Boudewijn de Groot - Maalstroom (1984)

Nu vind ik de plaat wel goed, maar vroeger kon ik maar niet wennen aan de combinatie Boudewijn de Groot en Synthesizers. Maar de genoemde nummers hier door Casartelli zijn inderdaad TOP, maar ik voeg daar ook graag "EEN SLAG ZO ZWAAR VERLOREN" en "MAALSTROOM" aan toe!

Oef.... de eerste klanken van Nooit Meer terug laten inderdaad gelijk al horen dat dit anders is dan we gewend zijn. Nu was ik daar al op voorbereid, maar toch was het even slikken. En bij Vreemde Gezichten werd het me niet makkelijker gemaakt moet ik zeggen. Te veel jaren '80 achtige synths. Dit nummer doet me dan ook helemaal niets.
Keerzijden is ook totaal anders dan wat we gewend zijn. Het is dat die stem uit duizenden te herkennen is. Met dit nummer ben ik er ook nog niet helemaal uit: aan de ene kant vind ik het wel wat hebben en aan de andere kant vind ik dit niks, maar in het laatste geval heb ik dan toch weer ouder werk in gedachten en ook albums als Een Nieuwe Herfst of Het Eiland in de Verte. Tja in dat geval is het lastig vergelijken. Hier gaat dus 'loslaten van ander werk' op en op zichzelf beoordelen. In dat geval kan het er eigenlijk wel mee door.
Vlucht in Werkelijkheid vind ik dan weer wel gelijk een mooi en pakkend liedje. Het klinkt ook puurder door het gebruik van de piano.
Draden heeft natuurlijk een mooie tekst (zie ook de toelichting op dit nummer in het begeleidende boekje), maar ook hier vind ik de muziek beter te pruimen. Door het achterwege laten van die overdadige synths is het gelijk ook niet zo gedateerd.
De Laatste Vrouw is ook een degelijk nummer. Ik mis wat magie die een hoop nummers van de Groot altijd zo kenmerken, maar het is zeker ook geen nummer die me verveelt of waar ik niets van moet hebben.
Titelnummer Maalstroom is dan weer een nummer dat mij totaal niets doet. Ik vind het niet sprankelen en het zeurt me wat te lang door.
Een Slag Zo Zwaar Verloren is gewoon weer een prima liedje. Niet heel opvallend, maar het bevat genoeg schoonheid om het in ere te houden en niet te bombarderen tot vast skip-moment.
Nachtschade vind ik een flauw, nietszeggend nummer, gelukkig duurt het niet al te lang.
Afsluiter Code is ook een nummer waar ik niet warm of koud van kan worden.
Hiermee kan ik de balans opmaken en zijn het gelukkig nog genoeg nummers die de boel flink optrekken, maar bevat het album ook wel de minste nummers van Boudewijn de Groot ooit aan vinyl of disc toevertrouwd.
Magere 3* dan maar.

Hmm ik had me hierboven al eens van mijn beste kant laten zien, maar dat was misschien nog wat beknopt.

Afijn, ik ben ook niet de beroerdste niet en zal derhalve beginnen met te erkennen dat op dit album enkele songs staan die niet tot 's mans beste behoren (Vreemde geluiden, Nachtschade, Code). Hmm, twee van die drie zijn ook de laatste twee, dat helpt natuurlijk niet echt bij het achterlaten van een goede indruk.

De troubadour Boudewijn komt echter ook hier met een aantal fraaie luisterliedjes (Vlucht in de werkelijkheid, Een slag zo zwaar verloren en... ja, toch ook Keerzijden) die al vanaf het begin van zijn carrière een van zijn duidelijke handelsmerken zijn. Blijkbaar enigszins tegen de draad in vind ik dat handelsmerk op latere albums Een nieuwe herfst eigenlijk wat overbelicht en op Het eiland in de verte zelfs compleet de mist in gaan ten koste van al te hoogdravend theater.

De laatste vrouw laat horen dat Boudewijn ook zijn muzikaal-psychedelische kant nog niet helemaal kwijt is. Nooit meer terug heb ik altijd een prima albumopener gevonden. Het ademt de thematiek van het hele album... en dat met al te gedateerde synthesizers? Ik vind het nogal meevallen eigenlijk. Draden is het onbetwiste hoogtepunt, zou hoog scoren als ik een Boudewijn-toptien zou maken. Dat moest ik in een ander topic hoognodig maar eens gaan doen trouwens...

Met dat al vind ik dit nog steeds Boudewijns beste post-klassieke album (waarbij de klassieke periode eindigt na de Eenzame fietser). 4* schreef ik hierboven; die laat ik nog even staan.

MAALSTROOM
is Boudewijns plaat tijdens de nederpop boom.
Wat moet deze inmiddels oud geworden kleinkunstenaar
tussen Doe Maar, Toontje Lager, Het Goede Doel en Frank Boeijen?

Slechts één keer (track 4) op tekst van Lennaert Nijgh,
af en toe lichtjes rockend en hoorbaar digitaal opgenomen.

Favorieten: het sfeervolle Keerzijden,
het werkelijk sublieme Vlucht in de Werkelijkheid
en goudeerlijke Een Slag Zo Zwaar Verloren.

De wereld heeft zich omgedraaid, de donkere kant ligt boven.
(Wat een lijn toch ...)

Ik vergelijk deze plaat een beetje met wat Paul McCartney uitspookte in die periode. Het klinkt helemaal anders, het is een beetje wennen. Maar eigenlijk boeit het me wel. Het laat de artiest eens 'anders' horen. Ik hou er wel van! Ik vind dat er altijd teveel gezeurd wordt over de eighties-sound, synths, productie, ... Als je naar een oude film kijkt, ga je toch ook niet over zwart-wit beginnen? Het is oude muziek, uit een andere tijd.

Op deze plaat gebruikt De Groot veel muzikale invloeden die in die jaren zeer gebruikelijk waren. Over het algemeen vind ik er niet veel aan.

Alleen het laatste nummer, Code, kan ik waarderen. Maar wat zingt die ´computerstem´ nou in het refrein? Co-Déé óf Co-Die? Ik kom er maar niet uit. Ook moest ik de songtekst erbij zoeken om te constateren dat er ´pyjama´ in het eerste couplet wordt gezongen.

Tegenvallende plaat. De Groot trok zich hierna terug uit de muziekwereld....