Machine Head - Supercharger (2001)

Ik knap hier eigenlijk af op de manier waarop Flynn hier zijn stem gebruikt. Elke nummer klinkt hetzelfde. Er wordt steeds op dezelfde manier naar een soort geforceerde climax toegewerkt, bestaande uit domweg schreeuwen; een enorm "wij zijn stoer en heel erg boos" gehalte, maar dan zeer ééndimensionaal. Ik heb het gevoel dat het veel meer om de vorm dan om de inhoud gaat en dat komt dus inhoudsloos op mij over.

Ik heb gewoon weinig met deze (overigens voornamelijk Amerikaanse) manier van metal maken (nu-metal, metalcore, de gemiddelde roadrunner-band van rond de eeuw wisseling). Disturbed, vroege Slipknot, Ill Niño bijvoorbeeld en de zanger van Chimaira hebben last van hetzelfde euvel. Laatstgenoemde band vind ik muzikaal gezien overigens wel een topband, omdat het meer op thrash gestoeld is.

Met terugwerkende kracht één van de zwakkere albums van Machine Head, al zegt dat eigenlijk weinig. Feitelijk nog steeds een prima plaat, vol afwisselend songmateriaal dat nergens minder is dan goed, maar de hier gehanteerde stijl ligt de band gewoonweg niet zo. De songs zijn overwegend iets te luchtig en anoniem en Rob's zangpartijen zijn sporadisch te gehaast en rap-achtig. De songs waarin de band terugvalt op ouder werk behoren tot de betere. Daarentegen moet ik wel zeggen dat meer moderne tracks als Bulldozer en Crashing Around You toch ook wel erg fijn zijn. Een beetje een allegaartje dus, waardoor het album nergens een echt overtuigend geheel vormt.

En als je denkt dat het niet erger kan dan 'The Burning Red' komen ze aankakken met 'Supercharger'. Met 'Bulldozer' kon de band me nog redelijk overtuigen, maar de geluiden van nu-metal stoten me toch af. Hij kan het best die Flynn, al moet hij wel erg zijn best doen om er nog wat van te maken . Ik moet wel toegeven dat het niet een verschrikking eerste klas is, al is dit niet het gene waar ik op zit te wachten als ik 'Machine Head' op zet. Nee, ik kon van geen enkel nummer eigenlijk echt genieten en ik heb in tijden niet zo vaak de neiging gehad om sommige nummers door te spoelen, waaronder 'American High'.. Wat een zeikplaat om maar even grof te zeggen, en nee hier ben ik geen fan van. Zou hem denk ik ook niet meer zo snel aanzetten. Op naar de volgende, aangezien ik 'Machine Head' hierna beter ken weet ik dat dit wel hun dieptepunt is, en de slechtste plaat die ik heb gehoord van hun.

Voorlopige tussenstand:
01. Burn My Eyes
02. The More Things Change...
03. The Burning Red
04. Supercharger