Carcass - Necroticism: Descanting the Insalubrious (1991)

Een van m'n favoriete metal-albums. Vooral Corporal Jigsore Quandray, Incarnated Solvent Abuse en Carneous Cacoffiny zijn erg vette tracks. De teksten zijn al wat minder gore-achtig , hebben wat meer diepgang. (Echt waar! ) Grappig ook dat elke gitaarsolo een aparte naam heeft. [Lead: Glue stiffing by W.G. Steer] (uit: Incarnated Solvent Abuse)

Die namen van die gitaarsolo's zijn echt geniaal. Mijn favorieten: "Dust in the mausoleum by W.G. Steer", "Firm, meaty chunks by W.G. Steer", "The ascent to eternal pandemonium and tabulature by W.G. Steer" en "Administration of toxic compounds by M. Amott". Ook de onderwerpen van die teksten... Carneous Cacoffiny gaat over een gitaar bouwen uit menselijke organen... geweldig.

Dit album is echt ondergewaardeerd, zeg! Twee lousy reacties, slechts! Ik luisterde net nog Pedigree Butchery en dat nummer is, denk ik, het beste death metal nummer ooit geschreven... Die terugkerende thema's in dat nummer, geniaal gewoon, klassieke muziek is er niks bij

Ik vond deze inderdaad erg goed, maar wel kompleet anders dan het magistrale Symphonies Of Sickness. Toch heeft deze ook dat typische verontrustende gevoel van Cracass in zich..

Death Metal is een nieuwkomer in mijn muzikale kamer. En natuurlijk, als je langs invloedrijke bands gaat (Death, Morbid Angel) kom je ook bij Carcass uit...

Ik ben verrast. Waar grindcore mij totaal niet trekt, weet Carcass me te boeien.

Strak is het goede woord voor dit album. Strakke riffs, grooves, fills, en uiterst verassende solo's. Deze band is strak, ranzig, hard, gemeen, bijzonder verassend vooral.

En verdomme, wat is het kut om die songtitels op mijn brand cdtje te schrijven!!!

koop hem dan gewoon,hij is het waard

Het zijn maar 8 nummers hoor

Ongetwijfeld een van m n best albums.Carcass was qua techniek z n tijd ver vooruit.

Net als Heartwork een goede plaat. Het eerdere werk was me iets te zwaar. 3,5*

heer laat deze kelk aan mij voorbijgaan , klereherrie

Volledig uitgeluisterde klereherrie?

Beaster1256, wat doe je hier? Ik ga toch ook niet Bruce Springsteen argumentloos lopen afzeiken op zijn pagina's?

wat mij betreft het beste carcass album

Dit is toch een plaat van technisch hoogstaand niveau.Bill Steer heeft zich ontwikkeld tot kwaliteitsgitarist. Toch heb ik de vorige twee Car- cass platen liever.Voor mij luisteren die net wat lekkerder weg. Favoriete songs zijn Corporal jigsore quandary en Incarnated solvent abuse. Vier sterren voor Carcass.

Ooit nog op lp gekocht en destijds een behoorlijke teleurstelling vanwege de overstap naar "softe en commerciele" death metal, na de 2 (voor die tijd) behoorlijk extreme grindcore-albums. Een van die platen die ik jaren later pas ben gaan waarderen.

Commerciële Death-Metal??????

Zo heb ik dat destijds ervaren. Gelukkig maakten ze niet lang daarna de EP "Tools of the trade", waarop weer meer het vertrouwde geluid te horen was.

OKé, ze hebben ook de Tampa sound ontdekt destijds, maar commercieel kan je dit nooit noemen, hoogstens afgeschaaft of glad. Dan had ik je meteen gesnapt

Eerder gepolijst. Zoals diamanten. Het glimt wat meer, is minder ruw, maar nog steeds onbetaalbaar mooi.

Michael Amott is vooral bekend van het oprichten van Arch Enemy. Zijn melodieuze gitaarstijl past prima bij de ladiesgrunts aldaar. Ook bij Michael Schenker paste hij zich prima aan (how long) en nou ben ik benieuwd hoe hij zich hier manifesteert bij niet mijn favoriete metal genre waar Carcass doorgaans om bekend staat. Luisteren dus.

Heartwork, de opvolger met Michael Amott, is melodieuzer en toegankelijker. Necroticism: Descanting the Insalubrious heb ik nooit echt een makkelijk album gevonden.

Met de Tampa sound heeft dit ook niets te maken hoor, Necrotism is geproduceerd door Colin Richardson, en daarmee is het geluid van deze plaat zo Brits als de pest. Carcass heeft écht een heel ander geluid dan Tampa bands als Massacre, Death etc.

Misschien niet, maar ik snap wel dat je dit behoorlijk overgeproduceerd vind vergeleken bij de primitieve sound van hun eerste platen en de dubbele basdrum e.d. hebben wel een Tampa tintje hoor. Maar het blijft inderdaad wel Carcass, maar niet dezelfde als het op hun eerste platen was.

Carcass is ook een band die ik alleen van naam ken. In eerste instantie omdat het een klassieke band en in tweede instantie omdat Michael Amott in deze band speelde, en wel op deze plaat (ik ken hem van Spiritual Beggars en ook Arch Enemy).

Carcass dus op één of andere manier nooit een kans gegeven. Maar ik leef al direct op. Lange songs, veel tempowisselingen, veel riffs, inventief drumwerk en twee leadgitaristen. Heerlijk ook die blastbeats die continu op je worden afgevuurd. Er gebeurt zoveel in één enkele song, meer dan sommige bands aan ideëen op een hele plaat kunnen zetten. Het gevaar is dan wel dat het heel fragmentarisch en rommelig kan overkomen, maar bij deze plaat vloeit alles erg goed in elkaar over. Erg knap

Bij mijn wekelijkse bezoekje aan de platenzaak pikte ik deze keer dit album uit de CD-bakken. Het is alweer even geleden dat ik dit fenomenale album hoorde, maar vanaf de eerste noten van Inpropagation is het weer een feest der herkenning in huize Namsaap.

Dit is het eerste album van Carcass dat ik echt kon waarderen. Weg is het chaotische geluid van de eerste twee albums - al ben in Symphonies later wel gaan waarderen - en hoor ik een band die leert doseren en de kracht van tempowisselingen in nummers toepast. Daarnaast wordt veel meer ingezet op melodie in de nummers, zonder het rauwe karakter van de band al te veel kwijt te raken.

Fenomenaal album!

Net de 3e volledige luisterbeurt achter de rug en toch wel de beste so far in mijn mening. Bij SoS moest ik er nog in komen, dus die verloor het van Surgical Steel (album waardoor ik Carcass ging luisteren en door de jaren heen ook alweer 7x heb gezien), maar hier smaakt de oudere sound mij net iets beter.

1. Necrotism: Descanting the Insalubrious - 4*
2. Surgical Steel - 3.8*
3. Symphonies of Sickness - 3.7*
4. Reek of Putrifaction - 2.7*

Necroticism is voor mij 'peak' Carcass. De melodieuze toevoegingen van Michael Amott zijn hier goed in evenwicht met de transparant klinkende doch brutere passages. Dat sloeg mijns insziens vanaf Heartwork aardig door naar de verkeerde kant. De composities kennen wat meer opbouw ten opzichte van Symphonies Of Sickness en Reek Of Putrefaction. Zo sluipt er spanning en dynamiek in het geheel. Verder staan hier natuurlijk de überkrakers Corporal Jigsore Quandary (waanzinnige groove) en Incarnated Solvent Abuse (venijnig en afwisselend) op.