel vergeet toch? Gemiste kans dat ze Africa niet op paprika lieten rijmen, daar zullen ze wel van balen.

Op die greatest hits stond geloof ik niets van dit album, maar op track 1 is het gelijk raak; In het refrein wordt bekwaam, meermaals en nadrukkelijk 'love' op 'above' gerijmd. Overigens vind ik het openingsnummer ook gelijk het beste nummer op het album. Ambitieus maar meeslepend nummer en ook erg aanstekelijk door de funky grooves die uit de kast getrokken worden.

St. George and the Dragon laat het ambitieuze van de opener wat varen, maar is nog steeds een vermakelijk pop rock nummer (We kunnen weer een eenvoudige rijm afvinken overigens; 'Say' en 'Way', 'Degree' en 'See')

99 put ook weer uit de kracht van funky achtergrond-ritmes, maar daarna verliest het album mij toch wel wat. Alhoewel ik het een prima band vind, is Toto voor mij wel een band die balanceert op het randje van kitsch. Soms komen ze ermee weg en soms is het allemaal toch wel iets teveel van het goede. De laatste paar nummers vallen voor mij toch wel in de laatste categorie. Als ze dan voor de zoveelste keer in het refrein 'name' op 'game' rijmen, dan is de charme er ook wel een beetje vanaf. Alhoewel ze er op Whitesister nog wel een gemene gitaarsolo uitgooien.

Les 1 als je je een klein beetje wilt gaan verdiepen in het repertoire van Toto: let NIET - ik herhaal: NIET, sterker nog: NOOIT - op de teksten van de band. Die zijn inderdaad van een tenenkrommende eenvoud. En dat zeg ik als fan van de band. De voor de hand liggende rijmschema's zijn tot daaraan toe, maar ik erger me soms en klein beetje aan de wel erg platte en voor de hand liggende onderwerpkeuze: ooh, you know we're lovers in the night... Yeah right

Over de tekst van Africa kun je trouwens ook een hele boom opzetten...

Nog even over die Greatest Hits van je vader: staat daar van dit album in elk geval het nummer 99 niet op? Die ontbreekt volgens mij op geen enkele Toto-verzamelaar...

Het is echt een weer een tijd geleden, dus ik kan het me verkeerd herinneren. maar het zou misschien wel deze geweest kunnen zijn:

Toto - Greatest Hits (1996)

Zo te zien staat 99 daar niet op. Maar ik dacht ook te herinneren dat het Toto band-logo op de hoes stond. Ik zou eens in de kast in het ouderlijk huis moeten kijken

Eind jaren 70 maken de sessiemuzikanten van Toto naam door mee te spelen op verschillende platen van al dan niet bekende artiesten. Het debuut van de heren smaakte mij best redelijk, het talent was al omnipresent en de song Georgy Porgy is heerlijk.

Hydra trapt af met het titelnummer dat goed in elkaar steekt maar ook een wat a-typische opener vormt. Veel overgangen, wat progrockachtige elementen maar het boeit mij niet de volle lengte.

St. George and the Dragon heeft een repeterend refrein dat mij irriteert, daarnaast spreekt het ritme van de song van mij niet aan, vanuit muzikaal oogpunt zit het niet slecht in elkaar maar deze dikke 4 minuten zijn niet zo aan mij besteed.

Voor 99 geldt dat dan weer wel. Een jazzy setting, fraai gearrangeerd en stiekem bevat de track meer details dan mij in eerste instantie opvielen.

Lorraine, de dominante keyboardstukken trekken de aandacht maar niet direct in positieve zin, ook dit nummer kan mij niet direct over de streep trekken.

All Us Boys; tja hier kan ik ook niet zoveel chocolade van maken. De solo's van Lukather zijn trouwens wel prima te noemen.

Mama lijkt enigszins op 99, het kent een beetje dezelfde sfeer en opbouw. De song ligt goed in het gehoor maar had ook 3 minuten mogen duren, met smeert het net even te lang uit.

White Sister met zijn uptempo ritme kent prima overgangen, klinkt energiek en wordt met name gedragen door uitstekend gitaarwerk van Lukather.

A Secret Love sluit de plaat af en vormt een stemmige nummer, waarin met name de piano de begeleiding vormt. Het is een aardig slotakkoord maar voor mijn gevoel meer een uitprobeersel dan een goed uitgewerkte song.

Hydra is in mijn ogen niet zo sterk als zijn voorganger, is ook wat minder toegankelijk en kent wat songs die wat taaier zijn om doorheen te komen. Een voldoende derhalve maar geen plaat die ik vaak opzet.

Tussenstand:

1. Toto
2. Hydra

Hydra is niet de populairste album van Toto al staat er wel een bescheiden hitje op, 99. Net als Turn Back een beetje onzichtbaar maar niettemin dik de moeite waard. Al geldt dat in iets mindere mate voor Mama en White Sister want de zang van Bobby Kimball komt bij mij nogal geforceerd over terwijl de nummers an sich goed zijn.

De heren van Toto tonen andermaal aan waarom ze zo gevraagd zijn als studiomuzikanten. Hun spel is gewoon de absolute top en als groep klinkt het ook als een hechte eenheid. De productie is ook dik voor elkaar dus voor de liefhebber van melodieuze rock valt er heel wat te genieten.

Toto's meest muzikale en toch ook interessantste album. Een waar feest voor de liefhebbers van melodieuze rock. De sound varieert van subtiele L.A. rock naar symfonische rock en zelfs hardrock, gelardeerd met jazzy en funky invloeden. Grote hits staan er niet op maar de muzikaliteit en de klasse druipen er vanaf. A secret love is wellicht de mooiste afsluiter ooit. Maar alle songs zijn boeiend en het geheel is prachtig geproduceerd bovendien. Misschien was Kimball uiteindelijk toch wel hun beste zanger. Een score van 5 sterren, onvermijdelijk.

Dit album maar weer eens uit de kast getrokken. Jaren niet gehoord dus een opfrissing kan geen kwaad. Wat me gelijk opvalt is wat een kneiter van een nummer Hydra is! Man wat een heerlijke song. Dat is meer prog dan pop of whatever met die heerlijk tempowisselingen. En die gitaar versus keyboard loopjes is gewoon Saga! Minpunt is de fade out. Net op het moment dat Luke aan een geweldige solo begint wordt het geluid weggedraaid. Ik snap wel dat er een keer een eind aan een nummer moet komen maar dit is wel heel slecht geplaatst. Dezelfde fout die ze later bij Only the children maakten.

Hoewel Hydra niet tot mijn meest favoriete platen van de band behoort heb ik altijd wel veel respect gehad voor het talent en de keuzes die men maakte.
Kijk je door de geijkte hits - die weliswaar niet slecht zijn, maar wel gericht zijn op het grote publiek - heen, dan valt mij altijd op, hoe gevarieerd de heren voor de dag kwamen.
Ook op Hydra is dat bij vlagen het geval, van funk, soul, rock, prog, blues, en pop, de mannen waren op veel terreinen kundig.
99 blijft voor mij het prijsnummer op dit schijfje, op een plaat dat altijd wat onderbelicht is gebleven in het oeuvre van de band.

99 blijft voor mij dan toch altijd weer het 'mwoah nummer' op dit album. Zeker niet slecht, want daar zijn ze als muzikanten veel te goed voor, maar het mist net even die spark wat mij betreft.

Kan ik goed inkomen, het is ook geen song waarvan je steil achterover slaat.
Het is de laidback sfeer dat mij zo aanspreekt in 99.

En dat laidback spreekt me ook zeker wel aan alleen is het alléén maar dat. Het nummer schreeuwt voor mijn gevoel om een 'shift of gear'.