Matt Elliott - The Broken Man (2012)

he, hij staat erop! Op de valreep toch nog even mijn top 10 van 2011 in, met eigenlijk wel de origineelste plaat van 2011. Alleen al 't eerste nummer van 12 minuten, geweldig! Hij doet hier echter precies wat hij met voorgaande platen al deed maar 't blijft mij wel boeien. Elliott heeft eigenlijk een genre voor zichzelf gecreeerd, iets dat weinig muzikanten vandaag de dag nog kunnen.

Aanrader als je van melancholie houdt, laat je helemaal wegzuigen in deze plaat.
Koptelefoon(mp3 speler) op, ogen dicht, heerlijk liggend op de bank terwijl vrouwlief al die idioten van Voice of holland zit te kijken. Is hier 't echte talent van nu!!!

citaat:
sorrowful folk songs in E minor with slavonic influences, mostly slow and pure but sometimes it gets a sudden power and it turns into a fast noisy madness and it rocks.

Jammer dat hij pas volgend jaar mag mee doen met het beste album.
Prachtig.

oh inderdaad likeahurricane,stom zie ik nu pas dat er 2012 bijstaat. Nouja dan is de eerste 2012 plaat al beter dan alles van 2011, want ik vind deze echt formidabel. Dit is zijn beste plaat. Zeker 't nummer Dust, flesh and bones is prachtig! En op dit album is alles beter in balans, af en toe doet 't me aan Morphine denken kwa stem.

Met stipt is dit in mijn wiliklivezienverlanglijst op nummer 1 gekomen naast Stephen fretwell. Al denk ik dat die koortjes toch lastig live te doen zijn. Heb zijn naam wel al is in de paradisoprogrammering zien staan, als iemand daar iets over kan vertellen graag....

Ah, hier ben ik echt benieuwd naar..

Ben het laatste jaar behoorlijk verslingerd geraakt aan z'n muziek. De melancholiek knalt je emoties naar diepe dalen - maar mooi dat 't is..

Een Spaans intro gevolg door een donkere stem; een stem die aan mij wel besteed is. Ik hou van dat donkere geluid. Een waar avontuur dit Oh How We Fell, een lang avontuur ook wel. Misschien iets te lang naar mijn smaak.
Beetje Morphine en toch ook het melancholieke van Tinderstiscks of Cousteau en alten we Leonard Cohen ook niet vergeten.
Maar waar ik met genoemde bands geen last van heb heb ik dat hier wel: een heel album lang is me toch wat te veel allemaal.
Ik denk dat het vooral door het akoestische gitaarspel komt dat me op den duur wat begint tegen te staan. Niet helemaal aan mij besteed dus en de eerste klapper van 2012 is daarmee nog geen feit.
Typisch muziek waar je voor in de juiste stemming moet zijn en dat niet bij iedereen helemaal goed zal aanslaan. Zelf weet ik er nog niet zo goed raad mee.

Het moet gezegd: het vraagt een hoop inspanning door de lengte van de nummers maar na aardig wat draaibeurten begint de cd toch beter aan te slaan.
Een nummer als Dust, Flesh and Bones is schitterend maar ook het piano georiënteerde If Anyone Tells Me "it's Better to Have Loved and Lost Than to Never Have Loved at All" I Will Stab Them in the Face raakt me wel.
Het zou me niet verbazen als er straks weer een halfje bij komt.

dit album werkt alleen onder bepaalde omstandigheden, echter zijn die optimaal dan ben je vertrokken naar die typische duistere wereld van Matt Elliott. Dit album is wat subtieler dan voorgaand werk maar heeft toch weer die geweldige koortjes van ik-weet-niet-hoeveel-Elliotts die 't m doen. Moet wel zeggen dat ik dit zijn minst mooie hoes vind, normaliter zijn die fantastisch mooi.

dat pianonummer 5 vind ik ook zo geweldig omdat pas na pakweg 5 minuten de zang pas begint, dat verwacht je dan niet meer...

Ken je ook zijn album"falling songs" aero? Vind ik persoonlijk zijn beste

Ik ken niks van de beste man en ik vrees dat dat nog even zo blijft. Heb hier mijn handen al vol aan
Maar wat niet is kan nog komen uiteraard.

Zijn vorige Howling Songs vind ik ook erg fraai.

Heb nu alleen nog maar 'Dust, Flesh and Bones' geluisterd en wat een openbaring! Deze man maakt, afgaand op dit nummer, geweldig mooie muziek! Kan niet wachten om eens rustig de rest van het album tot me door te laten dringen, ik hoop dat dat mij net zo sprakeloos kan maken als dit nummer. Veel mooier dan dit wordt het dit jaar dan waarschijnlijk niet meer...

Mooi hoor. Rond de jaarwisseling raakte ik bekend met zijn vorige album en dit is niet veel anders. Mooie akoestische gitaar en een diepe, donkere stem. De muziek heeft een donker, sinister karakter. De muziek is intrigerend. Zijn stem doet me bij vlagen denken aan Fernando Ribeiro van de metalband Moonspell. De nummers zijn vrij lang, maar dit moet je gewoon op je laten afkomen.

Mijn eerste kennismaking met Elliot; maar dit album is zeker de moeite waard. Erg sfeervol en tamelijk origineel. Ik kan het altijd wel waarderen die nummers van 13 minuten waar je helemaal in weg kan dromen en waar geen enkele zweem van commercie om heen hangt omdat geen enkel radiostation dit overdag zal kunnen draaien. Lang leve de artistieke vrijheid, lang leve het begin van 2012, zo langzamerhand komen de eerste muziekpareltjes boven water.

Mooie plaat. Donker ook. Eerste keer dat ik 'm in zijn geheel beluister, na het nummer 'Dust, Flesh and Bones' eerder gesmaakt te hebben in het "Maak kennis met 2012"-topic. De gitaar is het overheersende instrument, maar op het langste nummer van de plaat heerst de piano. Een melancholisch gevoel overviel me tijdens dat fantastische nummer, dat bijna een kwartier duurt.

Dust, Flesh and Bones
Wow! Slaat in als de bliksem en blijft maar nadonderen! Wat een prachtnummer!

Dank jullie voor het hoog plaatsen van dit album, daardoor ontdekt!

jongens matt elliott op nummer 28 in de rotatielijst, wie had dat gedacht. de volhouder wint. Iemand die zich geen ene drol aantrekt van wat de buitenwereld doet en zegt. Gewoon album na album zijn eigen ding blijven doen... Wat goed is komt vanzelf boven drijven is weer helemaal waar.

hup stem naar 5!! Dit is zijn beste werk tot nu toe en ik draai al zijn albums al jaren

Zoals velen ben ik ook in aanraking gekomen met dit album via de bijdrage van Aero in het 'Maak kennis met'-topic.
Hele aparte muziek. Ik vind het een prachtige instrumentatie, heel sober maar op-en-top muzikaal. Aan de stem en de lengte van de nummers moet ik nog even wennen. Vrees dat het daardoor misschien toch kan gaan vervelen.

Is het vloeken in de kerk als ik de manier van zingen van Matt Elliott wil vergelijken met Nick Drake wanneer die wel flink de baard in de keel zou hebben gekregen?

"Music has no price but it has value, MP3's have a price but no value." Op de website van Matt Elliott en The Third Eye Foundation is dit de promotie waarmee ze het album voor slechts 2 euro digitaal verkopen - 2 euro die je bovendien 'terugkrijgt' wanneer je het album alsnog in fysieke vorm aanschaft. Mooi initiatief! (Het is namelijk precies mijn probleem met het betalen voor digitale albums, daar vaak nog een tientje of iets dergelijks betaald moeten worden; en inderdaad, wat heb je dan eigenlijk?)

Muziek inhoudelijk zal ik later meer schrijven, ik luister de plaat as I write voor het eerst. Maar ik wilde dit mooie initiatief toch even delen.

Ik mis nu toch wel een 'like' button Yann

Helemaal mijn soort muziek 2012 begint al goed, deze ga ik de komende weken nog veel draaien. Redelijk minimalistische muziek die tot de verbeelding spreekt en de mooiste landschappen op je netvlies brandt.

Dit album doet me om de één of andere reden sterk denken aan Songs of Love and Hate van Leonard Cohen. Ook zo spaarzaam in de begeleiding, en een diepe, melancholische stem. Ook van Jason Molina heeft het wel wat weg, een nummer aan laten slepen zonder dat de aandacht wegzakt, en als dat dan dreigt te gebeuren je genadeloos oppakken met de teksten. Ik kan eigenlijk niet zo goed omschrijven waarom dit zo geweldig is, maar dat is het dus wel.

De link met Cohen hoor ik niet echt, maar wat je daar over Molina zegt, daar kan ik alleen maar mee akkoord gaan. Matt Elliott heeft dat ook in zich, zij het toch in mindere mate, omdat Molina me persoonlijk nog wat meer raakt. Dat lange pianonummer, met de lange titel is erg, erg mooi. Voor de rest is het overwegend de akoestische gitaar die het geheel beheerst, gedoopt in een melancholisch wijwatervat. Ik ben niet gelovig, maar ik vond het een leuke uitdrukking om eens te gebruiken, vandaar.

Matt Elliott opent het jaar erg fraai met dit 'The Broken Man'. Later hopelijk meer, voor nu toch al een mooie score.

4 sterren

Mooie plaat! Omdat ik vind dat deze man wat meer aandacht verdient heb ik een enthousiast stukje over deze cd geschreven op mijn blg. Voor wie interesse heeft de link is :

Muziek van dit moment: Matt Elliott - The broken man - muziekvanditmoment.blogspot.com

eigenlijk is dit ook klassieke muziek. Voor mij is het de subtiele duistere achtergrong geluiden die dit zo geniaal maken. Elliott staat bij mij op nummer 1 must see! De eerste programmeur in nederland die dit boekt (en hij is nu op tour in europa) heeft een primeur van iets waar jaren later nog over gesproken wordt. Tuurlijk zal het wel weer Paradiso worden maar dan ben ik er deze keer zeker bij met vele anderen uit mijn vriendenkring die dit allemaal het beste sinds tijden vinden. Tis weer is wat origineels toch, niet de zoveelste Arcade fire of de zoveelste Fleet boxes...

Er zijn nog meer plaatsen waar hij zou kunnen optreden, denk ik. In the woods, De Roepaen, Mezz, 013, De Boerderij. In de provincie zijn ook behoorlijke mogelijkheden tot optreden

Tjonge, wat een prachtige plaat. Mooie donkerbruine songs in een haast depressieve sfeer. Prachtig gitaar- en pianospel. Wat een zeggingskracht heeft deze plaat. Ik kende 'm niet maar ga rap op zoek naar eerder werk vanhem. Hij is al lang bezig zag op het web. Bloedmooi. Tot nu toe de ontdekking van 2012 voor mij.

deze is gemixed door Yann Tiersen!!!!!

‘The Broken Man’ van Matt Elliott is een album waarvan de titel de lading behoorlijk dekt. Men hoort hier een gebroken man aan het werk, getormenteerd, die in zijn muziek een behoorlijke uitlaatklep heeft gevonden voor al zijn lijden. Zijn zang doet me soms denken aan het gebrom dat Leonard Cohen er tegenwoordig op nahoudt, al heeft Elliott een extra dimensie, zo lijkt het wel; je hoort hem echt lijdzaam zijn relaas doen, en een desolaat gevoel bekruipt mij, wat ik soms ook heb met black metal.

‘The Broken Man’ is een bijzonder intense plaat, gemaakt met minimale middelen. Het soms virtuoos snarenplukken op de akoestische gitaar, waarmee hij zichzelf meestal begeleidt (al wordt er helemaal niet zoveel gezongen, eigenlijk), creëert een prachtige, donkere sfeer. In het begin van ‘Oh How We Fell’ zou je nog denken dat Elliott een poging onderneemt om een soort van variatie op de Sirtaki op te zetten, maar gaandeweg evolueert de klankkleur toch naar doodse eenzaamheid.

‘The Broken Man’ bestaat uit 3 lange nummers, 2 “soundscapes” en 2 nummers met “normale” lengte om af te sluiten. Die songs op het einde grijpen een beetje terug naar het openingsnummer qua gitaarspel. Enkel het nummer met de veelzeggende titel ‘If Anyone Tells Me "it's Better to Have Loved and Lost Than to Never Have Loved at All" I Will Stab Them in the Face’ wordt ingekleurd door piano, en niet door akoestische gitaar. De vreemde eend in de bijt, zou je zeggen, maar eigenlijk is dat niet echt het geval. De sfeer is namelijk hetzelfde als in de andere nummers, al kan de piano wel andere gevoelens oproepen, dat is waar.

Het pianospel is niet bepaald virtuoos, maar wel erg meeslepend. Elliott lijkt zijn tijd te nemen, adempauzes zijn een must. Af en toe horen we ook strijkers, die zich schikken naar het geheel. Er overvalt me ook soms een spookachtig gevoel. De songs lijken bezeten, en de sfeerzetting zoekt soms echt de grens op. Dat heeft de muziek ook gemeen met depressive black metal, een genre dat mij ook enorm aanspreekt. Alhoewel het iets geheel anders is, doet Elliott me in al zijn treurnis en duisternis denken aan bands als Woods of Desolation en het Zweedse Shining. Ik word er enorm door gepakt.

Het prijsnummer van de plaat is voor mij ‘Dust, Flesh and Bones’. Aangrijpender heb ik dit jaar nog maar zelden gehoord. Elliott’s stem heeft iets breekbaars, maar tegelijk staat ze als een rots in de branding, onverzettelijk in zijn overtuigingskracht. Maar goed, ‘Dust, Fles hand Bones’ dus. Het nummer waarin Elliott misschien wel het meest zingt, perfect begeleidt door akoestisch gitaarspel. Voeg daar af en toe nog wat strijkers aan toe, en je hebt echt een kanjer van een song, bloedmooi. Het moment wanneer Elliott begint te zingen van “This is how it feels to be alone; just like we’ll die alone”, geeft me kippenvel, zo intens! Net als de spookachtige achtergrondzang vanaf de vijfde minuut.

De teksten van Elliott zijn ook enorm de moeite. Neerslachtigheid, verderf, tegenslag, verdriet, wanhoop, het is alsof een stortregen van slechte herinneringen op je neerkomt. De zondvloed is gearriveerd met ‘The Broken Man’. Een pareltje van een zondvloed, dat wel.

4,5 sterren

Top recensie AOVV van dit prachtige album. Petje af. Erg treffend geschreven.

Bedankt, Broem. Nu deze zo in mijn achting gestegen is, ga ik me aan voorgaand werk van Elliott wagen. Te beginnen met 'Failing Songs', 'Drinking Songs' en 'Howling Songs'.

Zeker doen. Ben er nav dit album ook aan begonnen. Blijf THE Broken Man het beste album vinden. Ik ben en blijf helemaal flabbergasted als ik ik hier naar heb geluisterd. Topalbum.