Eddie & The Hot Rods - Teenage Depression (1976)
mijn stem
8 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Punk / Rock
Label: Island
-
Get Across to You (2:44)
-
Why Can't It Be? (2:30)
-
Show Me (2:00)
-
All I Need Is Money (2:18)
-
Double Checkin' Woman (2:28)
-
The Kids Are Alright (2:37)
-
Teenage Depression (2:56)
-
Horseplay (Wearier of the Schmaltz) (2:18)
-
Been So Long (3:21)
-
Shake (1:29)
-
On the Run (6:29)
-
Writing on the Wall * (2:42)
-
Cruisin' (In the Lincoln) * (3:33)
-
Wooly Bully * (2:37)
-
Horseplay [Single Version] * (2:24)
-
96 Tears [Live] * (2:58)
-
Get Out of Denver [Live] * (3:51)
-
Medley: Gloria, Satisfaction [Live] * (5:23)
-
On the Run [Live] * (9:02)
-
Hard Drivin' Man [Live] * (2:11)
-
Horseplay [Live] * (2:30)
-
Double Checkin' Woman [Live] * (2:37)
-
All I Need Is Money [Live] * (2:57)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur:
31:10
(1:13:55)
Links
Last.fm
1
geplaatst: 28 maart 2024, 20:31 uur
Afkomstig uit Medway in Kent, werd Eddie and The Hot Rods geformeerd rond een pop genaamd Eddie, wat enige tijd werkte als practical joke. Na enige tijd sneuvelde de "frontman" en ten tijde van de debuutplaat resteerden vier menselijke leden: zanger Barrie Masters, gitarist Dave Higgs die eerder met Lee Brilleaux van Dr. Feelgood had gespeeld, bassist Paul Gray en drummer Steve Nicol.
Begonnen in 1975, kon de groep in 1976 in de Londense Marquee spelen met als opener de Sex Pistols. Die echter sloopten hun apparatuur, waarna de headliner niet meer kon optreden. In de boeken The Great Indie Discography (2003) van Martin Strong en Punk Diary (2005) van George Gimarc wordt beschreven hoe de gedroomde droomstart zo werd getorpedeerd, zeker toen tijdschrift NME het voorval beschreef zonder Eddie & The Hot Rods zelfs maar te noemen.
De laatsten kregen publiciteit door vervolgens een persbericht uit te brengen met het bericht dat de Pistols uit een tournee met E&THR waren getrapt... Oftewel, hoe je in die dagen nieuws genereerde én hoe creativiteit daarbij hielp.
In 1976 verscheen debuutplaat Teenage Depression en het titelnummer haalde als single in november dat jaar #36 in de Britse hitlijst. In januari '77 was de groep te zien bij tv-show Supersonic van het Britse ITV.
Het nummer is kenmerkend voor de debuutplaat. Lekker energiek en een drummer die iedere achtste tel op zijn hi-hat ráákt. Maar de gitaar scheurt niet zo hard als bij punk en de mode was plotseling op dat genre gericht. Het succes bleef daardoor bescheiden. Desalniettemin is deze pubrock net zo pittig als Dr. Feelgood en net zo vinnig als die van de punks.
Kant 1 sluit af met een liveversie van The Kids Are Alright, oorspronkelijk van The Who. Op kant 2 een volgende cover: slechts 90 seconden duurt Shake van Sam Cooke. Maar het lekkerst zijn de eigen nummers, waar je vrolijk van wordt én er gratis energie bij krijgt. Terwijl de meeste nummers onder de drie minuten eindigen, duurt afsluiter On the Run een dikke zes minuten, afwisselend en uptempo.
Discogs labelt hen afwisselend als pubrock, punk en zelfs hardrock. Dat laatste slaat echt de plank mis, maar een brug tussen pubrock en punk? Ja, correct!
Tenslotte vraag ik me af: een pop die Eddie werd genoemd. Aan welke mascotte doet dat me toch denken? Juistum: het antwoord begint met een 'I' en eindigt op 'ron Maiden'. Toeval?
Teenage Depression is niet op mijn streaming platform aanwezig, maar YouTube biedt hier een goed alternatief met bovendien de nodige bonussen, zoals in 2000 op deze cd-heruitgave verschenen.
Op reis door punk en new wave met aanverwante muziek, kwam ik hier vanaf The Nerves. Mijn reis vervolgt bij het debuut van Dirty Angels.
Begonnen in 1975, kon de groep in 1976 in de Londense Marquee spelen met als opener de Sex Pistols. Die echter sloopten hun apparatuur, waarna de headliner niet meer kon optreden. In de boeken The Great Indie Discography (2003) van Martin Strong en Punk Diary (2005) van George Gimarc wordt beschreven hoe de gedroomde droomstart zo werd getorpedeerd, zeker toen tijdschrift NME het voorval beschreef zonder Eddie & The Hot Rods zelfs maar te noemen.
De laatsten kregen publiciteit door vervolgens een persbericht uit te brengen met het bericht dat de Pistols uit een tournee met E&THR waren getrapt... Oftewel, hoe je in die dagen nieuws genereerde én hoe creativiteit daarbij hielp.
In 1976 verscheen debuutplaat Teenage Depression en het titelnummer haalde als single in november dat jaar #36 in de Britse hitlijst. In januari '77 was de groep te zien bij tv-show Supersonic van het Britse ITV.
Het nummer is kenmerkend voor de debuutplaat. Lekker energiek en een drummer die iedere achtste tel op zijn hi-hat ráákt. Maar de gitaar scheurt niet zo hard als bij punk en de mode was plotseling op dat genre gericht. Het succes bleef daardoor bescheiden. Desalniettemin is deze pubrock net zo pittig als Dr. Feelgood en net zo vinnig als die van de punks.
Kant 1 sluit af met een liveversie van The Kids Are Alright, oorspronkelijk van The Who. Op kant 2 een volgende cover: slechts 90 seconden duurt Shake van Sam Cooke. Maar het lekkerst zijn de eigen nummers, waar je vrolijk van wordt én er gratis energie bij krijgt. Terwijl de meeste nummers onder de drie minuten eindigen, duurt afsluiter On the Run een dikke zes minuten, afwisselend en uptempo.
Discogs labelt hen afwisselend als pubrock, punk en zelfs hardrock. Dat laatste slaat echt de plank mis, maar een brug tussen pubrock en punk? Ja, correct!
Tenslotte vraag ik me af: een pop die Eddie werd genoemd. Aan welke mascotte doet dat me toch denken? Juistum: het antwoord begint met een 'I' en eindigt op 'ron Maiden'. Toeval?
Teenage Depression is niet op mijn streaming platform aanwezig, maar YouTube biedt hier een goed alternatief met bovendien de nodige bonussen, zoals in 2000 op deze cd-heruitgave verschenen.
Op reis door punk en new wave met aanverwante muziek, kwam ik hier vanaf The Nerves. Mijn reis vervolgt bij het debuut van Dirty Angels.
* denotes required fields.
* denotes required fields.