Tindersticks - The Something Rain (2012)

Acht albums gingen The Something Rain voor. Negen albums waarvan het debuut de volle mep van 5* kreeg, vijf albums 4,5* en twee albums 4*
Dat Tindersticks hoog aangeschreven staat bij mij moge duidelijk zijn. Dat dit nieuwe album daar zeer waarschijnlijk niet veel onder zou duiken was voor mij eigenlijk wel een behoorlijke zekerheid: hun albums gaan altijd automatisch in de voorbestelling.

Toen ik opener Chocolate voor het eerst hoorde ontstond er toch wel even verwarring: prachtige sfeer, muzikaal weer erg herkenbaar alhoewel het minder donker lijkt (maar dat is vaker voorgekomen); alleen het spoken word was toch even net wat anders en dan ook nog eens 9 minuten lang. Kom d'r maar in Tindersticks!

En dat doen ze.... volop sfeer, warm, gevoelig en soms juist ook weer afstandelijk. Tindersticks zoals ik ze wel ken. Ondanks dat ze altijd wel op dezelfde wijze opereren heeft ook dit album een eigen soort sfeer. Wat spannender dan de voorgangers misschien maar altijd uiterst herkenbaar.
Misschien niet meer zo vreemd als je al je negende album aflevert. Zolang de heren weten wat kwaliteit is en dat ook toepassen kan ik wederom zeer tevreden zijn.
Zonder de nummers afzonderlijk te bespreken kan ik concluderen dat dit verplicht voer is voor de Tindersticks liefhebbers. Voor luisteraars die niet bekend met dit gezelschap zijn zou het geen slechte instapper wezen maar zou ik gevoelsmatig toch verwijzen naar de eerste twee albums om echt bekend te raken met het kenmerkende geluid van de band.
The Something Rain schuwt het experiment niet maar heeft toch zeker ook zijn wat toegankelijker geluid zoals op de laatste albums. Het lijkt soms wat minder somber van toon en bij het nummer Slippin' Shoes moest ik af en toe zelfs een beetje aan het geluid van, schrik niet, UB40 (Food for Thought) denken: zullen die blazers wel zijn
Een erg aanstekelijk nummer overigens met een behoorlijk 'zomers' geluid.

Misschien ben ik niet kritisch genoeg meer maar ook deze nieuwe kan ik geen lage beoordeling geven.

Het jaar is zes weken oud en de eerste topper is een feit. Op het negende studioalbum ‘The Something Rain’ doet de Britse band Tindersticks vooral wat zij al twintig jaar doen: prachtige, gevoelige liedjes maken. Niet vernieuwend, maar wel weer van hoog niveau.

Een paar jaar geleden kwam ik in aanraking met deze band, en wel met het in 2008 verschenen The Hungry Saw. Een album dat enerzijds uitblinkt in zijn eenvoud (Come Feel the Sun), maar waar op momenten ook alle registers worden opengegooid. Naast de traditionele instrumenten speelt de viool een grote rol, iets waar ik sowieso wel een zwak voor heb, en daarnaast is er die aparte, zware stem van zanger Staples. Volledig aangetast door drank en sigaretten, maar met het resultaat dat deze perfect past bij de muziek. Ik zou bijna stellen dat het zelfs nog interessant is om naar te luisteren als de muziek wordt weggelaten. Andersom zou het overigens ook kunnen, want de muziek alleen staat vaak als een huis – op bijna elk album staat wel een instrumentaal nummer.

Zo’n nummer is ook te vinden op The Something Rain, namelijk het slotnummer. Ik vind dit het hier echter het minste nummer, maar met zijn kleine drie minuten is het wel een fraaie outro. De acht nummers ervoor zijn namelijk weer erg sterk. Opener Chocolate is met zijn negen minuten niet alleen het langste nummer van het album, maar ook het meest experimenteel. Toetsenist David Boulter spreekt de tekst, het zogenaamde spoken word. Het nummer begint rustig met enkel een gitaar en langzaamaan worden er (met name blaas-) instrumenten toegevoegd om vervolgens weer klein te eindigen.

Vanaf dan is het weer vertrouwd: Staples zingt, kreunt en schreeuwt, soms tot het wanhopige aan toe, zoals in het nummer Frozen, waarin hij eindigt met het continu herhalen van de zin: ‘If I could just hold you’. De muziek hierbij klinkt wat vervreemdend, afstandelijk. Bij andere nummers is de muziek weer een stuk warmer, zoals op Show me Everything, waarbij de groep wordt bijgestaan door zangeres Gina Foster, die het nummer net wat extra’s meegeeft. Ook op Fire of Autumn zingt Staples samen met een vrouw. Het nummer is een van mijn favorieten: het is alsof je zelf door een herfstrood bos loopt. Andere hoogtepunten volgen dan nog in de vorm van Medicine (als ik het goed heb de eerste single) en Come Inside, dat opnieuw erg warm klinkt en zelfs een beetje jazzy eindigt door de blaasinstrumenten.

Valt er dan niets aan te merken aan dit album? Als ik er echt naar ga zoeken misschien. A Night to Still had van mij iets korter gemogen. Tevens vraag ik me af of het spoken word in Chocolate na vele keren luisteren wellicht gaat vervelen. En dan is er nog het vreemde slotnummer, zoals gezegd instrumentaal, maar lelijk is het allerminst. Nee, je moet echt zoeken om een kritiekpuntje te vinden en dat kan toch niet de bedoeling van muziek zijn. Tindersticks laat in 2012 zien dat ze het na twintig jaar nog steeds niet verleerd zijn en misschien zelfs een van hun beste albums ooit hebben gemaakt.

4.5*

Ook te lezen op: muziekrecensie: Tindersticks – The Something Rain | Lutsen Koornstra - wp.me

Als je op zoek bent naar avontuur ben je bij Tindersticks aan het verkeerde aderes. De Engelse band doet namelijk al 20 jaar en negen albums hetzelfde: prachtige sfeervolle liedjes maken. Op the Something Rain is het niet anders. Tindersticks doen waar ze goed in zijn, maar, en daar komt het, op hun aller best. Dit negende album is dan ook een genot.

In een donkere, stille kamer zittend in een comfortabel meubilair, zo kun je het beste luisteren naar The Something Rain. Je wordt vervolgens 50 minuten meegesleurd in de prachtige donkere 'huiskamerpop'. De negen minuten durende opener 'Chocolate' is een goed begin. Het nummer opent klein, komt later aanzetten met prachtige blazers om weer klein te eindigen. Toetsenist David Boutler praat je door het nummer heen. Na het 'spoken word' intro horen we de vertrouwde stem van Stuart A. Staples weer. De warme bariton stem blijft er een uit duizenden en is uiteraard weer puur genieten. Het is 'het wapen' van Tindersticks. Er zijn maar weinig zangers in de hedendaagse popmuziek met zo'n sfeervolle stem.
Er passeren zeven prima Tindersticks liederen. De eerder uitgegeven Single Medicine en het stuwende Frozen springen er boven uit. Maar the Something Rain is vooral een album dat krachtig is in zijn geheel. Soms lijkt het album wel een soundtrack zo groots klinkt de sfeer. De bezwerende melodieën nemen je over en leidden je rond door het album. Het instrumentale slotnummer 'Goodbye Joe' klinkt als de opkomende zon. Langzaam kom je uit de grootse warme sfeer die the Something Rain heet. De ontspannende 50 minuten vliegen voorbij. Weer een mooie Tindersticks.

Op the Something Rain doet Tindersticks wat ze eigelijk al 20 jaar doen: een heel fijn album produceren. Maar wat blijft die goude formule bijzonder mooi. Tindersticks is een band met een bijzonder lange houdbaarheidsdatum. De beste plaat sinds Can Our Love.

van: http://daanmuziek.blogspot....

‘The Something Rain’ (prachtige titel, overigens) is de tweede release van Tindersticks die ik bewust meemaak. Lees: er naar uit heb gekeken. De vorige plaat, ‘Falling Down a Mountain’, vind ik nog steeds een erg sterke plaat, al wordt die mening niet door iedereen gedeeld. Dit ‘The Something Rain’ werd algemeen wat beter ontvangen, wat iets meer aansluit bij mijn mening. Ik vind het, net als ‘Falling Down a Mountain’, een plaat met vele troeven.

De grootste troef vind ik nog altijd de stem van frontman Stuart A. Staples. Hij klinkt zeker niet nep; zijn zang ademt leven en veel gevoel uit. Authenticiteit. Maar voor men van zijn stem kan genieten, is er eerst nog de atypische opener. Spoken word van toetsenman David Boulter. Het is een mooi verbeeld verhaal over een date, als ik me niet vergis, of de ik-persoon heeft het in ieder geval over een meisje waarmee hij een soort relatie heeft. Het verhaal heeft ook een humoristische touch, want aan het eind van het verhaal blijkt het meisje een man te zijn. De laatste zin toont de humor van het verhaal op treffende wijze: “”Shit”, I said, “I was never a breast man anyway””.

Qua sfeer is dat nummer ook de moeite, met een bescheiden uitbarsting van blazers in het midden van de song, en een rustig einde. ‘Show Me Everything’ begint loom en traag, enkele vrouwenstemmen zingen “Show me”, en na iets meer dan een minuut mag Staples invallen. De sound wordt gaandeweg wat zwoeler, en dat is ook wel vrij kenmerkend voor dit album, en een markant verschil met vorig werk. Het bossa nova-gevoel is soms zelfs aanwezig. De versnelling en groeiende intensiteit aan het eind van de song (die huilende saxofoon op de achtergrond!) maken dit tot een bijzonder geslaagd nummer.

‘This Fire of Autumn’ is wat swingender van geluid, met mooie samenzang in het refrein (met Gina Foster, die ook al te horen was op ‘A Simple Pleasure’, nog zo’n “vreemde eend” in de discografie van Tindersticks), en een opvallende rol voor de xylofoon, als ik me niet vergis. Ook dit is weer een lekker broeierig nummer, en ondanks het feit dat de invloeden lijken te zijn gehaald uit genres waar ik niet zoveel naar luister, heb ik met deze muziek absoluut geen probleem. Het zal die touch van Tindersticks zijn, waar het toch nog altijd om gaat, en de stem van Staples uiteraard. Er zijn er maar weinig die me zo kunnen raken als hij.

Ook in ‘A Night So Still’ is dat “broeierige” geluid niet weg te slaan. Staples baant zich een weg door de repetitieve muzikale hypnose die wordt gecreëerd, maar kan niet helemaal voorkomen dat het nummer na een tijd door zijn beste krachten heen lijkt te zijn, en een beetje saai wordt. Kortom; die song had gerust een minuutje eerder mogen afkloppen. Maar laat dat vooral geen smet zijn op de mooie prestatie van Tindersticks. Want met ‘Slippin’ Shoes’ hebben ze weer helemaal het goeie geluid gevonden. Dit is, net als ‘This Fire of Autumn’, een song die wat meer schwung heeft, draait en keert, met een lekker saxofoongeluid, een soms zweverig klinkende Staples en uitstekende begeleiding.

‘Medicine’ was het vooruitgeschoven nummer, om de honger aan te wakkeren van de Tindersticksfans. Daarmee hebben ze volgens mij wel op veilig gespeeld, omdat dit nummer het meest lijkt op het wat donkerder klinkende geluid van de beginjaren. Een meeslepende song is het, en nog steeds mijn favoriet op dit album. Het dreigende vioolspel, de lome percussie en sfeervol keyboardspel gaan perfect samen met de stem van Staples. Eigenlijk het enige nummer waarin verdriet te horen is, en dat is ook best opvallend; het album werd namelijk opgedragen aan, en stond ook in het teken van personen die de leden van de band de laatste jaren verloren hebben aan de oervijand van het leven. Met enkele cimbaalslagen loopt ‘Medicine’ op z’n eind, en die titel zegt het eigenlijk helemaal: aanvaard je lot, er zijn medicijnen genoeg.

Met ‘Frozen’ komen we weer helemaal in het sfeertje dat vooraf gecreëerd werd, al heb ik de indruk dat dit nummer nog wat meer loos mag gaan op instrumentaal vlak. Het nummer klinkt nogal rusteloos, soms een beetje chaotisch, maar ook hierbij past de stem van Staples wonderwel. Hij zalft, terwijl op de achtergrond wordt geslagen. Zijn “If I could just hold you, hold you” wordt alsmaar herhaald op het einde, als een mantra. Ja, op dit nummer zijn de jazz-invloeden ook aanwezig.

Een dromerige intro trapt ‘Come Inside’ op gang, een prachtig nummer van ruim 7 en halve minuut. “Livin’ my life, from day to day; hoping that you’ll, ever come my way” zingt Staples, en hij nodigt ons uit om binnen te komen. De huiselijke, warme sfeer is aanwezig, de percussie en keyboards smelten samen tot de ideale open haard. De saxofoonsolo op het einde is pure nachtclubmuziek, met een melancholisch tintje; je wil blijven, maar ergens wil je toch ook weer naar huis.

‘Goodbye Joe’ is de instrumentale afsluiter, een licht verteerbaar stukje muziek dat zeker zijn plaats heeft op dit album, en ondanks de titel, nodigt het toch uit om de plaat nog eens op te zetten. ‘The Something Rain’ is een opvallende plaat geworden, en daarin verschilt het niet in de andere platen die ik tot nu toe ken van deze straffe band. Het geluid is echter wat anders dan ik gewoon ben van hen. Misschien toch maar eens ‘A Simple Pleasure’ gaan beluisteren.

4 sterren