Slechts korte tijd bestaan en één EP uitgebracht, maar toch invloedrijk. Peetvader van de independant scene in de regio San Francisco/Los Angeles, tot die tijd kwam dit soort alternatieve bandjes uit de regio New York. In het trio drie gelijkwaardige leden die vervolgens uitwaaierden naar andere groepen en/of solocarrières.
Terwijl in Londen punk bovengronds kwam, brachten The Nerves in november 1976 hun titelloze debuut uit. Op de EP (7", 45-toeren) staan vier korte liedjes in de beste traditie van jaren '60 beat, vol energie en vrolijk rammelende gitaar: powerpop.
Hanging On The Telephone werd door Blondie op hun
derde album (1978) gecoverd én een hitsingle.
Gitarist-zanger Jack Lee ging vervolgens solo. Het telefoonliedje is van zijn pen en later scoort hij nóg een hit middels
Come Back and Stay, dat hij in 1981 opneemt waarna het in 1983 in de versie van de Brit Paul Young een hit wordt. Hij overleed in mei 2023.
Bassist-zanger Peter Case begint The Plimsouls, dat in 1982 scoort met het nummer
A Million Miles Away. Vanaf 1986 begint hij een singer-songwritercarrière.
Drummer-zanger Paul Collins begint The Beat, in Europa werkend als
Paul Collins' Beat (Engeland had al een The Beat) en in 1979 in Nederland een meer dan aangenaam radiohitje scorend met
Don't Wait Up For Me - oftewel geflopt qua hitlijsten maar in dit geval succesvol bij KRO en VARA.
Geleidelijk groeit de status van The Nerves, vanaf 1986 resulterend in enkele verzamelaars, waarop de EP wordt aangevuld met liveopnamen. Jammer genoeg is
Hanging on the Telephone als enige nummer daarvan grijs bij mijn streamingdienst, oftewel niet-afspeelbaar. Het is het beste nummer namelijk, al is
When You Find Out voor mij een goede tweede...
Ik verken de albums qua punk, wave en aanverwanten. Komend uit Londen/Amsterdam bij
Sean Tyla en diens Ducks Deluxe belandde ik hier, nu reis ik naar het Engelse graafschap Essex. Tienerpijn bij
Eddie & The Hot Rods.