Machine Head - Supercharger (2001)

Hmm, een voorlopig dieptepunt voor Machine Head. Zelden zo'n inhoudsloos metalalbum gehoord. Werkelijk elk nummer klinkt hetzelfde. 2 sterren, meer is het echt niet waard.

ik moet zeggen dat ik deze beter vind dan the burning red. dit album verveeld niet zo snel eigenlijk. dus wel een leuk album 4*

Machine Head op hun weg terug, stem verhoogd naar 3*. Deze plaat laat horen dat MH op hun weg terug is maar nog een heet Hangijzer heefd; Ahreu Luster (Hij wil er veel te veel nu metal van maken, op rotten naar Il Nino of Limb Biskut). Toen ze hem dumpten en weer een jongen met Trash roots aannamen kwam alles weer goed.

helemaal geen slechte plaat!

Ik heb deze een lange tijd beetje links laten liggen omdat ik na The Burning Red zoiets had van: laat maar.

Maar de laatste tijd weer eens een paar keer objectief geluisterd en eigenlijk is deze plaat best wel heel sterk!
Bijv. Bulldozer is weer een ouderwetse... bulldozer!

Wat Eddie zegt, is waar:
Machine head weer op weg de goede kant uit.

Helaas speelde op deze plaat die slome garnaal van een Ahrue nog mee, das wel verrotte jammer.

Nu is er gelukkig Phil Demmel (goeie solo's, goed strak hakjes en slagjes werk, zoals het hoort)

Ook is het gitaargeluid weer gewoon METAL afgesteld en kan deze jongen niet wachten tot The Blackening uit komt.

kun je dit nader uitleggen?
Want hoewel de plaat geen 10 met een griffel is, vind ik dit wel wat vraagtekens oproepen.

Ik knap hier eigenlijk af op de manier waarop Flynn hier zijn stem gebruikt. Elke nummer klinkt hetzelfde. Er wordt steeds op dezelfde manier naar een soort geforceerde climax toegewerkt, bestaande uit domweg schreeuwen; een enorm "wij zijn stoer en heel erg boos" gehalte, maar dan zeer ééndimensionaal. Ik heb het gevoel dat het veel meer om de vorm dan om de inhoud gaat en dat komt dus inhoudsloos op mij over.

Ik heb gewoon weinig met deze (overigens voornamelijk Amerikaanse) manier van metal maken (nu-metal, metalcore, de gemiddelde roadrunner-band van rond de eeuw wisseling). Disturbed, vroege Slipknot, Ill Niño bijvoorbeeld en de zanger van Chimaira hebben last van hetzelfde euvel. Laatstgenoemde band vind ik muzikaal gezien overigens wel een topband, omdat het meer op thrash gestoeld is.

ok, duidelijk.
Ik ben het er niet mee eens, maar das weer wat anders.
Helder betoog.

Dan kon wellicht de cd erna je meer bekoren?

Ja, Through the Ashes... is duidelijk een stuk beter, ligt ook meer in de lijn van hun eerste 2 platen.

ik was ook niet bepaald met het te hippe nu-metal gehalte van met name The Burning Red.
Supercharger vond ik persoonlijk wel al veel beter, alhoewel ik je wel begrijp.

Ik heb hele goede hoop dat The Blackening een nog grotere klapper wordt dan Empire.

Ik vond More Things... eigenlijk misschien nog wel beter dan BME.
Bruter ofzo...

Uitstekend MH-album, al staan er wel iets te veel luchtige songs op als Kick You When You're Down en American High. Dit zorgt wel voor de nodige afwisseling, maar persoonlijk heb ik liever uitsluitend 'boze' songs op een album van Machine Head.

Ik heb deze plaat gekoch na het optreden in Antwerpen net na de release. Op het eerste gehoor een fijne plaat, maar ik kan hem nu echt niet meer afluisteren. Wat mij betreft hun zwakste plaat..
2,5*

ik vind the burning red de zwakste

Ik ook, hoewel dit album ook zeker niet Machine head op hun best is. Maar de lijn gaat hier weer omhoog en wordt alleen maar beter op de albums Through the ashes en The blackening.
3*

Dit is Machine Head in een experimentele fase van hun loopbaan. Ze proberen het hier met een wat lichtere aanpak en dat bevalt me niet. Juist de combinatie van zware groovende ritmes en agressie maakt Machine Head leuk en die elementen ontbreken hier. Deze CD is voor mij een mislukt experiment.

Same here. Al roept supercharger ook een soort van nostalgie bij me op. Dit was namelijk een van de eerste platen waarmee ik kennis maakte met metal en ik vond hem op dat moment beter dan de andere platen van MH . Waarschijnlijk omdat dit de meest toegankelijke plaat is. Nu denk ik daar nogal anders over en vind ik Burn my Eyes verreweg het best gevolgd door TtAoE en The Blackening.

Slecht is deze plaat in mijn ogen dus zeker niet, alleen lang niet hun beste werk.

me eerste machine head plaat en ik moet zeggen dat ik 'm nog steeds erg vet vind ik heb dit album al zo'n 7 jaar en hij is nog steeds erg vet

Ik vind dit een tegenvaller, buiten Crashin' Around You is er niet zo veel aan.

Met terugwerkende kracht één van de zwakkere albums van Machine Head, al zegt dat eigenlijk weinig. Feitelijk nog steeds een prima plaat, vol afwisselend songmateriaal dat nergens minder is dan goed, maar de hier gehanteerde stijl ligt de band gewoonweg niet zo. De songs zijn overwegend iets te luchtig en anoniem en Rob's zangpartijen zijn sporadisch te gehaast en rap-achtig. De songs waarin de band terugvalt op ouder werk behoren tot de betere. Daarentegen moet ik wel zeggen dat meer moderne tracks als Bulldozer en Crashing Around You toch ook wel erg fijn zijn. Een beetje een allegaartje dus, waardoor het album nergens een echt overtuigend geheel vormt.

Na het zwakke The Burning Red was dit een soort overgangsalbum. Het experiment liet de band niet volledig los, maar er kwam weer een gezondere blos op de wangen. Hier horen we songs die ondanks de geringe diepgang toch wel pakken, zonder dat op het album sprake is van uitschieters. Het is net iets te licht of te luchtig her en der, hoewel dat bij deze zware metal wellicht vreemde begrippen zijn

Hierna kwam de grote revanche, met Through The Ashes. Met terugwerkende kracht luisteren naar dit album maakt de muziek niet per se beter, maar het dieptepunt had MH duidelijk achter de rug.

Vanwege de release van de nieuwe plaat heb ik de anderen weer eens opgezet. Supercharger blijft een beetje het zwakke broertje in de discografie van deze band, maar dan is het nog een gemiddeld album. De flirts met nu-metal zijn overduidelijk te horen in de gitaarriffs en de vocalen van Flynn, die vaak genoeg zo stoer mogelijk probeert zijn teksten op te dreunen. Met Bulldozer staat er trouwens echt een knaller van formaat op die laat horen dat Machine Head en nu-metal echt wel een fantastische combinatie kon zijn. Drie sterren.

En als je denkt dat het niet erger kan dan 'The Burning Red' komen ze aankakken met 'Supercharger'. Met 'Bulldozer' kon de band me nog redelijk overtuigen, maar de geluiden van nu-metal stoten me toch af. Hij kan het best die Flynn, al moet hij wel erg zijn best doen om er nog wat van te maken . Ik moet wel toegeven dat het niet een verschrikking eerste klas is, al is dit niet het gene waar ik op zit te wachten als ik 'Machine Head' op zet. Nee, ik kon van geen enkel nummer eigenlijk echt genieten en ik heb in tijden niet zo vaak de neiging gehad om sommige nummers door te spoelen, waaronder 'American High'.. Wat een zeikplaat om maar even grof te zeggen, en nee hier ben ik geen fan van. Zou hem denk ik ook niet meer zo snel aanzetten. Op naar de volgende, aangezien ik 'Machine Head' hierna beter ken weet ik dat dit wel hun dieptepunt is, en de slechtste plaat die ik heb gehoord van hun.

Voorlopige tussenstand:
01. Burn My Eyes
02. The More Things Change...
03. The Burning Red
04. Supercharger

Dit is zeker niet het beste album van de band. Toch is er ook wel wat leuks te ontdekken. Zo begint het album wel lekker. Bulldozer blijft wel overeind staan. Voor de rest is het allemaal niet heel spannend.