UFO - Seven Deadly (2012)

Hoewel UFO natuurlijk de gloriedagen achter zich heeft liggen. Brengen ze tegenwoordig nog prima albums uit. Dit nieuwste album luisterd lekker makkelijk weg. Hoewel er naar mijn mening wel iets meer pit in had mogen zitten. Fright Night en Wonderland zijn lekkere rockers maar daarna is het teveel op een lijn. Kabbelende (blues) rock gespeeld door toch zeker een stel goede muziekanten. Kortom redelijk album waar iets meer peper in had gemogen.

Inderdaad zoals Kef terecht opmerkt: lekkere voortkabbelende rock met te weinig uitspattingen en ballen. Muziekaal zit het allemaal best prima in elkaar en is het precies in het straatje van hun vorige albums. Typerend misschien wel voor hun "ambitie" is dat Paul Raymond aangeeft dat ze eingelijk alleen nog maar nieuwe cd's maken omdat ze dan meer betaald krijgen voor optredens. Maar ondanks dit..........respect voor de band en in mei ga ik gewoon weer lekker feestvieren bij hun show, want live hebben ze me de afgelopen 20 jaar nog nooit teleurgesteld.

Nu inmiddels wat vaker beluisterd en toch nog een half puntje erbij. Vooral de eerste paar nummers zijn prima en het gitaarwerk over het hele album is toch wel erg lekker.

Aardige plaat, maar wordt nergens echt spannend. Het begint ok, maar daarna kabbelt het maar wat voort. Ik vind de zang ook niet helemaal lekker in de plaat gemixt iets teveel op de voorgrond.

Het twintigste album van UFO, als je EP Ain't Misbehavin' (1988) meerekent hun éénentwintigste, verscheen in februari 2012. Medio 22 november 2024 herverschijnt Seven Deadly op cd en vinyl via Cleopatra Records, dat dit jaar het nodige werk van UFO uit de jaren vanaf 1988 uitbracht in nieuw jasje én op streaming plaatste.

Seven Deadly staat daar inmiddels ook, inclusief een drietal bonustracks. Zoals op de vorige albums van hardrockers UFO klinkt de nodige blues, een koers die frontman Phil Mogg vanaf Walk on Water (1995) hernieuwd inzette, toen nog met Michael Schenker. In Vinnie Moore vond hij een muzikale bondgenoot en de shredder van weleer voegt zijn spel wederom naar die van het instituut.
Met Pete Way nu al enkele jaren op de reservebank wegens gezondheidstroebelen was de Duitser Lars Lehmann sessiebassist. De gitaarpartijen van Moore werden in Delaware in de VS opgenomen, de rest inmiddels traditiegetrouw in het Duitse Celle in Area 51, waar echter een geheel nieuwe studio was verrezen. Daarbij hoorde een zwembad; het stond leeg en de drumset werd op de bodem ervan geplaatst voor een optimaal geluid. Drummer Andy Parker keerde na het vastleggen van de drumpartijen terug naar Texas, waarna Mogg begon aan zang en teksten.

De muziek werd geschreven door Moore met toetsenist/gitarist Paul Raymond, die in dit geval de voorkeur gaf aan zijn gitaar. De muziek op Seven Deadly is daarom minder blues- en meer riffgericht. Dat lukte echter niet goed: een mindere UFO, zij het met twee uitschieters.
Vierkante hardrock in opener Fight Night, waarna de groep in Wonderland sneller speelt dan men jarenlang deed. Een heerlijk fel nummer dat me doet denken aan Sammy Hagars Trans Am (1979), dat ook al over een “wonderland” ging.
Als album blijkt Seven Deadly vooral langzamer en meestal massief te rocken. Voorbeelden zijn bluesrocker Mojo Town en ballade Angel Station met dames in het koortje.
Moores gitaarwerk is uiteraard om te smullen. Wat ik echter bij track 3 tot en met 7 mis zijn pakkende melodieën. Dat lukt dan eindelijk wel in het pakkende en melancholieke Burn the House Down, dat profiteert een mindere robuustheid.
Aardig zijn de shuffle van The Fear, waarin de mondharmonica van de Duitse gastmuzikant Mark Hothan huilt, ondersteund door een dameskoortje en het op akoestische gitaar leunende Waving Good Bye.

Op streaming drie bonustracks. Other Men’s Wives bevat stampende bluesrock, Bag o’ Blues bestaat uit lo-fi honkytonkpiano met zang als was het 1932. En dan is daar Wonderland zonder zang, om thuis te kunnen doen alsof je Phil Mogg bent.

De groep ging na release weer de weg op, opnieuw met Rob De Luca als livebassist. Eerst Europa, dan de VS.
In hetzelfde 2012 verscheen van X-UFO Vol 1: The Live Files. Dit is een groep met drie ex-UFO-leden en één ex-lid van de McAuley Schenker Group.
Bij een optreden van ze in februari 2012 doet oerlid Pete Way mee. Drummer Clive Edwards over hem in biografie High Stakes & Dangerous Men: The UFO Story (2014): ”He’s got hepatitis and liver damage. It’s not great. He’s on a lot of pills. He still falls off the wagon. Pete is Pete. I can’t see him changing enough.”

Ondertussen vervolgde UFO hun pad, waarbij Seven Deadly in het VK in maart 2012 één week #63 stond, alweer beter dan voorganger The Visitor die tot 99 kwam. De Luca bleek tot vaste opvolger van Way te zijn verkozen; in 2015 verscheen A Conspiracy of Stars.