Wishbone Ash - There's the Rub (1974)

Hoe vaak heb je 'm dan geluisterd?

Ik ken elk nummer luidkeels meezingen. Dus bij mij dus duidelijk erg bekleven

Vijf keer, met aandacht. O, ik zal ook niet ontkennen dat hij bij anderen wèl zal kunnen beklijven, maar ik vind de nummers gewoon niet pakkend genoeg, de melodieën spreken mij niet aan.

Ik luister de plaat zo'n 20 jaar en kan er echt geen genoeg van krijgen.

Alle 6 songs zijn mij ontzettend dierbaar.

Zo interessant wat voor indruk muziek op verschillenden individuen kan achterlaten.

Heb dit vinyl in bezit en draai het al jaren zeer regelmatig. Wonderschone muziek, met heerlijk gitaarwerk. Maar ook de drum is echt genieten. Alles is goed aan deze plaat.

Vooral live heb ik van het aparte FUBB genoten. Persephone gespeeld door Martin Turner's Wishbone Ash live kan ik ook waarderen.(maar de echte WB is voor mij die van Powell).

Powell heeft Martin een paar keer laten terug komen. Maar hij doet zelf te moeilijk. Hij moet en zal bandleider zijn. Maar dat is niet eerlijk, als je iemand anders dan 45 jaar lang de kar laat trekken.

Volgens mij doet Andy Powell ook nog steeds van deze plaat. Met name FUBB en Persephone zie ik nog vaak op liveplaten staan.

Silver Shoes is trouwens ook ongekend mooi.

Wisten jullie trouwens dat FUBB staat voor "Fucked Up Beyond Belief"...

Lady Jay, FUBB en Persephone spelen ze live nog steeds. Het mooi van Ash is dat iedere keer dat ik ze zie het verassend en plezierig is.
. Setlist wisselt regelmatig en de nieuwe plaat Blue Horizon is weer een goed toevoeging.

Vin13, begin februari volgend jaar (aaarrgh) spelen de heren in Alkmaar en Uden. !

Tot die tijd is het best reizen om ze te kunnen zien spelen. Stuttgart is nog te doen als je zin hebt in een eindje rijden maar verder vooral een UK-tour.

Wishbone Ash - wishboneash.com

Heb ze tot mijn schandelijke bekentenis nog nooit live gezien but things can change.
Ga ze indien de kans zich aandient absoluut zien.

Dank Buizen voor de info,
Ik heb ze vaak in jan/feb. gezien de laatste jaren en ook in de leuke zaal van Uden. Afgelopen jaar in Burgerweeshuis, Deventer. Metropool,Hengelo is ook een toplokatie.. Natuurlijk is NAXT, Almelo ook top, haha maar die werken nog aan hun status.

Wat is dit toch een fantastische plaat zeg! Heb 'm zojuist nog maar weer eens opgezet, helemaal geen straf met de terrasdeuren open en hooguit eens een zeer enthousiast vogeltje dat tussen de nummers door zich laat horen. Wishbone Ash zou dat niet erg vinden.

Goh, geweldig om in zulke rockzaaltjes zo vaak Wishbone Ash te hebben gezien. Twente timmert inderdaad mooi aan de weg met Atak en ook Hengelo. Houd die concertagenda's in de gaten!

Ik weet nu al wat er gaat gebeuren. Straks heb ik Wishbone Ash live gezien en dan ga ik dit album upwaarderen naar een 5. Zo zit ik wel een beetje in elkaar. Hoop dat ze live ook Lady Jay spelen..

Probeer Blue Horizon ook eens, zou ik zeggen. Is voor mij dé plaat van het jaar.

Heb over dat album even gelezen. Bedankt voor de tip, zal me er eens nader naar laten verstaan.

Wat mij betreft kan geen enkele 70's rockplaat op tegen deze. Ik kan geen enkele plaat bedenken, die én zoveel ritmische patronen kent, en zoveel melodie, en zoveel dikke riffs, memorabele meezingers, én waarbij de heftige solo's je ook nog eens om de oren vliegen.

De enige bands, die enigszins in de buurt komen, zijn voor mij Kraan en Camel, maar die hebben dan weer geen duellerende gitaren. Zoals dit, zo moet een rockplaat zijn, vind ik althans.

't Is toch buitengewoon jammer, dat dit album niet automatisch tot de klassiekers wordt gerekend.
F.U.B.B. automatisch op hetzelfde niveau ingedeeld als Stairway to Heaven. Of willekeurig vergelijkbare klassiekers.

Ergens zat het Wishbone Ash niet goed mee, iets waardoor hun muzikale kwaliteiten niet werden vertaald naar grote, brede waardering. En verkoopcijfers die als gevolg door het plafond schoten.

Ik kan helemaal niets ontdekken wat dit in de weg zou moeten staan.
Eén van de allerbeste bands van de jaren '70. Hoog tijd voor herwaardering achteraf.

Aan mij zal het niet liggen. Maar ik weet de oorzaak wel: tijd, plaats, geluk en marketing.
Zep was al beroemd omdat ze Yardbirds waren, daarbij hadden ze een killerdebuut, met al hun jatwerk, en een goede zanger.

Want dat is wat mensen van the Ash vinden; dat de zang erg tegenvalt. En tja, The Zep was er ook eerder, en het publiek kan zich moeilijk concentreren op meer dan één bekend bandje, dan sneuvelen er een hoop of blijven in de marge.

Camel is ook zo'n voorbeeld.

Ik kan niet anders dan deze plaat de hoogste waardering geven. Daar waar Argus de meest populaire plaat is, vind ik toch There's the Rub nét even beter.

Gitarist van het eerste uur, Ted Turner heeft het veld geruimd voor de meer melodieuze gitarist Laurie Wisefield, die al eerder in een soortgelijke band (Home) speelde.

De plaat is ook direct een flinke stap opwaarts na het wat tegenvallende Wishbone Four. De mix van folkrock, progrock, hardrock en pop is hier perfect. Op andere platen kan het zwaartepunt teveel op pop of hardrock of zelfs bluesrock liggen. Hier is dat niet het geval.

De plaat begint erg mooi met Silver Shoes, welke een beetje een softrock-benadering heeft, maar wat scherpe gitaarsolo's heeft. Hetzelfde geldt voor de ballad Persephone, een wat rustig nummer, maar met spetterende solo's.

De hardrock wordt vertegenwoordigd door het uptempo, ietwat Thin Lizzy-aandoende Don't Come Back, de wat simpelere rocker Hometown en het spelende FUBB met een knallend eind.
FUBB is dan ook precies dát waar Wishbone Ash om bekend staat. Een instrumentale track gedomineerd door een leidende bass, twee leadgitaren die met elkaar dueleren en een drummer die de boel stevig aan elkaar timmert.

Lady Jay is een prachtig folkliedje met banjo-spel, waar overigens in Persephone de mandoline een plekje krijgt. Dit geeft ook veel kleur aan de muziek van deze plaat.

De band krijgt hulp van organist Albhy Galuten (Bee Gees) op Persephone en Nelson Flaco Padron op conga's op FUBB.

Heel vaardig in elkaar gezet, Renard. Ik ben het met je eens, dat Hometown het minste nummer van de lp is. De rest is meesterlijk, een genoot om naar te luisteren. Ik geef dit album derhalve 4 sterren.

Wat bij betreft, samen met Argus, hun beste werk.