Wishbone Ash - Pilgrimage (1971)

kan er mij iemand zeggen of dit op cd bestaat , ik heb vroeger de lp eindeloos beluisterd , en was er gek op , maar de lp is al lang verdwenen , en ik zou hem graag op cd hebben ,mvg michel de meester
als er dit ooit iemand leest , hopelijk

Kheb 'm op cd zien liggen in Elpee in Groningen.

Wat jammer dat de single edit van Jailbait niet als bonus op de CD staat. ............. Vas Dis is een soort van Focus exercitie zonder orgel, maar wel met een 2e gitaar natuurlijk. Allejezus lekker nummer .........

En dan vooral ook die tekst he!

Ja nou, daar hebben ze werk aan gehad

Deze is er wel op cd, ik heb hem bij Plato in Deventer gezien.

hoera , ik heb hem een vriend heeft hem gedownd voor me , wat een jeugdsentiment , prachtig

Erg lekker album, met een veelheid aan stijlen erop. Valediction is nog altijd het prijsnummer voor mij. Op CD.

Er bestaat ook een versie van Alone met vocalen.
Deze zijn verkijgbaar op "First Light". Deze bevat de allereerste opnamen van the Ash.

Ook weer een klasse album, maar desondanks niet zo goed als het debuut. Jail Bait is een heerlijk nummer.

Dit is een heel lekkere plaat beter dan het debuut, minder dan argus. Dat is de top. Maar deze mag ook niet ontbreken

The Ash aan het ontdekken?

Probeer Live Dates Volume 1 en Live Dates Volume 2 eens.
Die zijn wat rauwer en alle beste nrs staat er op.

Zo komen wij elkaar de laatste tijd vaak tegen

Ik heb WA een tijd geleden ontdekt, alleen nog vrij weinig op gereageerd

Maar de live dates tip ga ik serieus nemen, daar heb ik wel het eea van, maar is op de een of andere reden wat in de vergetelheid geraakt.

Na hun fantastische debuutplaat, kwam een jaar later Pilgrimage. Wederom een prachtig album iets minder dan de voorganger en opmaat naar Argus.

Het eerste nummer Vas Dis klapt er gelijk in, een heel apart nummer; stuwende bas en 'zang' (lees klanken) en gitaren die dezelfde melodie volgen. Opzwepend.
The Pilgrim een fenomenaal nummer wederom geen zang. Prachtige rustige opbouw, naar heerlijke tegendraadse ritmes, vlammend gitaarwerk en een goed abrupt einde.
Ruim 13 minuten verstreken en er is nog geen woord gezongen, maar wat heb ik al genoten.

Jail Bait is een geweldig bluesrock nummer, wat het live altijd goed doet

In het midden een drietal rustige nummer vooral vind ik Valediction een prachtig mooie ballad, Een rustig baken temidden van het gitaargeweld.

Want daarna gaan de heren weer 10 minuten los FIJN HOOR!

Omdat het laatste nummer live is, kwam deze plaat altijd een beetje als minialbum op me over.

Het waanzinnige The Pilgrim is toch wel het prijsnummer hier. Een echte knaller van een progrocker. En Valediction wellicht hun mooiste ballad?

Vas Dis blijft een bijzonder nummer, met de scatvocalen over de leadgitaar heen. Je moet er voor in de stemming zijn.

Wel een lekker dromerige hoes. Daar houd ik wel van.

Pilgrim wordt ( naast Phoenix ) nog steeds door hele volksstammen beschouwd als een van hun beste nummers. Ik hoor het er niet zo aan af vrees ik. Jailbait blijft mijn fave hier, jammer dat de 45-edit nooit als bolus toegevoegd is. En Vas Dis wordt ik altijd zo ontzettend vrolijk van, de energie spat er gewoon vanaf ....

Ik zou nog vele andere solo's als voorbeeld kunnen noemen, maar alleen al dat gitaarspel tijdens die reggae-achtige passage in Valediction, zo ongeveer vanaf 4'30 – dat is toch ontzettend Mark Knopfler, vèr (zeven jaar om precies te zijn) vóór diens eerste levensteken met Sultans of swing?

Valediction was schijnbaar een van mijn favoriete nummers toen ik nog klein was Het is inderdaad een goed nummer!! Zal binnenkort het hele album eens beluisteren.

Op dit album staan echte pareltjes, de enige reden dat het album van mij geen 4 sterren krijgt komt door het laatste nummer...een draad van een nummer. Mislukte blues...

Viste gister uit de bakken een bijzonder iets: een uitgave door 'Milestones': een uitklaphoes met twee elpees: Pilgrimage en Argus. Tientje, voor twee schitterende vinylalbums.
Pilgrimage had ik nog niet op elpee, ga het vandaag luisteren.

Droombolus schrijft bij Argus (2-6-2018) dat op Pilgrimage "het spook van de Then Play On-era Fleetwood Mac nog regelmatig rondwaart." Ik ken die periode van Fleetwood Mac slechts van een paar nummers, maar door de atmosferische Albatross-achtige sound van sommige partijen van Andy Powell en Ted Turner kan ik wel begrijpen wat Droombolus bedoelt. Zelf ervaar ik dat echter niet als probleem, misschien omdat ik die Fleetwood Mac-periode zoals gezegd niet goed ken, maar zeker ook omdat ik die sound echt prachtig vind. Wat mij persoonlijk veel meer stoort is de plotselinge overgang van de complexe en afwisselende gitaarduels van The pilgrim naar de standaard-blues-boogie van Jailbait, waar ik sowieso niet veel aan vind (en om op een andere slak ook meteen maar wat zout te leggen : wat heeft de titel Jailbait in godsnaam te maken met de tekst van dat nummer?).
        Gelukkig (vind ik zelf) gaat het album daarna onverstoorbaar verder met twee prachtige instrumentale miniatuurtjes, gevolgd door de mooie lange ballade Valediction waarvan de samenzang (voor mij altijd de achilleshiel bij deze band) enigszins lijzig aandoet maar de gitaarpartijen en melodieën weer hemels zijn... om dan te eindigen met opnieuw zo'n boogie, nu niet alleen voorzien van een flauwe titel maar ook nog eens eindeloos doorgaand (inclusief valse stops, jazzy stukjes en publieksgeklap) en bovenal vervélend, en dat is echt niet alleen omdat het zowel qua stijl als qua sfeer zo contrasteert met de rest van de plaat. (Op het debuut staan ook een paar matige rockers, maar die zijn compacter en hebben ook nog interessante tempowisselingen.)
        Zo kom ik uit bij 25 minuten wonderschone muziek en 15 minuten die ik eigenlijk alleen maar draai als ik te lui ben om mijn CD-speler te programmeren (of wanneer ik mijzelf er voor de zoveelste keer van probeer te overtuigen dat die twee vermaledijde nummers toch éígenlijk wel de moeite waard zijn... maar steeds vergeefs). Hoe hier een waardering bij te plaatsen? Ik trek hem toch maar op naar ****, waarbij de heerlijke totaalsound van niet alleen de gitaren maar ook de drums de doorslag geeft. Mijn favoriete nummers blijven staan : Vas dis (ik ben er over het algemeen niet dol op wanneer mensen meezingen met gitaarlijnen, en zéker niet wanneer het om scatten gaat, maar om de een of andere reden vind ik het bij dít nummer totaal geen probleem) en The pilgrim, hoewel Valediction ook een serieuze kandidaat is en Lullaby ondanks z'n lengte eigenlijk óók wel. Al die geweldige minuten doen mij toch steeds opnieuw verlangen naar een alternatief kwartiertje dat mij in staat zou stellen om hier een halve of zelfs een héle ster extra aan toe te kennen...

Het zal je niet verbazen dat dat een van m'n fave pre-Argus WA nummers is ? De 45-edit vind ik nog lekkerder ( dan de LP versie ) maar daar lijkt wel een ban op te zitten.

De ik-figuur zit in een ontkenningsfase met z'n liefde voor een minderjarig meisje. Dat meisje is dus Jailbait en hij wil niet naar de gevangenis, vandaar "I need to know how many lonesome years".

Ja, dat eerste had ik begrepen, als er niet àl te veel berichten (<200) bij een album staan probeer ik ze altijd wel allemaal eerst te lezen zodat ik geen dubbele informatie plaats, maar ik ben bang dat ik aan dit nummer niet aan af kan horen wat jij er zo leuk aan vindt. En jouw tekstinterpretatie klopt natuurlijk, maar ik hoorde hier zelf zóveel klassieke rock&roll-zinnetjes en standaard-rijmwoorden dat ik bij die "many lonesome years" absoluut niet heb dóórgedacht (en trouwens ook niet bij "Give me a little more time"). De andere Jailbaits die ik ken (van Nils Lofgren en Ted Nugent) zijn wat explicieter over hun probleem... (En verdrietig genoeg hebben het we het net over Fleetwood Mac op de dag nadat Danny Kirwan blijkt te zijn overleden. R.I.P.)

Ik ben nou eenmaal gek op blues-rock riffs en de Jailbait-riff is een klassieker in mijn boek al ligt-ie gevaarlijk dicht naast Hear Me Callin' van TYA.

De single werd in het najaar van 1971 redelijk veel gedraaid op de radio en schalde dan door de sorteerhal van het Amsterdamse hoofdpostkantoor. Een van de zeldzame muzikale hoogtepunten die er op de werkdag voorbij kwamen.

De kracht van de herhaling Droombolus?

Ja, daar zijn het riffs voor ......... maar dat bedoelde je vast niet

Ik behoor tot de volksstammen die The Pilgrim tot hun beste werk rekent; kan ik helemaal in opgaan in dit fenomenale epos waar ik uiteindelijk de CD ook om gekocht heb. Valediction is ook zo'n klassestuk en de instrumentaaltjes maken het helemaal af voor op mij, vooropgesteld dat ik me ook door de rest geworsteld heb. Die opener draai ik wel eens ter kennisgeving, maar ben er niet gek op en wordt vaak geskipt. Ben ook niet zo gecharmeerd van de afsluiter, wat de ene helft van de plaat een 5* geeft en de andere een 3*.

Ik heb dit altijd een beetje een wisselvallige plaat gevonden. Het kent wat gave momenten maar ook tenenkrommende momenten. Zo is Vas Dis in de kern een gaaf experiment, een lekkere progrock-song gebaseerd op een oude jazz-song van Jack McDuff maar het scatten van Martin werkt echt op mijn zenuwen en lachspieren, terwijl het verder echt lekker swingt en rockt.

Ook hier weer een paar minder geslaagde blues en boogie-rockers zoals Jail Bait en Where Were You Tomorrow. Wishbone Ash vind ik gewoon als bluesrockband niet geslaagd. Dat komt ook gewoon omdat de zang erg achterblijft en niet overtuigt.

Daar staat wel tegenover dat The Pilgrim best wel gaaf is, ook al is het nogal fragmentarisch. Valediction, Lullabye en Alone zijn ook alleraardigst. En ergens wordt al duidelijk wat de kracht van de band is. De band zal op latere platen deze softrock-sound verder uitwerken, en dat is gewoon waar de band het beste in is.

Absoluut niet één van mijn favoriete platen van de band, maar wel een fijne opmaat naar het fraaie Argus en There's the Rub.

Het schitterende album "Argus" ken ik al jaren door en door. Maar dat is dan ook de enigste plaat die ik van deze band heb. Heel toevallig en onbewust deze "Pilgrimage " gekocht in mijn platenzaak.
Dit is geen meesterwerk à la Argus, maar krijgt voor mij toch een ruime voldoende. Duidelijk dat de band nog wat zoekende is naar hun sound.