Discipline. - To Shatter All Accord (2011)

Eerder had ik niet van Discipline. gehoord, maar bij een hoge notering in de toplijst van 2011 op ProgArchives.com (mijn #2 muziekresource) heb ik deze maar eens binnengehaald, en dat viel niet tegen. Op dit schijfje: interessante en originele progressive rock: 3 delen King Crimson, 4 delen Van der Graaf Generator, een eetlepel Genesis en een sneufje Led Zeppelin. Veel afwisseling, originele composities en prachtige productie.

Het begint met Circuitry, een prettig vintage klinkende slowrocker met een heerlijk riffje en jagend drumwerk. Ook springt de prachtige zang er meteen uit. Een rustige piano-breakdown groeit uit tot een snerpende climax met saxofoon- en gitaarsolo die zonder twijfel niet had misstaan op Godbluff.

When the Walls Are Down is een prettig repetitief, emotioneel nummer waar opnieuw de getalenteerde zanger (samen met de gitarist, die inventief met riffs en motieven aan het werk gaat) in uitblinkt. Opnieuw een prachtige climax.

Dead City is dan weer iets heel anders. Begint met een vreemde gitaarsolo met omgekeerde geluidseffecten, waarna een prettige gitaargroove het couplet inzet. Opnieuw een eervolle vermelding voor de originele gitarist, die door het nummer heen enkele prachtige gitaarsolo's inzet. Het eindigt met een heerlijk dissonante kakofonie.

Dit in contrast tot het rustige, mystieke begin van When She Dreams in Color, met lekker jazzy drumwerk. Als het nummer na een hoop herhaling en een groovy break rond de vijfenhalve minuut afloopt, bouwt een onheilspellend gitaarmelodietje het nummer terug op naar een episch einde vol dikke mellotronstrijkers, Rhodes en een ellenlange, maar o zo mooie vioolsolo.

Rogue begint dan weer rustig, en ontwikkelt zich in het eerste deel tot een zeer VDGG-esque prachtnummer, met prachtige en afwisselende melodieën, ook weer mellotrons, Hammonds en solo's in overvloed. Van hieraf kan ik wel stellen dat Discipline. gespecialiseerd is van het samenstellen van prachtige jams uit ingewikkeld basismateriaal of simpele riffs, zoals ook in elk nummer behalve Dead City op deze plaat gebeurt. Maar dat is niet alles; dit is absoluut een topplaat, met elke keer weer een hoop te ontdekken.

NIet gedacht dat ie er nog zou komen, een nieuwe Discipline. Deze ga ik binnenkort maar eens uitproberen.

Aangename verrassing, een nieuwe Discipline., al wees het vorig jaar uitgebrachte Live Days al op hernieuwde activiteit.

De eerste twee nummers van dit album zijn 'oude' bekenden aangezien ze al op genoemd live-album voorkwamen, van de overige drie nummers is When She Dreams She Dreams in Color favoriet.

Ondanks dat het niveau van Unfold like staircase mijns inziens zeker niet wordt behaald, is dit toch wel een van de betere albums van 2011.

Discipline is een band waarbij ik erg mijn best heb gedaan om het goed te vinden maar waarbij het helaas niet gelukt is. Unfolded like staircase zie ik dan ook niet als het meesterwerk dat anderen erin zien. Ik vind het gewoon klinken als een niet bijster originele en ietwat houterige versie van VDGG.

Met to shatter all accord is dit eigenlijk overeind gebleven al is de productie er wel een stuk beter op geworden. Op zich is het allemaal best te pruimen met Roque het hoogtepunt.
Maar een topplaat van een topband? Nee, verre van,

Qua Unfolded Like Staircase hang ik een beetje tussen de vorige sprekers in. Ik droeg en draag de plaat een warm hart toe, maar de houdbaarheid van het album als geheel lijkt toch niet ongelimiteerd: louter lange songs met te weinig variatie in stemming en tempo, maken het tot een geheel dat minder is dan de som der delen. En Matthew Parmenter is nu eenmaal geen Peter Hammill.

To Shatter All Accord heb ik gisteravond voor het eerst beluisterd. Met wat meer korte songs hoopte ik op een wat frissere, meer gevarieerde plaat en die hoop lijkt op het eerste gehoor beslist uitgekomen te zijn. Stel me de houdbaarheidsvraag over een paar jaar nog eens, maar dit lijkt (ja, te laat voor de MuMe-lijst) ook mij een van de betere 2011-albums te zijn geworden.

Dead City is voorlopig het hoogtepunt. Nog steeds van mening dat die kortere nummers de boel wel wat opschudden. Rogue is wat wisselend, maar er zitten wel wat mooie momenten in. Tja, hoeveel 24-minuten nummers luister je nu nog vaak genoeg om ze op waarde te kunnen schatten?

Ijzersterke plaat. Weinig woorden aan vuil maken. When the Walls als favoriet kort gevolgd door Rogue. Klasse. Had ik nooit verwacht dat ze het niveau van Unfold gingen halen tot voor kort dus. Waw!

Nieuw album in juni
DISCIPLINE: Long-Running Detroit Prog Kings Sign With Laser’s Edge For Release Of Captives Of The Wine Dark Sea | Earsplit Compound - earsplitcompound.com