Wishbone Ash - Pilgrimage (1971)

Droombolus schrijft bij Argus (2-6-2018) dat op Pilgrimage "het spook van de Then Play On-era Fleetwood Mac nog regelmatig rondwaart." Ik ken die periode van Fleetwood Mac slechts van een paar nummers, maar door de atmosferische Albatross-achtige sound van sommige partijen van Andy Powell en Ted Turner kan ik wel begrijpen wat Droombolus bedoelt. Zelf ervaar ik dat echter niet als probleem, misschien omdat ik die Fleetwood Mac-periode zoals gezegd niet goed ken, maar zeker ook omdat ik die sound echt prachtig vind. Wat mij persoonlijk veel meer stoort is de plotselinge overgang van de complexe en afwisselende gitaarduels van The pilgrim naar de standaard-blues-boogie van Jailbait, waar ik sowieso niet veel aan vind (en om op een andere slak ook meteen maar wat zout te leggen : wat heeft de titel Jailbait in godsnaam te maken met de tekst van dat nummer?).
        Gelukkig (vind ik zelf) gaat het album daarna onverstoorbaar verder met twee prachtige instrumentale miniatuurtjes, gevolgd door de mooie lange ballade Valediction waarvan de samenzang (voor mij altijd de achilleshiel bij deze band) enigszins lijzig aandoet maar de gitaarpartijen en melodieën weer hemels zijn... om dan te eindigen met opnieuw zo'n boogie, nu niet alleen voorzien van een flauwe titel maar ook nog eens eindeloos doorgaand (inclusief valse stops, jazzy stukjes en publieksgeklap) en bovenal vervélend, en dat is echt niet alleen omdat het zowel qua stijl als qua sfeer zo contrasteert met de rest van de plaat. (Op het debuut staan ook een paar matige rockers, maar die zijn compacter en hebben ook nog interessante tempowisselingen.)
        Zo kom ik uit bij 25 minuten wonderschone muziek en 15 minuten die ik eigenlijk alleen maar draai als ik te lui ben om mijn CD-speler te programmeren (of wanneer ik mijzelf er voor de zoveelste keer van probeer te overtuigen dat die twee vermaledijde nummers toch éígenlijk wel de moeite waard zijn... maar steeds vergeefs). Hoe hier een waardering bij te plaatsen? Ik trek hem toch maar op naar ****, waarbij de heerlijke totaalsound van niet alleen de gitaren maar ook de drums de doorslag geeft. Mijn favoriete nummers blijven staan : Vas dis (ik ben er over het algemeen niet dol op wanneer mensen meezingen met gitaarlijnen, en zéker niet wanneer het om scatten gaat, maar om de een of andere reden vind ik het bij dít nummer totaal geen probleem) en The pilgrim, hoewel Valediction ook een serieuze kandidaat is en Lullaby ondanks z'n lengte eigenlijk óók wel. Al die geweldige minuten doen mij toch steeds opnieuw verlangen naar een alternatief kwartiertje dat mij in staat zou stellen om hier een halve of zelfs een héle ster extra aan toe te kennen...