Blondie - Parallel Lines (1978)

Ja super he..van Sylvian wist ik t van Bowie niet. Cd van Sylvian met Fripp uit 1993 is trouwens erg goed..en dan had ie zn eigen band nog he..Fripp had Sylvian gevraagd voor King Crimson vaste leadzanger maar hij bedankte voor de eer..

Ik vind Sylvian ook geen man voor KC. Sylvian staat al j aren op zichzelf...... moet ie vooral blijven doen.
Samenwerking met Fripp is wel geslaagd trouwens. Gone To Earth is ook geweldig.

Maar ja, heeft geen f**k met Blondie te maken.

Lekker album dit luigi.

Haha ik dacht ook al bikkel way offtopic ..goed om te horen van dit album . Ja Gone to earth is meesterlijk. Zo n nummer als Wave bijvoorbeeld en dan met die gitaar. Bill Nelson doet ook mee op Gone to earth..weet zelf niet goed wie wat speelt op dat album..

Ja die Blondie kan muziek maken he

Dit album staat in mijn persoonlijke top 10. Vind Debbie Harry geweldig als zangeres. En dit album combineert nog de overgang van hun "oude" geluid van Blondie en Plastic Letters alswel de overgang naar meer trendgevoelig pop/disco-invloeden. Album is veelzijdig met korte, pakkende nummers. Punk komt nog terug in Hanging On The Telephone. One Way Or Another was geen hitsucces, maar bleek wel 1 van hun klassiekers te worden. Picture This was Brits singlesucces. Fade Away And Radiate is MOOI in hoofdletters. Wat dreigend nummer en ik denk dat dit wel het nummer is waarop haar stem het beste uitkomt. Dan aantal fijne albumnummers tot de Frans/Engels Sunday Girl en albumversie van Heart Of Glass. I'm Gonna Love You Too was in NL en Belgie op single uitgebracht en past in rijtje Denis, Presence Dear, Love You Too. En nog een heerlijk toetje met Just Go Away. Goede muzikanten trouwens. Hou erg van drumwerk, wat vooral op Eat To The Beat beter uitkwam. Dit album letterlijk grijs gedraaid (voor zover dat tegenwoordig met een cd nog kan).

Fade Away is het prijsnummer. Minst toegankelijk en met een sterke bijdrage van Robert Fripp.
Voor de rest een afwisselend album met eigenlijk voornamelijk sterke liedjes.
Je hoort wel duidelijk een meer popgeorienteerd geluid - maar dat is niet zo gek als je Mike Chapman als producer inschakelt.
Plastic Letters is wat ruwer en schurkt nog tegen punklight aan.
De Punk is hier nagenoeg verdwenen.

(... en) Het luisteren van dit album op LP beviel mij best goed. Buiten de hits: 'Hanging on the telephone', 'One way or another' en 'Heart of glass' zijn er ook nog meerdere goede nummers te vinden. 'Fade away and radiate' vind ik mooi klinken, en 'I'm gonna love you too' vind ik wel leuk.

Ik ben duidelijk de single liefhebber bij Blondie ; de albums vind ik niet goed genoeg over alle nummers, ook al staan er soms wel enkele (aardig) goeie non-single tracks tussen. Deze vind ik nog wel het best.

Eigenlijk bevestigt dit classic album van Blondie meteen de single-groep theorie.

Hanging on the Telephone is punk, Picture This is AOR rock,
Sunday Girl frisse pop en glitterbal Heart of Glass stevige disco.

Plak de nodige b-kanten erbij en vul op met een paar betere albumtracks.
One Way or Another bijvoorbeeld dat door de jongens van One Direction werd gekraakt.

Er ontstaat een wat fragmentarisch totaalbeeld
van een band die al die stijlen wel erg goed beheerste.

Weer eens afgespeeld en het blijft leuk.
Die eerste albums van Blondie, de sterke frisse melodieën, het houdt een mens jeugdig.

Zoals ik eigenlijk al wist doen reguliere Blondie albums me niks. Toch blijf ik het proberen en waarom weet ik niet.

Dit album heeft een mooie hoes. Deborah Harry was een prachtige verschijning en ze steelt zelfs alle aandacht op een foto hoes. Maar de inhoud van de plaat kan me wederom niet boeien. Het zijn toch de hitsingles die me aantrekken.

Dus weer de conclusie dat ik t niet meer moet proberen. Een best of is echt voldoende.

Apart, eigenlijk is het een hele catchy plaat.
Zouden wel meer potentiele hits op staan.
Maar goed, niet jou ding lennon.
Ik draai 'm niet overdreven veel, maar toch altijd lekker als ie weer eens op staat.
Beste van Blondie wat mij betreft.

De catchy muziek van Blondie geeft je energie (op deze maandagmorgen). Mooi gezongen goede songs door de herkenbare stem van Deborah Harry. Hanging On The Telephone is gelijk een lekkere hit die de plaat opent, maar One Way Or Another is misschien nog iets beter. Picture This is een sterke energieke track. Het begin van Fade Away and Radiate is erg mooi. Een prima wat donkerder nummer. Pretty Baby is lekker retro en op I Know But I Don't Know wordt prima gedrumd en staat een goede gitaarsolo.

Op kant 2 rocken we lekker verder op 11:59 en zeker op Will Anything Happen?, ook met fijn orgeltje. Sunday Girl blijft toch een erg goede popsong. Heart of Glass vind ik één van Blondie's beste singles, met alweer dat fijne orgeltje, maar echt een zwak heb ik altijd gehad voor singletje I'm Gonna Love You Too, wat ik toen grijs draaide (net als Denis eerder). Kortom, dit is toch Blondie's beste album, (haast) een jaren '70 klassieker.

Dit album heeft werkelijk alles wat je van een goed pop album mag verwachten.
Geen enkel zwakke broeder tussen het songaanbod door een groep die Andy Warhol ooit omschreef als :
My absolute favorite pop group.

De hoes alleen heeft de tand des tijds doorstaan, een eye catcher!
De opening is vintage Blondie, Deborah Harry die de telefoon bijna van de muur trekt qua temperament. De keuze voor Mike Chapman was na de eerste twee albums op zijn minst opmerkelijk en bijzonder te noemen. Toen ik las dat hij de productie voor zijn rekening nam, hield ik even mijn hart vast.... Ik dacht het moet natuurlijk niet de kant van Smokie op gaan, maar op de een of andere manier heeft hij de Blondie sound niet enkel in tact gelaten maar ook geperfectioneerd naar een all time high level.
Dit album bestaat uit allemaal hits, de diversiteit is waanzinnig en de band speelt grandioos.
Mijn favoriete tracks zijn : 11:59 dat La Harry naar een super climax zingt een evergreen, maar ook het subtiele en prachtige Fade away and radiate, en het op Brooke Shields geschreven Pretty Baby.

Menig een ziet dit - niet ten onrechte- als het Magnum Opus van Blondie, het album staat ook in de grote lijst van bestverkochte albums. Ik blijf het draaien tot mijn laatste dagen

Ik ben stiekem altijd een beetje meer fan geweest van Plastic Letters doordat ik die op vinyl had en me graag laat verleiden door die hemelse blik van Debbie Harry op de albumhoes, maar de bekendste plaat van de groep is toch ongetwijfeld Parallel Lines. Niet zo onlogisch als je ziet wat voor een geweldige nummers hier te vinden zijn. Het telefoontje dat Hanging on the Telephone inluidt zet meteen de toon voor één van mijn favoriete Blondie nummers en we worden erna zowaar meteen getrakteerd op misschien wel mijn favoriete Blondie nummer tout court: One Way or Another! Er is niemand die zo'n heerlijke grain op haar stem had als de goddelijke blondine waar de groep de naam ging halen en die grain komt het beste tot zijn recht in de tweede track. Wat dan volgt zijn stuk voor stuk erg fijne nummers (ik kan nooit blijven stilzitten op Buddy Holly's I'm Gonna Love You Too dat hier wordt gecoverd) en natuurlijk de ondertussen legendarisch geworden disco song. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik Heart of Glass in de loop der jaren iets te vaak heb gehoord, maar ik vergeef het ze omdat er iets aan de zin "mucho mistrust" is waarbij ik altijd moet lachen. De demo die voor de reissue is toegevoegd had voor mij niet perse gehoeven, maar ik verbaas me wel over de lamme liveversies van Bang a Gong (Get It On) en I Know but I Don't Know. Beide opnames dateren uit shows van november '78 maar als ik dat vergelijk met die early & late show van 07/07/79 (check Youtube!)... Dan weet ik welke Blondie ik het liefst live hoor.

Aangespoord door Roxy6, de beschouwing van psychonaatje van bijna zestien jaar geleden en vooral mijn nieuwsgierigheid heb ik de voorbije dagen na Plastic Letters die andere PL-titel van Blondie gedraaid.
Ik leerde ze als jonge tiener kennen van de rij hits die ik op de radio hoorde, waar ze in 1978 dé vertegenwoordiger van new wave in de hitlijsten werden. Na twee grote hits in de eerste helft van ’78 volgde al in september de volgende.

Dankzij I’m Gonna Love You Too, hun derde top 10-hit op rij en ditmaal afkomstig van het altijd cruciale derde album, waren de voortekenen goed. Ik zag deze vaste gasten bij TopPop, waar de volgende hit Sunday Girl vanaf november was te zien. Let wel, Nederland had nog maar twee tv-kanalen, de invloed van zo’n show was dus veel groter dan je je nu kunt indenken. Hun vierde hit in één jaar, zij het dat ie in de Nationale Hitparade “slechts” #13 haalde, maar ik herinner me dat ie vaak klonk bij de radio-dj’s.
Dat gold helemaal voor de derde single van Parallel Lines, Heart of Glass. Ik vond ‘m nogal mak. Tja, disco, niet mijn favoriete genre, maar nadat Saturday Night Fever in ’77 zo’n megasucces was en zelfs de Rolling Stones met Miss You uit dit genre snaaiden, was het onontkoombaar. In maart ’79 haalde Blondie-goes-disco #8 in de Nationale Hitparade. Op Hilversum 3 hoorde je de single continu, juist ook bij AVRO, TROS en NCRV, die commerciëler draaiden. In juni haalde de naar mijn smaak leukste Blondiesingle ooit slechts #20. Op Hanging on the Telephone klonk sterk gekruide new wave, de ideale popsong.

De algemene opinie op MuMe klopt: dit album is beter dan de voorganger, die al goed was. Zwakke songs staan er niet op en met alle variatie is er toch dezelfde energie. Nauwkeurig luisteren leert dat de details overal kloppen. Zo zingt Harry zowel krachtiger (zoals op One Way or Another, die ik indertijd ook op radio hoorde) áls veelzijdiger (kopstem in Heart of Glass). De reggae aan het einde van Fade Away and Radiate, oef, hoe fijn!
Clem Burke slaat wederom druk om zich heen met talrijke breaks en fills. Hij eindigt de plaat zelfs met een minidrumsolo, waar het standaard rockslotakkoord gelukkig ontbreekt.

Eerdere bijdragen op MuMe gingen over de BBC-documentaire, die je tegenwoordig hier kunt vinden. Daarin wordt beweerd dat dit album een stap verder van punk was. Dat betwist ik, afgezien van de disco van Heart of Glass. New wave is immers volop aanwezig: uptempo songs overheersen, solo’s ontbreken bijna geheel, de gitaren zitten vooraan in de mix en de toetsen dansen vrolijk.
Over producer Mike Chapman ontdekte ik als prille radiofan dat hij vóór mijn tijd glitterrock had gedaan. Ik kende zijn naam ook van een favoriete band van 1977: Smokie! In de docu leer ik meer. Eerlijk vertellen de bandleden van Blondie over hun aanvankelijke onvrede met zijn perfectionisme én dat Chapman het ‘m vervolgens flikte: de band naar een hoger niveau tillen.

Eerlijke, creatieve wave, heerlijk album. T.z.t. beschrijf ik meer werk van de band, heerlijk om dat zovele jaren later alsnog te ontdekken!

Halve ster omhoog, all killer, no filter. Eat to the beat is net iets minder.

Nog een halve omhoog naar een volledige score

Door The Shang Hi Los ('Aces Eights And Heartaches'!) op het idee gebracht om Blondie weer eens te spelen. Tot mijn verbazing had ik alle drie de eerste platen ook op cd. Voor Parallel Lines gekozen en heerlijk mee staan zingen. Hoe lang het ook geleden is, die nummers blijven er gewoon inzitten. Bijna het hele album is ijzersterk. Op drummer Clem Burke na, componeert iedereen. De een meer dan de ander, maar toch opvallend. Het toont aan dat Blondie een echte band was en niet een vehikel voor Debbie Harry wat het later wel een beetje werd. Te bedenken dat ze dit jaar 80 wordt, is toch wel heel schokkend.

Als ik het heel nuchter bekijk, is haar stem vreselijk. Ze knauwt en schuurt, als het geen knerpen is, maar als geheel werkt het gewoon. De meer poppy hits, maar ook de punkkant, met mijn favoriet 'Hanging On The Telephone'.

Toen vond ik Parallel Lines tegen vallen, vooral door de pop nummers. Inmiddels zou dit wel eens mijn favoriet kunnen zijn. Qua singles moesten 'Atomic' en 'Call Me' nog komen, niet eens grote hits, maar wel de beste nummers van de band. De hits hier mogen er ook allemaal zijn. Ook 'Heart Of Glass' en 'Sunday Girl' die ik in 1979 vreselijk respectievelijk zo zo vond.

Ja, dit zijn louter hits, alleen Fade Away and Radiate is ietwat obscuur, mede ook door Robert's Fripp bijdrage.
Fripp's gitaarlijnen zijn herkenbaar, maar nooit alledaags.
Blijft gewoon een fijn plaatje die nog steeds fris klinkt.
Ok, de puurheid en de punklight van de twee vorige albums is wel wat verdwenen, maar ik denk ook wel een bewuste keuze. Met Debbie Harry als frontvrouw kon je wel wat kanten op.
Er zijn betere zangeressen, maar ik vind haar wat onderschat.
Ze kon lekker tekeer gaan, maar ook heel zwoel zingen en dat past precies in een band als deze.