Machine Head - The More Things Change... (1997)

In tegenstelling tot de meesten vind ik deze plaat beter als "Burn My Eyes". Misschien omdat ik deze ook eerder heb leren kennen? Naar mijn bescheiden mening klink deze plaat gewoon al beter ( stevigere mix, vollere klank,... ), en is vooral Flynn's strottenwerk er een stevig pakje op vooruit gegaan. Daar waar MH op hun eerste plaat soms nog klinken alsof ze bang zijn van de micro, klinken ze hier alsof ze die snertdingen aan frut willen spelen. En dan dat openingsnummer! Die titel hadden ze niet beter kunnen kiezen! Een vet verdiende 4,5* voor deze stormram van een "The More Things Change...".

Deze plaat zopas nog eens beluisterd en hoewel ik al die jaren een teleurstellend album tegenover Burn My Eyes in de gedachten had, moet ik nu toch concluderen dat deze verdomd dicht bij het niveau van het debuut in de buurt komt. De hierop volgende twee nu-metal albums waren daarentegen wel echt een zwarte pagina in de geschiedenis van de band. Gelukkig herpakten ze zich fenomenaal met The Blackening, een album dat in mijn rankschikking nog steeds met Burn My Eyes strijdt voor de titel van beste Machine Head album. Deze The More Things Change...heeft voor mij evenwel de plaats van Through the Ashes of Empires weggekaapt als prima derde.

Met terugwerkende kracht toch wel een heel goed tweede album. Je moet het gewoonweg niet vergelijken met het debuut, Burn My Eyes, want dan valt natuurlijk alles tegen. Productioneel klinkt deze plaat in ieder geval wel net iets beter, met een wat voller en warmer geluid. Ten Ton Hammer is een meesterlijke en moddervette opener. Daarna is het songmateriaal hier en daar wat aan de langdradige kant, maar de meeste songs zijn te gek. Tracks als Take My Scars, Blistering en het afsluitende Blood Of The Zodiac heersen.

Klinkt leuk maar, ben zelf niet bepaald onder de indruk van dit tweede album van de heren. Zeker na het debuut komt dit album iets te kort, vond ik het wat minder hard klinken en zingt Rob minder leuk. Het neemt niet weg dat ik nog steeds wel heb genoten van het album alleen ik had ik denk ik (ook mede dankzij het debuut) toch wat meer verwachtingen op dit album, en dan schoot hij toch soms mis. Persoonlijk vond ik 'Take My Scars' en 'Blood Of The Zodiac' de betere nummers op dit album die ook wat eruit sprongen. Qua riffs en solo's is het album zeker perfect en goed bezig, beukte lekker door en dat was wel om te genieten. Zang vond ik wat tegenvallen, zeker gezien het eerste album. Leuk album, maar ben er niet helemaal weg van.

Voorlopige tussenstand:
01. Burn My Eyes
02. The More Things Change...

Naar mijn idee hoor je vrij weinig nu-metal op deze plaat. Dat kwam echt op stoom met The Burning Red en Supercharger, waarna de band gelukkig weer de koers heeft teruggedraaid.
Verder ben ik wel blij dat ook niet Burn My Eyes gekopieerd werd, dat kon namelijk nooit goed gaan omdat die plaat in zijn eigen stijl maar weinig verbeterpunten had. Dat het iets minder "granaatinslag" was klopt dan ook zeker, maar deze plaat heeft zich na wat extra rondjes echt wel voor mij bewezen. Sterker nog, juist omdat het iets minder "granaatinslag" is heb ik deze plaat denk ik vaker gedraaid. Ieder nummer is goed, er zitten geen fillers tussen.
Ik heb lang nagedacht over wat ik de beste Machine Head vind, maar uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat ik echt geen keuze kan maken. Burn My Eyes, deze, maar ook Through the Ashes... en The Blackening staan voor mij allemaal op gelijke voet.