Boudewijn de Groot - Maalstroom (1984)

Boudewijn komt terug uit Amerika en ordent zijn geest door zijn ervaringen te bezingen. De muziek is ontegenzeglijk jaren '80. De plaat is donker, maar bevat diverse zwartgouden juweeltjes. Nooit meer terug, Draden, De laatste vrouw en het titelnummer vind ik de beste. 4*

Nu vind ik de plaat wel goed, maar vroeger kon ik maar niet wennen aan de combinatie Boudewijn de Groot en Synthesizers. Maar de genoemde nummers hier door Casartelli zijn inderdaad TOP, maar ik voeg daar ook graag "EEN SLAG ZO ZWAAR VERLOREN" en "MAALSTROOM" aan toe!

ik zei dus: "en het titelnummer"

Een slag zo zwaar verloren mag er ook nog wel wezen ja. Enne tja, de man ging muzikaal met zijn tijd mee. Met zijn bescheiden albumfrequentie maakt dat in elk geval dat elke plaat totaal anders klinkt dan de vorige.

Casartelli, ach ja.. "titelnummer" LOL

Inderdaad, ben het met je eens verder

Ik heb het niet zo op dit album. Ik zet wel weer een oude op...

De productie valt tegen maar de nummers zijn goed.

Minste Boudewijn-plaat met een paar, echt vreselijke nummers, zoals Nachtschade en Maalstroom, Helaas. De beste nummers vind ik Een slag zo zwaar verloren (maar die hoor ik liever in de 2-meteruitvoering) en Vlucht in de werkelijkheid.

Oef.... de eerste klanken van Nooit Meer terug laten inderdaad gelijk al horen dat dit anders is dan we gewend zijn. Nu was ik daar al op voorbereid, maar toch was het even slikken. En bij Vreemde Gezichten werd het me niet makkelijker gemaakt moet ik zeggen. Te veel jaren '80 achtige synths. Dit nummer doet me dan ook helemaal niets.
Keerzijden is ook totaal anders dan wat we gewend zijn. Het is dat die stem uit duizenden te herkennen is. Met dit nummer ben ik er ook nog niet helemaal uit: aan de ene kant vind ik het wel wat hebben en aan de andere kant vind ik dit niks, maar in het laatste geval heb ik dan toch weer ouder werk in gedachten en ook albums als Een Nieuwe Herfst of Het Eiland in de Verte. Tja in dat geval is het lastig vergelijken. Hier gaat dus 'loslaten van ander werk' op en op zichzelf beoordelen. In dat geval kan het er eigenlijk wel mee door.
Vlucht in Werkelijkheid vind ik dan weer wel gelijk een mooi en pakkend liedje. Het klinkt ook puurder door het gebruik van de piano.
Draden heeft natuurlijk een mooie tekst (zie ook de toelichting op dit nummer in het begeleidende boekje), maar ook hier vind ik de muziek beter te pruimen. Door het achterwege laten van die overdadige synths is het gelijk ook niet zo gedateerd.
De Laatste Vrouw is ook een degelijk nummer. Ik mis wat magie die een hoop nummers van de Groot altijd zo kenmerken, maar het is zeker ook geen nummer die me verveelt of waar ik niets van moet hebben.
Titelnummer Maalstroom is dan weer een nummer dat mij totaal niets doet. Ik vind het niet sprankelen en het zeurt me wat te lang door.
Een Slag Zo Zwaar Verloren is gewoon weer een prima liedje. Niet heel opvallend, maar het bevat genoeg schoonheid om het in ere te houden en niet te bombarderen tot vast skip-moment.
Nachtschade vind ik een flauw, nietszeggend nummer, gelukkig duurt het niet al te lang.
Afsluiter Code is ook een nummer waar ik niet warm of koud van kan worden.
Hiermee kan ik de balans opmaken en zijn het gelukkig nog genoeg nummers die de boel flink optrekken, maar bevat het album ook wel de minste nummers van Boudewijn de Groot ooit aan vinyl of disc toevertrouwd.
Magere 3* dan maar.

Oi oi oi wat wordt dit album toch ondergewaardeerd op Musicmeter...

Of door jou overgewaardeerd, het is maar hoe je het bekijkt

Schrijf een lovend stuk waarin je ons overtuigt dat we ernaast zitten zou ik zeggen: maak ons enthousiast!

Hmm ik had me hierboven al eens van mijn beste kant laten zien, maar dat was misschien nog wat beknopt.

Afijn, ik ben ook niet de beroerdste niet en zal derhalve beginnen met te erkennen dat op dit album enkele songs staan die niet tot 's mans beste behoren (Vreemde geluiden, Nachtschade, Code). Hmm, twee van die drie zijn ook de laatste twee, dat helpt natuurlijk niet echt bij het achterlaten van een goede indruk.

De troubadour Boudewijn komt echter ook hier met een aantal fraaie luisterliedjes (Vlucht in de werkelijkheid, Een slag zo zwaar verloren en... ja, toch ook Keerzijden) die al vanaf het begin van zijn carrière een van zijn duidelijke handelsmerken zijn. Blijkbaar enigszins tegen de draad in vind ik dat handelsmerk op latere albums Een nieuwe herfst eigenlijk wat overbelicht en op Het eiland in de verte zelfs compleet de mist in gaan ten koste van al te hoogdravend theater.

De laatste vrouw laat horen dat Boudewijn ook zijn muzikaal-psychedelische kant nog niet helemaal kwijt is. Nooit meer terug heb ik altijd een prima albumopener gevonden. Het ademt de thematiek van het hele album... en dat met al te gedateerde synthesizers? Ik vind het nogal meevallen eigenlijk. Draden is het onbetwiste hoogtepunt, zou hoog scoren als ik een Boudewijn-toptien zou maken. Dat moest ik in een ander topic hoognodig maar eens gaan doen trouwens...

Met dat al vind ik dit nog steeds Boudewijns beste post-klassieke album (waarbij de klassieke periode eindigt na de Eenzame fietser). 4* schreef ik hierboven; die laat ik nog even staan.

Gisterennacht nog naar "Draden", "Vlucht uit de werkelijkheid" en "De laatste vrouw" geluisterd. En ik moest naar adem happen.. ik kreeg het plots heel erg ongemakkelijk.. Die bloedmooie, prachtige nummers redden en verder toch nogal middelmatig album !!

Met het uitbrengen van dit album had Boudewijn Nog nooit een slag zo zwaar verloren denk ik...

Spreek me niet verder uit over dit album omdat ik het nooit in zijn geheel gehoord heb, en vele vele negatieve recenties lees.

Misschien dus zijn minst interessante plaat ????

Met Draden, De laatste vrouw, Een slag zo zwaar verloren en Vlucht uit de werkelijkheid maakte Boudewijn vier topnummers, dus zeker een goed album. Inderdaad een aantal mindere nummers ook, maar die vind je ook op bv 'Een nieuwe herfst'.

Ah ja??? Op Een Nieuwe Herfst.. Zwakken nummers? Wààr ???

Neem bv De drie mandarijnen, Deine Theos en De slaap. Zwak zijn ze natuurlijk niet, maar op 'Maalstroom' staan ook geen echt zwakke nummers.
c-moon, denk je nog eens aan tips voor Black Sabbath?

Ik vind de door jou genoemde nummers niet zwak hoor ....

BS.. ah ja... ok...

MAALSTROOM
is Boudewijns plaat tijdens de nederpop boom.
Wat moet deze inmiddels oud geworden kleinkunstenaar
tussen Doe Maar, Toontje Lager, Het Goede Doel en Frank Boeijen?

Slechts één keer (track 4) op tekst van Lennaert Nijgh,
af en toe lichtjes rockend en hoorbaar digitaal opgenomen.

Favorieten: het sfeervolle Keerzijden,
het werkelijk sublieme Vlucht in de Werkelijkheid
en goudeerlijke Een Slag Zo Zwaar Verloren.

De wereld heeft zich omgedraaid, de donkere kant ligt boven.
(Wat een lijn toch ...)

Haha, dit is Boudy's beste plaat EVER! Laat je niet het bos in sturen door de productie, of door de jaren 80... Luister naar de ruimte, die zowel tekst als muziek je geven tot eigen interpretatie. Minder aan het handje meegenomen, dan bij het klassieke werk, maar daarom juist meesterlijk! En noem eens een album van een andere artiest dat lijkt op Maalstroom... Het is onvergelijkelijk. Ik vind het eigenlijk dan ook jammer dat Bo is teruggekomen, met nostalgisch getint werk. Best een paar mooie dingen hoor, op 'Een nieuwe herfst' en ook 2 op de laatste plaat, maar de rest is (mijn o zo bescheiden mening): herhaling. Op 'Eiland in de verte' vind ik geen enkel nummer memorabel....

Wow, geen enkel nummer van 'Het Eiland in de Verte' memorabel vinden...Hebben we het over hetzelfde album? 'De vondeling van Ameland' alleen al behoort tot de top 10 van alle liedjes van BdeG.

Zou Boudewijn zelf beseft hebben dat hij een nummer dat 'Vreemde Geluiden' heet uitgerekend op dit album gezet heeft?

Nee, even zonder gekheid. Het valt reuze mee met de productie en synths. Op de eerste twee nummers zijn ze het meest nadrukkelijk aanwezig, en die vallen nog best mee. Tuurlijk is dit duidelijk een jaren 80 plaat, maar er wordt nu toch een beetje overdreven vind ik.

In het boekje bij Complete Studio Albums & Curiosa las ik over de lastige periode waar Boudewijn uit kwam, en dat het daarom een hele persoonlijke plaat is geworden.

Ik vind het toch een iets boeiender album dan zijn vorige, Van een Afstand. 'Vlucht in de Werkelijkheid' is schitterend, en ook 'Draden' is een prima nummer. De laatste twee nummers zijn dan wel weer erg lelijk.

In het verleden liet hij de teksten meestal over aan derden en schreef daar dan muziek op. Dit is een plaat die hij vrijwel in zijn eentje schreef en het ging hem best goed af moet ik zeggen. Het werd meteen zijn meest zwartgallige plaat ooit, de teksten laten zien dat Boudewijn destijds niet echt happy was. Ook de muziek klinkt ondanks de jaren 80 synths erg sober.

Als geheel is het misschien niet zijn allerbeste plaat, met name Vreemde geluiden is een misser. Daar staat tegenover, sommige nummers als Keerzijden, Draden en Een Slag Zo Zwaar Verloren reken ik tot 's mans beste. Er zit qua gevoel een diepere onderlaag in. Een existentialisme waardoor je het kunt blijven luisteren zonder dat het gaat vervelen. Uniek in zijn soort. 4*

Ik vind de plaat thematisch goed aansluiten
bij het koude oorlog en new wave gevoel van de vroege 80s.
Zelfs muzikaal betreedt Boudewijn dat pad ... synthesizers etc ...

De wereld heeft zich omgedraaid ... de donkere kant ligt boven ...

je weet precies mijn favoriete moment van mijn favoriete song eruit te pikken,

hulde

Dat deed ik eigenlijk ook al een paar posts eerder, hoor.
Maar dat is eveneens de zin die steeds in me opkomt bij dit album.

Deze plaat was Boudewijns eerste echte persoonlijke plaat dn dat was volgens mij serieus wennen voor veel van zijn fans. Wat niet wegneemt dat hij hier duidelijk nog zoekende was naar zijn echte eigen geluid. Wegens de zwaar tegenvallende verkoopscijfers heeft hij helaas die zoektocht niet verder kunnen zetten en is hij ruim tien jaar later herbegonnen in zijn oude stijl van de jaren zestig: helemaal niet slecht, maar een beetje een stap teruggezet, vind ik dan...
Ondanks alles vind ik dat er op Maalstroom erg goed materiaal staat. Enkele van zij meest originele, persoonlijke en sterke songs.

Wat mij betreft zeker geen slecht album. Als je het plaatst in de donkere jaren 80 waar de meeste muziek van een twijfelachtige kwaliteit was (en ook de productie) is Maalstroom niet eens zo zwartgallig als sommigen het nu achteraf waarderen. Het klinkt ook niet zo slecht als de toenmalige lege synthesizer-sound.

Ik ben nu aardig op weg in de Complete Studio Opnamen & Curiosa en had toch meer verwacht van het oeuvre van Boudewijn. In mijn oren blijft hij niet op de been zonder Nijgh. Alles wat ik heb gehoord zonder Nijgh is middelmaat of minder(enkele nummers uitgezonderd).

Ook deze valt weer erg tegen.

Deze is niet geheel zonder Lennaert overigens, hè?

Weet ik.