Arena - Pride (1996)

Dit album doet me altijd weer denken aan mijn rondreis door Nieuw Zeeland.
De nummers Crying for Help VIII en Sirens geven perfect de stemming weer als je met je auto door het sublieme Nieuw Zeelandse landschap reist. Dit was dus ver voor de Lord Of The Rings Hype

voor mij de minste van Arena.
Productie is te 'klinisch', de nummers te 'bedacht'.

2 sterren

Hm ik geloof dat ik dit, in vergelijking met Songs from the lion's cage, toch net het betere album vind. Qua structuur is dit album een dusdanige blauwdruk van zijn voorganger dat vergelijking erg voor de hand ligt. Hier is het ene nummer beter, daar het andere. Maar waar Songs het eigenlijk helemaal van de twee lange nummers moest hebben, is dit toch een wat prettiger gevarieerd plaatje, hoewel Welcome to the cage en de laatste twee Crying for helps niet echt mijn ding zijn. Daar staat het erg goede Empire of a thousand days tegenover. Medusa en Fool's gold zijn beter dan hun representanten op Songs en Crying for help VI en vooral V zijn fraai.

Ten slotte laat Sirens Solomon ook wel achter zich. Waar Solomon directer pakkend is, is Sirens toch een werkje met een iets meer natuurlijke flow en een uiteindelijk spannender finale dan die ingevoegde ultralange gitaarsolo op Solomon.

Met dat al blijft het toch wel Arena, d.w.z. ietwat overgeproduceerde neoprog met clichéteksten en een overdaad aan drama.

Eindconclusie: 3*

Deze van Arena is wat mij betreft minder goed als het debuut. Het Crying for help thema wordt wel erg uitgemolken. En een nummer als Fool's Gold is wel erg glad. Net aan 3,5*

Met bonothecat eens dat het Crying for Help-concept te uitgemolken is. Met name de a capellaversie vind ik niet om aan te horen. Daarentegen zijn de lange prognummers wel lekker agressief, en bevatten de nummers veel sferische stukken die mij erg aanspreken. Empire of a Thousand Days en Sirens behoren voor mij tot de beste Arena nummers ooit.

Ik lees nu dat er vier Crying For Help's op de CD staan. Maar ik heb hem net gedraaid en echt iriteren deed het mij niet. Soms kun je het beter gewoon over je heen laten komen. In mijn geval kwam er niet iets geforceerd over. De langste nummers vind ik hier het beste: Sirens en Empire Of A Thousand Days. Verder is Medusa ook goed, maar het niveau van het debuut wordt net niet gehaald.

Weinig reacties nog, vind het toch wel een goede plaat en misschien niet de beste maar wel goed.
Vooral Sirens, Fools gold en Empire of a thousens days.

Iets mindere opvolger van het opzienbarende debuut. Het opent energiek en veelbelovend maar de toch wat matige nummers (Medusa, Fool's Gold) maken het album voor mij niet beter dan SFTLC. Gelukkig maakt ''Empire of a Thousand Days'' en de fantastische epic ''Sirens'' weer een hoop goed.

Stukken beter dan de voorganger, al is het alleen maar omdat Nolan betere synthklanken heeft en Keith More steviger en interessanter speelt....

Pointer is nog steeds hevig irritant, maar op deze plaat kan ik niet echt fouten ontdekken...

Enorm pluspunt, is het aantrekken van Paul Wrightson... Wat een power, wat een emotie... Geweldige zanger...

Fool's Gold en Sirens zijn waanzinnige nummers....
Helaas ook op deze plaat weer die stupide Crying for Help interludes... Al is dat a-capella stuk wel weer heel gaaf...

Nog even over het gitaarwerk en Keith More... Ik snap niet dat mensen Fool's Gold niet goed vinden... Zit toch echt mooi shredwerk in... Knap gedaan, hoor...

En Sirens veegt de vloer aan met Solomon... Qua spanning, qua zang maar vooral het gitaarwerk is steviger en spetterender... Ook vind ik het ouderwetse orgeltje dat Nolan erin gooit, lekker...

Tweede album van Arena. In zijn totaliteit geef ik dit album 3 sterren.. De score had hoger kunnen zijn als ze de Crying for Help cyclus niet hadden doorgezet. Vooral het a capella stuk is irritant. Crying for Help VIII is wel te pruimen trouwens.
De nieuwe zanger Paul Wrightson is ok.
Maar de individuele nummers buiten de CfH cyclus zijn bijna allemaal stukken beter dan het debuut. Erg gaaf zijn Empire of a Thousant Day's, Fool's Gold en Sirens. Welcome to the Cage vind ik zwakjes. Het blijft zonde dat ze the Crying for Help cyclus hebben doorgezet, dan was de score zeker stukken hoger geweest.

Alhoewel Mick er erg op vooruit is gegaan (Fool's Gold is nog best een danig ingewikkeld nummer), hoor ik hem toch echt stoeien, hier.

Van dynamiek heeft de beste man nog nooit gehoord. Gelukkig is Arena een stevige band, dus het valt niet echt op. Maar het had allemaal zoveel beter gekund. Maar hoe vervang je de oprichter van een band?

Wachten tot ie de pijp uit is. Het geval Asia schijnt daar minder last van te hebben. Daar gaat de ooit als vervanger aangetrokken zanger er met zijn eigen band mee aan de haal. En bestaat zowaar de originele lineup er nog naast ook. Tsja.....

Pointer is een zwakke drummer maar kan wel leuke liedjes in elkaar draaien. Dat dan weer wel.

Ik weet niet of Asia vergelijkbaar is, want daar waren zowel Payne als Wetton twee krachtpatsers.

Ik denk dan eerder aan Metallica; voor mij volkomen onluisterbaar door Ulrich.

Ik kan me wel weer herinneren dat het latere werk van Arena steeds beter beluisterbaar wordt. Het voelt erg sympathiek aan dat Mick blijft doorzetten tot hij de drummer is, die hij wil zijn.
Neemt niet weg, dat veel van zijn in gedrumde songs voor mij moeilijk zijn om aan te horen.

Absoluut. En verantwoordelijk voor het meeste songmateriaal uiteraard. De vinger die men in de pap heeft zal dan ook wel bepalend zijn voor de onmisbaarheid in een band.

Er kunnen dus wel twee Asia's bestaan maar blijkbaar geen 2 Arena's.

Een stuk minder aantrekkelijk dan het debuut. Op mij komt het soms wat gekunsteld over. Er staan aardige songs op dit album, maar het geheel houdt mij minder bij de les. Crying For Help VII is mislukt. De stem kan zo'n a capella nummer niet echt aan. Het lange slot Sirens spreekt mij het meeste aan.
3,5*

Helemaal mee eens.