Matt Elliott - The Broken Man (2012)

‘The Broken Man’ van Matt Elliott is een album waarvan de titel de lading behoorlijk dekt. Men hoort hier een gebroken man aan het werk, getormenteerd, die in zijn muziek een behoorlijke uitlaatklep heeft gevonden voor al zijn lijden. Zijn zang doet me soms denken aan het gebrom dat Leonard Cohen er tegenwoordig op nahoudt, al heeft Elliott een extra dimensie, zo lijkt het wel; je hoort hem echt lijdzaam zijn relaas doen, en een desolaat gevoel bekruipt mij, wat ik soms ook heb met black metal.

‘The Broken Man’ is een bijzonder intense plaat, gemaakt met minimale middelen. Het soms virtuoos snarenplukken op de akoestische gitaar, waarmee hij zichzelf meestal begeleidt (al wordt er helemaal niet zoveel gezongen, eigenlijk), creëert een prachtige, donkere sfeer. In het begin van ‘Oh How We Fell’ zou je nog denken dat Elliott een poging onderneemt om een soort van variatie op de Sirtaki op te zetten, maar gaandeweg evolueert de klankkleur toch naar doodse eenzaamheid.

‘The Broken Man’ bestaat uit 3 lange nummers, 2 “soundscapes” en 2 nummers met “normale” lengte om af te sluiten. Die songs op het einde grijpen een beetje terug naar het openingsnummer qua gitaarspel. Enkel het nummer met de veelzeggende titel ‘If Anyone Tells Me "it's Better to Have Loved and Lost Than to Never Have Loved at All" I Will Stab Them in the Face’ wordt ingekleurd door piano, en niet door akoestische gitaar. De vreemde eend in de bijt, zou je zeggen, maar eigenlijk is dat niet echt het geval. De sfeer is namelijk hetzelfde als in de andere nummers, al kan de piano wel andere gevoelens oproepen, dat is waar.

Het pianospel is niet bepaald virtuoos, maar wel erg meeslepend. Elliott lijkt zijn tijd te nemen, adempauzes zijn een must. Af en toe horen we ook strijkers, die zich schikken naar het geheel. Er overvalt me ook soms een spookachtig gevoel. De songs lijken bezeten, en de sfeerzetting zoekt soms echt de grens op. Dat heeft de muziek ook gemeen met depressive black metal, een genre dat mij ook enorm aanspreekt. Alhoewel het iets geheel anders is, doet Elliott me in al zijn treurnis en duisternis denken aan bands als Woods of Desolation en het Zweedse Shining. Ik word er enorm door gepakt.

Het prijsnummer van de plaat is voor mij ‘Dust, Flesh and Bones’. Aangrijpender heb ik dit jaar nog maar zelden gehoord. Elliott’s stem heeft iets breekbaars, maar tegelijk staat ze als een rots in de branding, onverzettelijk in zijn overtuigingskracht. Maar goed, ‘Dust, Fles hand Bones’ dus. Het nummer waarin Elliott misschien wel het meest zingt, perfect begeleidt door akoestisch gitaarspel. Voeg daar af en toe nog wat strijkers aan toe, en je hebt echt een kanjer van een song, bloedmooi. Het moment wanneer Elliott begint te zingen van “This is how it feels to be alone; just like we’ll die alone”, geeft me kippenvel, zo intens! Net als de spookachtige achtergrondzang vanaf de vijfde minuut.

De teksten van Elliott zijn ook enorm de moeite. Neerslachtigheid, verderf, tegenslag, verdriet, wanhoop, het is alsof een stortregen van slechte herinneringen op je neerkomt. De zondvloed is gearriveerd met ‘The Broken Man’. Een pareltje van een zondvloed, dat wel.

4,5 sterren