Machine Head - The More Things Change... (1997)

Sterk tweede album van Machine Head. Misschien niet zo goed als hun debuut, maar veel doet het er niet voor onder. Vooral Spine vind ik een zeer heersend nummer.

spine is zeker goed! dit vind ik 2e beste album. maar de nieuwe kan die plaats wel eens overnemen want die is wel erg vet. hoe meer ik luister hoe beter ie word!

Ik ben het zeer met jullie eens, maar Burn mij eyes blijft voor mij de machine head plaat bij uitstek, deze is lang nummer twee geweest maar die positie is overgenomen door "Through The Ashes Of Empire" Spine veruit het beste nummer van de plaat (alleen al van die bass loop krijg ik kippevel)

Spine is inderdaad "heersend"! Vooral de tweede helft van het nummer heeft zo'n ongelooflijk lekker ritme... overigens Violate en Blood of the Zodiac zijn ook klassiekers, als je 't mij vraagt.

hele toffe plaat.
Hier staan echte zulke VETTE nummers op.
Misschien vind ik hem nu, zo'n 10 jaar later nog wel beter dan Burn My Eyes.
Er staan hier wellicht wel geen klassiekers ala Davidian op, maar hij is over de volle lengte boeiender dan Burn my Eyes misschien (twijfel zelf ook nog hoor).

In deze tijd waren ze ook nog heel tof om live te zien.
Op Dynamo toen, Rob Flynn met zijn kale kop, geod geluid toen ook nog.
Ja, dat was beuken in die tijd!
Helaas zou hierna snel the Burning Red volgen....

Struck A Nerve is nog echt een te gek nummer, maar de rest klinkt m.i. als een zwakke kopie van Burn My Eyes.

3

Denk dat dit album wat meer recht toe recht aan is dan Burn My Eyes. Denk dat ik ze allebei even goed vind. Vind het knap van MH dat ze up-tempo nummer skunnen schrijven, mid-tempo en van die opbouwnummers zoals Down To None (geweldige tekst!) en Blood Of The Zodiac.

Zeer sterk album, maar na het fenomenale Burn My Eyes toch een lichte tegenvaller. Bepaalde songs missen structuur (Spine), doen teveel denken aan het materiaal van het debuut (Down To None) of willen niet altijd boeien (Violate). Gelukkig ook een reeks meesterlijke songs aanwezig als Ten Ton Hammer en Blistering.

In tegenstelling tot de meesten vind ik deze plaat beter als "Burn My Eyes". Misschien omdat ik deze ook eerder heb leren kennen? Naar mijn bescheiden mening klink deze plaat gewoon al beter ( stevigere mix, vollere klank,... ), en is vooral Flynn's strottenwerk er een stevig pakje op vooruit gegaan. Daar waar MH op hun eerste plaat soms nog klinken alsof ze bang zijn van de micro, klinken ze hier alsof ze die snertdingen aan frut willen spelen. En dan dat openingsnummer! Die titel hadden ze niet beter kunnen kiezen! Een vet verdiende 4,5* voor deze stormram van een "The More Things Change...".

Na Burn My Eyes is dit wel een stapje terug, stilstand is immers ook achteruitgang. Hoewel de goede elementen van Burn My Eyes hier ook aanwezig zijn (heavy, groovy, agressie), mist het toch het spontane en overdonderende van het debuut. Na Ten Ton Hammer heb ik het wel gehoord met dit album. De rest kent soms een leuk moment, maar de verassing is er wel af dan.

helemaal eens met suicidopolis... had dit vanochtend weer op mn iPod en poeh, het verrast me nog steeds hoe lekker die gitaarsound is.
Wat anders dan op het debuut, ik kan me voorstellen dat mensen de voorkeur geven aan Burn my Eyes maar ik vind hier ook helemaal niks mis mee! Vocaal is dit inderdaad ook een stapje hoger, en qua agressie is het nog steeds hetzelfde niveau.

Toch vind ik BmE net ietsjes sterker... waarom? xD geen idee

Van mening veranderd: dit is béter dan Burn my Eyes.. élke keer wanneer ik dit hoor, onafhankelijk wanneer en waar komt het woord 'wauw' in me op... Élk nummer is gewoon geweldig

precies.

Burn my Eyes is niet over de helelinie geweldig; deze wel.

DIt is ook al heel lang mijn nr. 1 voor wat betreft Machine Head.

Is dit al Nu-metal?

Nee, deze ligt nog meer in het straatje van Burn My Eyes.
De hierop volgende 2 cd's daarintegen...

SuperCharger was erg slecht..... Through The Ashes Of Empire was trouwens wel weer oké

TtAoE is de op een na beste imo. En dit de beste

Dit staat op een gedeelde nummer 1 bij mij , hoor.

Samen met Burn My Eyes

Goede opvolger van Burn My Eyes.

Ook deze pas gekocht op CD (2de hands, had hem op cassette staan), en het album doet voor mijn gevoel niet onder voor "Burn my eyes". Ik heb wel het gevoel, dat de nummers iets meer doordacht zijn. Ik heb de digi--pack uitvoering met de 3 bonus nummers erop..

Ik ga ook de drie laatste albums van MH eens beluisteren.

Ik vind deze plaat iets minder dan het debuut. Vooral vocaal is het wat minder rauw, maar het neemt niet weg dat dit nog steeds een uitstekende plaat is. Heerlijk groovende nummers met Ten Ton Hammer en Bay of Pigs als persoonlijke uitschieters.

Flynn et al. zagen hier planken uit hetzelfde dikke hout als op Burn My Eyes en ik geloof niet dat dat hout het materiaal is waarmee ik goede luisterervaringen kan bouwen.
Meer nog dan op Burn My Eyes blijft er niks hangen van wat ik hier hoor. Burn My Eyes had nog wat snelle delen die me wel wisten te boeien, maar zelfs dat heeft The More Things Change niet. Na een paar nummers haak ik hier verveeld af.

Ene oor in, andere uit:
2.5*

Deze plaat zopas nog eens beluisterd en hoewel ik al die jaren een teleurstellend album tegenover Burn My Eyes in de gedachten had, moet ik nu toch concluderen dat deze verdomd dicht bij het niveau van het debuut in de buurt komt. De hierop volgende twee nu-metal albums waren daarentegen wel echt een zwarte pagina in de geschiedenis van de band. Gelukkig herpakten ze zich fenomenaal met The Blackening, een album dat in mijn rankschikking nog steeds met Burn My Eyes strijdt voor de titel van beste Machine Head album. Deze The More Things Change...heeft voor mij evenwel de plaats van Through the Ashes of Empires weggekaapt als prima derde.

Met terugwerkende kracht toch wel een heel goed tweede album. Je moet het gewoonweg niet vergelijken met het debuut, Burn My Eyes, want dan valt natuurlijk alles tegen. Productioneel klinkt deze plaat in ieder geval wel net iets beter, met een wat voller en warmer geluid. Ten Ton Hammer is een meesterlijke en moddervette opener. Daarna is het songmateriaal hier en daar wat aan de langdradige kant, maar de meeste songs zijn te gek. Tracks als Take My Scars, Blistering en het afsluitende Blood Of The Zodiac heersen.

Klinkt leuk maar, ben zelf niet bepaald onder de indruk van dit tweede album van de heren. Zeker na het debuut komt dit album iets te kort, vond ik het wat minder hard klinken en zingt Rob minder leuk. Het neemt niet weg dat ik nog steeds wel heb genoten van het album alleen ik had ik denk ik (ook mede dankzij het debuut) toch wat meer verwachtingen op dit album, en dan schoot hij toch soms mis. Persoonlijk vond ik 'Take My Scars' en 'Blood Of The Zodiac' de betere nummers op dit album die ook wat eruit sprongen. Qua riffs en solo's is het album zeker perfect en goed bezig, beukte lekker door en dat was wel om te genieten. Zang vond ik wat tegenvallen, zeker gezien het eerste album. Leuk album, maar ben er niet helemaal weg van.

Voorlopige tussenstand:
01. Burn My Eyes
02. The More Things Change...

Tsja, haalt het (net als alle andere platen van Machine Head) niet bij Burn My Eyes. De granaatinslag met alleen maar knallers die Burn My Eyes heet wordt opgevolgd door een degelijke, maar weinig interessante, opvolger. Je merkt dat de band op twee gedachten hinkt; geen kopie van het debuut, maar ook niet te veel daarvan afwijken. De titel slaat op het proces van totstandkoming en dat is hoorbaar.

Ik kan me herinneren uit een item op Headbanger's Ball destijds dat een zooi opnames gestolen was en dat dientengevolge veel opnieuw gedaan moest worden. Zal vast wel na te zoeken zijn of dat ook klopt.

Hoe dan ook, Machine Head leek het momentum even kwijt te zijn door achter de nieuw opgekomen nu-metalacts te gaan aanhollen. Ik onderschrijf wel de meerderheid in de opvattingen dat het een degelijke plaat is maar geen knaller zoals Burn My Eyes. Sterker nog, heden ten dage vind im het gewoon een amusante plaat. Eigenlijk kwam de band pas echt weer terug toen het zich ging toeleggen op meer obligate 80's Metallicametal met allerlei toeters en bellen.

Naar mijn idee hoor je vrij weinig nu-metal op deze plaat. Dat kwam echt op stoom met The Burning Red en Supercharger, waarna de band gelukkig weer de koers heeft teruggedraaid.
Verder ben ik wel blij dat ook niet Burn My Eyes gekopieerd werd, dat kon namelijk nooit goed gaan omdat die plaat in zijn eigen stijl maar weinig verbeterpunten had. Dat het iets minder "granaatinslag" was klopt dan ook zeker, maar deze plaat heeft zich na wat extra rondjes echt wel voor mij bewezen. Sterker nog, juist omdat het iets minder "granaatinslag" is heb ik deze plaat denk ik vaker gedraaid. Ieder nummer is goed, er zitten geen fillers tussen.
Ik heb lang nagedacht over wat ik de beste Machine Head vind, maar uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat ik echt geen keuze kan maken. Burn My Eyes, deze, maar ook Through the Ashes... en The Blackening staan voor mij allemaal op gelijke voet.