Woods of Ypres - Woods V: Grey Skies & Electric Light (2012)

Finality leren kennen in het topic Maak kennis met 2011. Ik wist dat de zanger onlangs is overleden maar het zei me verder niks.
Als ik het goed begrepen heb heeft het platenlabel dit album hierdoor gratis beschikbaar gesteld voor iedereen en door genoemde nummer was ik wel nieuwsgierig naar de rest en dat sluit goed aan. Op den duur begint het voor mij een iets te grote brei te worden of ontbreekt de peper maar verder is dit een prima album.

Vorige week vrijdag ging ik heel vrolijk achter mijn computer zitten totdat ik op Metalfan zag dat David Gold was omgekomen bij een auto-ongeluk op 31-jarige leeftijd. Het nieuwe album was nog maar net af. Het is nu zelfs nog afwachten of dit album nog fysiek uitkomt.

Het label van de band heeft besloten om het album gratis weg te geven. Dit is dus het eerste album uit 2012 dat ik hoor. En het kan er wel eens een worden die aan het eind van 2012 hoog kan gaan eindigen. Wat een album.

Het is echt het beste wat de band tot nu toe heeft neergezet. Was het vorige album al heel goed en kwam er steeds meer cleane zang bij die deed herinneren aan Peter Steele (Type O Negative) was hij toch net iets te lang. Deze duurt 55 minuten en toch blijft het een flinke zit. Wel een hele mooie.

Het is een zeer duistere plaat waar niet echt veel sprankjes hoop in te vinden zijn, iets wat ik niet erg vind. Moet muziek altijd vrolijk zijn? Dit album is met twee mensen opgenomen, ze hebben zo´n beetje hun eigen begrafenisnummers bij elkaar gepend. Voor een iemand was dat jammer genoeg zeer dichtbij.

Dit album wordt voornamelijk gedomineerd door cleane zang met af en toe wat schreeuwen. Zeer slome, bijna dirge-achtige nummers worden afgewisseld met uptempo (voor hun doen dan) nummers. Het album opent er met zo een, namelijk Career Suicide (Is Not Real Suicide).

Die dirge-achtige nummers bevallen me toch het best, Finality vind ik het mooiste nummers van het album. Ik moet echt even een traan laten als ik dat nummer hoor, het is zo mooi gezongen! En dan die piano erachter. Kiss My Ashes Goodbye is een geweldige afsluiter met een laatste regel waar ik door de gebeurtenis een beetje stil van wordt:

When I die...kiss my ashes goodbye

4,5 ster met zeker kans op een verhoging. Die kan er wel eens komen als ik hem origineel heb. De band had kans om een groter publiek te bereiken, nu blijft het toch een beetje een verborgen geheim. Jammer.

Zou je denken? Kan ook dat ze nu juist meer exposure krijgen. Ik las ook berichten over de dood van de zanger en had nog nooit van ze gehoord. Okay, ik had deze cd niet gedraaid na jouw input in het topic maar dan nog. Men heeft het nu wel over deze band en het zal allicht meer luisteraars opleveren.

Knap hoor, als je al die ellende en donkere stemmingen om weet te zetten in plezante refreinen en catchy deuntjes.

Inderdaad! Want wat luistert dit lekker en makkelijk weg zeg! Voor een Doom Metal plaat inderdaad verrassend catchy. David Gold heeft de liefhebbers een erg mooie "afscheidsgift" gegeven. R.I.P. David, je was een geweldige musicus.

Eigenlijk had Woods V nu al uit moeten zijn maar jammer genoeg is het album uitgesteld naar 27 februari. Nog even wachten dus...

Wat een album! Heb het slechts drie keer geluisterd - drie keer achter elkaar - maar wat een contrast tussen de pakkende en soms zelfs vrolijke muziek en de donkere teksten. Het is dat contrast dat me bij de keel grijpt en waardoor ik het album opnieuw en opnieuw wil horen.

Binnenkort maar weer eens een bezoekje aan de platenzaak brengen...en een stem volgt wanneer ik het op cd heb geluisterd.

Wat een plaat!
Iedere track is raak, er is voldoende variatie. De riffs zijn gruwelijk goed en de zang is fantastisch.
De opener, Finality en Kiss My Ashes Goodbye I zijn mijn 3 favorieten.

Ook bijzonder melodisch, de opener zit al dagen in mijn hoofd

Ik brul hem inmiddels zelfs al mee! Wel het minst duistere nummer van het album, daarna krijg je een van de meest donkere albums te horen die ik in een lange tijd heb gehoord. Er zit wel enorm veel afwisseling tussen de nummers. Het mooiste nummer blijft Finality, wat een tranentrekker!

Voor degene die dit album geweldig vinden en Type O Negative niet kennen, zeker gaan luisteren! Woods Of Ypres wordt soms zelfs een Type O Negative rip off genoemd maar dat vind ik weer erg overdreven. Vooral Bloody Kisses en Dead Again zijn aan te raden.

Bij dat nummer heb ik vandaag ook nog een zakdoekje moeten pakken, geweldig nummer inderdaad

Daar staat dan wel weer tegenover dat de teksten van Silver en Modern Life Architecture in mijn ogen net iets teveel als tranentrekker geschreven zijn en daardoor op mij nogal overdreven overkomen.

Ik heb net even een correctie doorgestuurd want de tracklist klopt helemaal niet meer. De eerste tracklist was van de promo die Digby Pearson (labelbaas van Earache) ineens het net op slingerde maar we wisten toen niet dat die nog niet officieel was. Nu is de tracklist zoals David Gold hem had gewild, er zijn flink wat dingen omgegooid. Zo is Kiss My Ashes (Goodbye) Pt. 1 en 2 samengevoegd tot een monstertrack en staat er zelfs nog een extra nummer op genaamd Keeper Of The Ledger wat echt prachtig is!

Gisteren gekocht .
Overigens is mijn hoes een beetje anders dan die hier staat: het bandlogo staat boven (en niet in de 'gewone' letters die hier staan en de titel is naar onderen verplaatst.

In ieder geval een aardig plaatje. Precies of ze popdeuntjes omgezet hebben naar doom metal en het klinkt geweldig.

Gold had altijd al depressieve buien en zelfmoordneigingen.
Laatste tijd ging het terug beter met hem, want daarvoor hadden ze niet meer op een nieuwe cd gehoopt. Dan komt de man om in een verkeersongeval (gewild of niet?). Spijtig, maar hij laat ons wel een pareltje achter.

Nu ik de cd gekocht heb, valt me toch op dat de volgorde van de nummers zoals die op de door de platenbaas beschikbaar gestelde versie van dit album me toch beter bevalt. Kan door gewenning komen, maar in de volgorde die David Gold wilde, lijken de nummers willekeurig achter elkaar op het album gegooid.
Career Suicide als opener beviel prima en was veel opvallender dan Lightning&Snow.

Wát een album is dit toch. Het eerste nummer dat ik hiervan hoorde was Career Suicide, maar dat zette me best wel op het verkeerde been. Dat nummer is nog behoorlijk vrolijk in vergelijking met de rest van het album. De droevige teksten en prachtige muziek (die soms juist weer wat vrolijker is en daardoor een mooi contrast vormt) geven me altijd weer kippenvel en ik denk niet dat dit album me ooit gaat vervelen. Ontzettend jammer dat David Gold nooit meer zo een prachtige muziek zal kunnen schrijven!

Verslaven album! In 't begin moest ik wat wennen aan de diepe stem en leek het me wat te eentonig, maar na een paar luisterbeurten ben ik er echt verslaafd aan en vind ik dat er juist er veel variatie in zit. Heerlijk album. Finality is echt een van de meest pakkende nummers die ik ken.

Deze band is vernoemd naar de stad waar ik in woon? Dit alleen al is een reden om het eens te proberen!

Ik heb dit album enkele dagen geleden gekocht en hij blijft bij het eerste nummer aan 2:22 altijd even kort haperen. Is dit bij jullie ook zo of heb ik gewoon een slechte kopie? Ik heb dit bij de eerste luisterbeurt niet gehoord, maar 't is toch raar dat ik dit nu al heb. Ik draag immers altijd goed zorg voor mijn cd's, bij mijn andere 81 cd's heb ik nog nooit haperingen gehad.

Dat lijkt op een slechte kopie. Ik heb deze CD paar maanden geleden in Londen gekocht en bij mij hapert hij niet.

Van Woods of Ypres had ik nog nooit wat gehoord voordat David Gold overleed, en ik denk ook dat ik het bij dit Woods V houd.
Zoals hierboven al ergens vermeld, heb ik dit album leren kennen aan de hand van de door de platenmaatschappij vrijgegeven nummers na Gold’s dood. Die nummers stonden in een andere volgorde. Een volgorde die voor mij stukken beter werkt dan die waarop ze uiteindelijk op het album zijn beland. Deels gewenning, deels omdat in de ‘oorspronkelijke’ volgorde de beste 2 nummers vooraan stonden en ik Career Suicide qua tempo een stukken betere opener vind dan Lightning&Snow.

Mijn tracklisting is dus als volgt
1. Career Suicide (Is Not Real Suicide)
2. Travelling Alone
3. Alternate Ending
4. Lightning&Snow
5. Finality
6. Death Is Not An Exit
7. Adora Vivos
8. Silver
9. Modern Life Architecture
10. Kiss My Ashes (Goodbye)
(11. Keeper Of The Ledger)

Dit is dan ook nog steeds de volgorde waarin ik dit Woods V beluister.

Bij de eerste keren luisteren werd ik compleet weggeblazen door de 2 eerste nummers. Vooral het contrast in Career Suicide, tussen een vrolijk, uptempo deuntje en de sombere tekst werkte vervreemdend en tegelijkertijd aanstekelijk. In Travelling Alone sprak de tekst me aan.
De meeste andere nummers vond ik ook goed, en bovenal muzikaal erg toegankelijk. Dat was niet iets wat ik verwachtte van een band die doommetal zou maken. Daarnaast is de net iets te lange stilte na Death Is Not An Exit een mooie vondst om de naargeestige sfeer van het album wat te versterken.

Na een paar keer luisteren werd het me duidelijk dat het vooral de eerste nummers waren die dit album zo goed maakten voor mij. Mijn waardering voor de daaropvolgende nummers liftte als het ware een beetje mee op de indruk die die eerste 2 nummers maakten.
Wat daarin ongetwijfeld ook meespeelt, is dat ik Silver, Modern Life Architecture en Kiss My Ashes de zwakke broeders onder de nummers vind. De eerste 2 met name van het hoge gehalte Dagboek van een 16-jarige van de tekst, Kiss My Ashes vind ik te veel herhaling in de tekst hebben.
Op de cd release verscheen opeens Keeper of the Ledger. Vanwege het lange gegrunte gedeelte aan het begin in mijn ogen een beetje een vreemde eend in de bijt.

Na de eerste keer luisteren had ik dit album niet minder dan een 4.5* gegeven. Vaker luisteren heeft daar een halfje vanaf gesleten. Dealniettemin een van de betere releases dit jaar.

4.0*

Die volgorde heb ik ook, en die bevalt me ook een stuk beter dan de tracklist die hier staat. Career Suicide is een geweldige opener!

Dit album had bijna 5 sterren kunnen krijgen van mij maar ik heb dezelfde kritische punten als wizard. Als je steeds meer naar het album luistert ga je ook meer naar de teksten luisteren en daar wringt het een beetje. De teksten worden op een gegeven moment bijna lachwekkend, Gold laat op dit album op heel veel verschillende manieren weten dat hij er geen zin meer in heeft. Het klinkt misschien een beetje fout aangezien deze man vorig jaar is overleden.

Muzikaal is dit album echt ijzersterk. Extreem pakkende nummers maar toch zo naargeestig en duister. Je moet het maar kunnen.

Deze band was mij volledig onbekend, maar de hoge cijfers maakten me erg benieuwd naar dit album. De plaat draait nu dan ook zijn eerste rondjes hier. Eerste reactie: Steele en Gold hebben elkaar vast gevonden daarboven!

Gloeiende gloeiende.....deze cd is deze week mijn cd-speler niet uitgweest! Wat een vette plaat is dit zeg! Heerlijk mix van doomy stukken en meer up-tempo, verveeld tot nu toe geen moment!

Kan iemand me vertellen of het vorige werk van Woods of Ypres in het verlengde van deze plaat ligt?

Voor het overlijden van David Gold kende ik deze band nog niet. Nadat ik een recensie in de Aardschok had gelezen heb ik dit album gelijk aangeschaft. In eerste instantie moest ik er een beetje aan wennen. De productie vond ik niet overal even geweldig maar het overdonderdende stemgeluid van de zanger sprak me enorm aan. Type O Negative, Him, The 69 Eyes, Nick Cave, Mark Lanagan en End of Green behoren tot mijn favorieten en in dat verlengde zit ook de stem van deze zanger.

Wat me vooral aansprak waren de teksten en de melancholische toon van het album. Nu pakweg 6 maanden later en honderen luisterbeuren verder kan ik er niet omheen. Dit album is geweldig.

In eerste instantie vond ik de eerste paar nummers van het album niet zo goed maar na steeds vaker luisteren kon ik ook die nummers op waarde schatten. Elk nummer heeft een aantal momenten waar ik telkens weer even stil van word.

In het openingsnummer Lighting & Snow is de eerste scream zeer indrukwekkend en het I said Nooooooo gaat bij mij werkelijk door merg en been.

Death is not an Exit is een toegankelijk en prettig nummer waar de somberheid vanaf druipt. Het is geen hoogtepunt maar nog altijd meer dan goed.

Met Keeper of the Ledger kon ik in eerste instantie niet zoveel. Het koste me wat tijd voordat ik aan de schreeuwzang was gewend aangezien ik een sterke voorkeur heb voor het diepe geluid. Maar jongens het einde is hier zo mooi. Nature is the Cult!!!

Traveling Alone was tekstueel het eerste nummer dat erg goed bleef hangen het is een voor David Gold typisch reflecterend nummer zoals alleen hij het kan zingen. Toegankelijk smaakvol en tekstueel weer erg goed.

Adora Vivos vond ik in eerste instantie ook wat minder tot het moment dat ik wat tegenslag kreeg en deze song een aantal keren volledig heb open gedraaid. Gold zingt hier over het herdenken van de doden hoe daarmee om te gaan. Ook is het erg gaaf dat hier stukken tekst uit andere nummers weer in terugkomen. Voor mij is dit nu een escapistisch nummer en een van de hoogtepunten van het album.

Silver heb ik heel lang een van de minste songs gevonden. Het bleef niet lekker hangen en voelde in vergelijking met de andere songs wat simpel aan. Maar na een betere beluistering valt hier ook weer de mooie tekst op. We Share Youre Sorrows but i dine alone. I always dine alone. Qua thematiek zit het nummer heel erg in het verlengde van Shards of Love van het vorige album.

Career Suicide (Is Not Real Suicide) is de ultieme song voorals je een klote dag op je werk hebt gehad. Toen ik deze plaat voor het eerste draaide ging op dit nummer compleet uit mijn plaat en dat is nog steeds zo. Geweldige song.

Modern Life Architecture is een song waarin Gold op zijn zwaarst uit de hoek komt. De eerste twee minuten zijn instrumentaal en dan gaat Gold richting Peter Steele. Het tempo is traag en iedere zin is raak. Een van de hoogtepunten van het album.

Kiss My Ashes (Goodbye) overtreft de vorige song. Ook hier druipt de treurnis ervan af en valt het op hoe eerlijk en weemoedig de teksten van Gold zijn. I didnt need it in life. I don't need in Death. En nog meer van dat soort prachtige zinnen. Zucht ik had hem dit graag eens live horen zingen.

Finality is een prachtige ballad en was oorspronkelijk ook de reden om het album aan te schaffen. Het voelt echt als een zwanenzang.

Alternate Ending . Heeft dat gevoel nog sterker. In eerste instantie had ik het niet door maar dit is een zeer waardige en mooie afsluiting.

Helaas is David Gold veel te snel heen gegaan maar op dit album mag hij enorm trots zijn. In mijn oren is het een meesterwerk dat veel meer aandacht verdiend.

Voor de liefhebbers, op youtube staat een eerbetoon van Paul Kuhr (Novembers Doom) aan David Gold. Hij zingt acoustisch "Finality" wat echt weergaloos is.

Manmanman, kippenvel krijg ik van dit album. De stem van David Gold is zwaar en donker, maar heeft toch een heel warm geluid. Prachtige duistere en lichte passages wisselen elkaar af zonder een moment te vervelen. Om maar niet te spreken over de prachitge lyrics. Heb het album nog pas geleden ontdekt, maar ik blijf het maar opnieuw en opnieuw draaien!