Machine Head - The Burning Red (1999)

Matige plaat uit de tijd dat Machinehead meende geld te moeten slaan uit de nu-metal hype. Deze en Supercharger zijn veruit de slechtste 2 platen uit hun oeuvre. Ik krijg echt een enorm spring in het rond in je wijde skate-broek gevoel bij deze albums en dat is in dit geval niet positief.

Inderdaad wat mij betreft ook het minste Machine Head album, maar dat betekent in dit geval dat het nog steeds een absolute topper is. Het is even wennen aan de wat kale en doffe productie, maar alle nummers (behalve de wat overbodige Police-cover) zijn op zich beresterk. Beste nummer: Exhale The Vile.

Mja... ik moet eerlijk toegeven dat ik deze plaat half zo slecht nog niet vind. Ik begrijp het boven aangehaalde gevoel wel, maar al bij al valt het nog goed mee vind ik. De sound zit zo slecht nog niet ( lekker veel bas ), en over het algemeen is deze CD wel een pakje steviger als de gemiddelde skater plaat ( naar mijn bescheiden mening ). Toegegeven dat het af en toe wel zwaar de verkeerde emo kant opgaat, maar het feit dat ze met deze 3de plaat compleet van sound zijn verandert, maakt de 2 eerste platen alleen nog maar beter, en zorgt dat dit een beetje als een frisse verandering overkomt. Toegegeven dat ik af en toe wel het gevoel krijgt dat dit nummer 3 is in het rijtje: Korn - Korn; Korn - L.I.P.;... maar bon, ik vind die 2 eerste Korn CD's ook wel lekker, dus... Het geforceerde stemgebruik dat Flynn hier tentoonspreidt kan af en toe wel wat op m'n zenuwen werken ( niet inhouden man, gewoon brullen verdorie!! ), en dat rappen nu niet bepaald z'n sterkste kan is, dat hebben we na het eerste nummer op deze plaat ook al begrepen, maar er staan toch wel een paar lekkere knoerten van nummers op, o.a. "The Blood, The Sweat, The Tears", "Devil With The King's Card"... En het geheel rolt gewoon lekker voorbij.

Die absoluut afgrijselijke miskleun van een mislukking van een cover van The Police staat daar wel zeer dik niet op z'n plaats, en vervult een beetje dezelfde functie als een dikke gele rijpe puist op het puntje van je neus: je aangezicht schaven. Afgezien daarvan, en rekening houdend met het feit dat Machine Head met albums nummer 5 en 6 weer ( zéér ) lekker zijn beginnen buldozerbeuken, kan ik deze plaat, eens in de goede context geplaatst, nog wel smaken. 3,5*.

Wat een aanfluiting. Niet echt bepaald genoten van 'The Burning Red' die zeker niet mijn verwachtingen voldoet onder de naam 'Machine Head', waar de rauwe stem en het echt harde geluid zo sterk was zeker bij het debuut vond ik dit album maar niks, de hele Nu-metal setting is juist die setting waar ik niet op zat te wachten bij deze band, en waar ik ze nou niet echt heel speciaal goed in vind spelen. Vind maar weinig nummers echt leuk op dit album en 'The Burning Red' weet zeker mijn aandacht niet vast te houden.

Om over de cover van 'The Police' nog maar te zwijgen, verschrikkelijk! Oké, misschien vond ik stiekem het nummer 'The Blood, The Sweat, The Tears' nog wel geinig maar daar is dan alles wel over gezegd. Nee, niet onder de indruk en snel door met de volgende waarvan ik weet dat ik die ook al helemaal niet tof vind, ik neem hem toch mee!

Voorlopige tussenstand:
01. Burn My Eyes
02. The More Things Change...
03. The Burning Red