Tindersticks - The Something Rain (2012)

Nieuw album van Tindersticks, met een video van het nieuwe nummer 'Medicine', aangekondigd op hun site:

Klik

Voor de eindlijst 2012

Nieuwe Tindersticks!
Altijd een geweldige band gevonden, al vond ik het laatste album 'Falling Down a Mountain' duidelijk de minste. Ik hoop dat ze met deze plaat wat nieuwe wegen gaan verkennen. Met de fantastische comebackplaat 'The Hungry Saw' lieten ze horen waar ze zo goed in zijn. met FDAM deden ze dat nog eens dunnetjes over maar het resultaat was wat minder, met als gevolg dat je gaat denken 'ok, dit kennen we nu onderhand wel'.

Nieuwe nummer klinkt alvast veelbelovend. Typisch Tindersticks, maar toch een tikje anders.
Ik ben benieuwd...

Na een nieuwe Perfume Genius nu ook een nieuwe Tindersticks waar ik niet van op de hoogte was: dat zijn nog eens aangename verrassingen!

Medicine is alvast een fantastisch nummer. Dat belooft erg veel goeds... Kan niet wachten!

Erg sterk nummer, inderdaad. Ik hoop dat deze plaat minstens even goed wordt als de vorige (voor de goede orde: ik vind 'Falling Down a Mountain' erg sterk, in tegenstelling tot veel anderen), dan ben ik tevreden.

Wow, deze plaat is geweldig, ze zijn weer terug, werd tijd. Na de laatste 2 platen die me toch minder konden boeien hebben ze weer iets spannends gemaakt. Draai hem al een maandje en hij wordt beter en beter en beter en blijft in je kop zitten. Alleen het openingsnummer al met een soort spoken word (niet meneer Staples, geen idee wie wel) houdt het heel spannend.

Is deze al gelekt dan? Nog nergens kunnen vinden.

Wel is hier 'Slippin' Shoes' te luisteren:
tindersticks - Slippin' Shoes (taken from the forthcoming Album "The Something Rain") by 247QM on SoundCloud - Create, record and share your sounds for free

En hier snippets van alle nummers:
Tindersticks - The Something Rain MP3 music downloads - 7digital - us.7digital.com

Op 'Chocolate' doet toetsenist David Boulter trouwens het spoken word

Ik dacht dat djarend in een muziekwinkel o.i.d. werkte, en daardoor soms platen van tevoren te beluisteren krijgt. Maar ben niet zeker.

Klopt, en wij kunnen via een bepaalde Pool al bepaalde albums binnenhalen en deze meteen gedaan natuurlijk en cdtje van gebrand om in de winkel te draaien, heel veel positieve reacties op van klanten.

Thanks!

Chocolate! Wat een prachtige opener. Als het niveau zo hoog blijft rolt hier een heel hoge notering uit

Maar 9 nummers. Ik vraag me af hoe lang de tijdsduur is.

50 minuten. Er zitten een nummer van 9 en één van 7 minuten tussen.

Acht albums gingen The Something Rain voor. Negen albums waarvan het debuut de volle mep van 5* kreeg, vijf albums 4,5* en twee albums 4*
Dat Tindersticks hoog aangeschreven staat bij mij moge duidelijk zijn. Dat dit nieuwe album daar zeer waarschijnlijk niet veel onder zou duiken was voor mij eigenlijk wel een behoorlijke zekerheid: hun albums gaan altijd automatisch in de voorbestelling.

Toen ik opener Chocolate voor het eerst hoorde ontstond er toch wel even verwarring: prachtige sfeer, muzikaal weer erg herkenbaar alhoewel het minder donker lijkt (maar dat is vaker voorgekomen); alleen het spoken word was toch even net wat anders en dan ook nog eens 9 minuten lang. Kom d'r maar in Tindersticks!

En dat doen ze.... volop sfeer, warm, gevoelig en soms juist ook weer afstandelijk. Tindersticks zoals ik ze wel ken. Ondanks dat ze altijd wel op dezelfde wijze opereren heeft ook dit album een eigen soort sfeer. Wat spannender dan de voorgangers misschien maar altijd uiterst herkenbaar.
Misschien niet meer zo vreemd als je al je negende album aflevert. Zolang de heren weten wat kwaliteit is en dat ook toepassen kan ik wederom zeer tevreden zijn.
Zonder de nummers afzonderlijk te bespreken kan ik concluderen dat dit verplicht voer is voor de Tindersticks liefhebbers. Voor luisteraars die niet bekend met dit gezelschap zijn zou het geen slechte instapper wezen maar zou ik gevoelsmatig toch verwijzen naar de eerste twee albums om echt bekend te raken met het kenmerkende geluid van de band.
The Something Rain schuwt het experiment niet maar heeft toch zeker ook zijn wat toegankelijker geluid zoals op de laatste albums. Het lijkt soms wat minder somber van toon en bij het nummer Slippin' Shoes moest ik af en toe zelfs een beetje aan het geluid van, schrik niet, UB40 (Food for Thought) denken: zullen die blazers wel zijn
Een erg aanstekelijk nummer overigens met een behoorlijk 'zomers' geluid.

Misschien ben ik niet kritisch genoeg meer maar ook deze nieuwe kan ik geen lage beoordeling geven.

Erg goede plaat van Tindersticks. De nummers vormen veel meer een geheel dan op de voorganger. Er zit in veel nummers een bepaalde groove die we nog kennen van de albums Simple Pleasure en Can Our Love.. (denk aan 'Before You Close Your Eyes' of 'People Keep Coming Around'), maar deze plaat heeft ook wat van het experimentele van het debuut.

De nummers maken op mij allemaal indruk, maar met name 'Show Me Everything', 'This Fire of Autumn', 'Medicine' en 'Frozen' blijven nu het meest hangen.

Enige minpunt is dat er maar 9 nummers (waarvan 1 instrumentaal) op staan!
Ik begin nu met 4*, maar daar kan goed nog een halfje bijkomen. Dit zou wel eens de beste plaat sinds Curtains kunnen zijn.

Wat betreft deze nieuwe van Tindersticks had ik precies hetzelfde. Ben hier erg benieuwd naar; kan ook bijna niet tegenvallen. Perfume Genius kende ik niet, maar ben er ook maar meteen even achteraan gegaan.

Het jaar is zes weken oud en de eerste topper is een feit. Op het negende studioalbum ‘The Something Rain’ doet de Britse band Tindersticks vooral wat zij al twintig jaar doen: prachtige, gevoelige liedjes maken. Niet vernieuwend, maar wel weer van hoog niveau.

Een paar jaar geleden kwam ik in aanraking met deze band, en wel met het in 2008 verschenen The Hungry Saw. Een album dat enerzijds uitblinkt in zijn eenvoud (Come Feel the Sun), maar waar op momenten ook alle registers worden opengegooid. Naast de traditionele instrumenten speelt de viool een grote rol, iets waar ik sowieso wel een zwak voor heb, en daarnaast is er die aparte, zware stem van zanger Staples. Volledig aangetast door drank en sigaretten, maar met het resultaat dat deze perfect past bij de muziek. Ik zou bijna stellen dat het zelfs nog interessant is om naar te luisteren als de muziek wordt weggelaten. Andersom zou het overigens ook kunnen, want de muziek alleen staat vaak als een huis – op bijna elk album staat wel een instrumentaal nummer.

Zo’n nummer is ook te vinden op The Something Rain, namelijk het slotnummer. Ik vind dit het hier echter het minste nummer, maar met zijn kleine drie minuten is het wel een fraaie outro. De acht nummers ervoor zijn namelijk weer erg sterk. Opener Chocolate is met zijn negen minuten niet alleen het langste nummer van het album, maar ook het meest experimenteel. Toetsenist David Boulter spreekt de tekst, het zogenaamde spoken word. Het nummer begint rustig met enkel een gitaar en langzaamaan worden er (met name blaas-) instrumenten toegevoegd om vervolgens weer klein te eindigen.

Vanaf dan is het weer vertrouwd: Staples zingt, kreunt en schreeuwt, soms tot het wanhopige aan toe, zoals in het nummer Frozen, waarin hij eindigt met het continu herhalen van de zin: ‘If I could just hold you’. De muziek hierbij klinkt wat vervreemdend, afstandelijk. Bij andere nummers is de muziek weer een stuk warmer, zoals op Show me Everything, waarbij de groep wordt bijgestaan door zangeres Gina Foster, die het nummer net wat extra’s meegeeft. Ook op Fire of Autumn zingt Staples samen met een vrouw. Het nummer is een van mijn favorieten: het is alsof je zelf door een herfstrood bos loopt. Andere hoogtepunten volgen dan nog in de vorm van Medicine (als ik het goed heb de eerste single) en Come Inside, dat opnieuw erg warm klinkt en zelfs een beetje jazzy eindigt door de blaasinstrumenten.

Valt er dan niets aan te merken aan dit album? Als ik er echt naar ga zoeken misschien. A Night to Still had van mij iets korter gemogen. Tevens vraag ik me af of het spoken word in Chocolate na vele keren luisteren wellicht gaat vervelen. En dan is er nog het vreemde slotnummer, zoals gezegd instrumentaal, maar lelijk is het allerminst. Nee, je moet echt zoeken om een kritiekpuntje te vinden en dat kan toch niet de bedoeling van muziek zijn. Tindersticks laat in 2012 zien dat ze het na twintig jaar nog steeds niet verleerd zijn en misschien zelfs een van hun beste albums ooit hebben gemaakt.

4.5*

Ook te lezen op: muziekrecensie: Tindersticks – The Something Rain | Lutsen Koornstra - wp.me

Prachtig zeg. Staat nog volop op repeat op luisterpaal.

Mijn eerste kennismaking met deze band. Ik voorspel veel goeds! Iemand een idee of deze op vinyl beschikbaar zal zijn?

Er zijn nu al 2 LP versies beschikbaar. Voor Europa op het label Lucky Dog/City Slang en voor Canada Constellation. Het label Constellation heeft nog als extraatje een poster.

Is dit vergelijkbaar werk met de eerste 2 Tindersticks?

Dit is enigszins vergelijkbaar met de eerste twee, al heeft deze toch echt een eigen sound.
Maar de beste Tindersticks vind ik toch echt Curtains.

Bedankt. Ik kijk er halsreikend naar uit.

Nu het oudere werk eens uitpluizen

Naar mijn mening is dit absoluut niet te vergelijken met de eerste 2 platen.
Ik vergelijk deze plaat liever met "The Hungry Saw" qua volheid van het geluid.
Artistiek gezien gaat het echter terug richting de tijd van Curtains, maar heeft het ook raakvlakken met "Swanlights" van "Antony" wat betreft spanning en composities (uiteraard binnen de grenzen van hun stijl).

Zonder twijfel behoort dit tot het beste wat Tindersticks uitgebracht heeft de laatste 10-15 jaar.
De inspiratie is terug.

De Tindersticks uit 2012 is rijker en gelaagder dan de geslaagde albums uit 1995 en 1998.
Bij vergelijking zijn herkenbare songstructuur en klankkleur te horen, maar ook de vooruitgang.
Alleen het spreek-zingen in Chocolate hoeft voor mij niet en is in Sisters beter verwerkt.
De andere 8 songs zijn een tijdloze stijlkaart van het beste wat TS heeft te bieden.

Als je op zoek bent naar avontuur ben je bij Tindersticks aan het verkeerde aderes. De Engelse band doet namelijk al 20 jaar en negen albums hetzelfde: prachtige sfeervolle liedjes maken. Op the Something Rain is het niet anders. Tindersticks doen waar ze goed in zijn, maar, en daar komt het, op hun aller best. Dit negende album is dan ook een genot.

In een donkere, stille kamer zittend in een comfortabel meubilair, zo kun je het beste luisteren naar The Something Rain. Je wordt vervolgens 50 minuten meegesleurd in de prachtige donkere 'huiskamerpop'. De negen minuten durende opener 'Chocolate' is een goed begin. Het nummer opent klein, komt later aanzetten met prachtige blazers om weer klein te eindigen. Toetsenist David Boutler praat je door het nummer heen. Na het 'spoken word' intro horen we de vertrouwde stem van Stuart A. Staples weer. De warme bariton stem blijft er een uit duizenden en is uiteraard weer puur genieten. Het is 'het wapen' van Tindersticks. Er zijn maar weinig zangers in de hedendaagse popmuziek met zo'n sfeervolle stem.
Er passeren zeven prima Tindersticks liederen. De eerder uitgegeven Single Medicine en het stuwende Frozen springen er boven uit. Maar the Something Rain is vooral een album dat krachtig is in zijn geheel. Soms lijkt het album wel een soundtrack zo groots klinkt de sfeer. De bezwerende melodieën nemen je over en leidden je rond door het album. Het instrumentale slotnummer 'Goodbye Joe' klinkt als de opkomende zon. Langzaam kom je uit de grootse warme sfeer die the Something Rain heet. De ontspannende 50 minuten vliegen voorbij. Weer een mooie Tindersticks.

Op the Something Rain doet Tindersticks wat ze eigelijk al 20 jaar doen: een heel fijn album produceren. Maar wat blijft die goude formule bijzonder mooi. Tindersticks is een band met een bijzonder lange houdbaarheidsdatum. De beste plaat sinds Can Our Love.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Dit nodigt uit tot verkenning van hun verder discografie zou ik zeggen! Een lekker en prettig album van deze band, waar ik nog noit eerder van gehoord had.
En ze komen volgende maand in de Melkweg.

hola! Dan staat je nog het een en ander te wachten!

Chocolate klinkt alsof Steven Wilson er met zijn handjes aan heeft gezeten. En dan klinkt het in mijn oren al snel goed . En die blazers á la Kid A klinken ook erg mooi. Dit is het eerste nummer wat ik van deze band luister en ik ben nu al enthousiast. Dat gaat snel

Vandaag maar meteen gaan kopen, meteen luisteren natuurlijk, en wat een prachtplaat is dit! Ik heb het gevoel dat deze heel hoog gaat scoren bij mij, en een al bijna zekere vaste waarde gaat worden in m'n eindejaarslijstje. Premature uitspraak, ik weet het, maar dat gevoel heb ik nu eenmaal, en dat heb je niet zomaar bij elke plaat. Ik vond hun vorige plaat al erg mooi, maar dit lijkt me nog een stuk sterker. Vele luisterbeurten zullen nog volgen, en als ik genoeg stof tot het uitschrijven van een mening bij elkaar heb geschraapt, zal ik het zeker niet laten.

Is het gitaartje uit "show me everything" leentjebuur gaan spelen bij Hot Chocolate's "Emma" of beeld ik me iets in?