Anekdoten - Vemod (1993)

Ter info: er bestaat een Japanse versie van dit album (tegenwoordig erg moeilijk verkrijgbaar) met daar op het oudste Anekdoten nummer genaamd Sad Rain. Een nummer waarvan nog meer als de rest van dit album de vroege invloed van deze band afdruipt, King Crimson. Het nummer is bijna een rip-off van Epitaph / In The Court Of The Crimson King.

Zo.

Ik moet in dezen de betweterige mede-progliefhebber toch maar weer eens gelijk geven: soms is het raadzaam een plaat die niet direct aanslaat eens een tijdje te laten liggen en het later gewoon nog eens te proberen. Gisteren eens beluisterd en ik snap eigenlijk niet wat ik indertijd tijdens het luisteren gemist heb. Wellicht de (tussendoor plaatsgevonden) nadere kennismaking van latere Crimson-geïnspireerde bands...

Een aanpassing van 2* naar 3½*. Doet het op 6 stemmen ook leuk voor het gemiddelde...

*boink!*

Ik val van mijn stoel van verbazing...

hm, ik bedoelde "betweterige mede-progliefhebber" eigenlijk meer in het algemeen, maar misschien bedoelde ik toch één persoon in het bijzonder

Wanneer een band zijn album "Vemod" doopt, schept dat uiteraard bepaalde verwachtingen inzake het materiaal op die plaat. Het Zweedse woord betekent immers zoveel als droefheid, somberheid en zwaarmoedigheid. Toch is het niet geheel toevallig dat Anekdoten zijn debuut deze naam meegeeft. De plaat staat immers werkelijk bol staat van lang uitgesponnen, buitengewoon melancholische stukken, waarbij ik al snel aan die termen moet denken.

Desalniettemin is deze wonderlijke weemoed slechts één aspect van de muziek van Anekdoten. De band koppelt deze verrukkelijke, vaak dromerige passages met cello, piano, cornet en/of akoestische gitaar immers aan buitengewoon agressieve stukken, waarbij het viertal alle registers opentrekt middels vervormde, hoekige gitaarklanken, ronkende basgeluiden en donderende drumpartijen. Een sleutelrol is echter weggelegd voor de majestueuze Mellotron M400S. Doordat de band de mogelijkheden van deze witte kast tamelijk uitput, is “Vemod” met recht een walhalla voor de Mellotron-liefhebber te noemen.

Omdat Anekdoten op zijn debuut voordurend heen en weer laveert tussen harde en zachte passages, waarbij de band een ongekende dynamiek ten toon spreidt, mag het zeker geen verrassing zijn dat de muziek zwaar geïnspireerd is door King Crimson. Dat is nog minder vreemd wanneer ik vertel dat de band ooit als King Crimson-coverband begonnen is. Overigens wil ik wel aantekenen, dat het kwartet qua heftigheid toch wel beduidend verder gaat dan zijn Engelse voorbeeld. Verder doet de muziek mij meer dan eens denken aan Magma en Van Der Graaf Generator, maar het collectief rond Robert Fripp is onmiskenbaar de grootste inspiratiebron van deze vier Zweden.

Ondanks dat Anekdoten op zijn eersteling duidelijk door deze band is beïnvloed, vind ik deze plaat een buitengewoon sterk debuut. Ofschoon de band beslist niet de originaliteitprijs wint, is de muziek immers krachtig genoeg om op haar eigen benen te kunnen staan. Door het interpoleren van de welhaast unieke Noord-Europese weemoedigheid, slaagt de band mijns inziens erin om enigszins een eigen stijl te ontwikkelen. Dit verpletterende debuut is dan ook verplichte kost voor eenieder die het werk van de gememoreerde referenties een warm hart toedraagt.

gewldige zware plaat a la King Crimson rond 73-74. Die fuzz bass met de mellotrons..heerlijk. doet me aan john wetton denken!

Dat deze plaat wel veel king crimson invloeden heeft is een open deur. Maar er zit zoveel geweld en speelvreugde in dat je als KC liefheber dit wel moet aanstaan. Vooral voor een debuut is het muzikaal erg sterk. Enige minpunt voor mij is de zang die soms tegen het valse aan zit maar de muziek ook weer een bepaalde charme geeft. Op de latere platen is de zang stukken beter.

Oeh, over dit album heb ik gemengde gevoelens. Met King Crimson heb ik altijd moeite gehad: sommige complete albums en individuele nummers vind ik geweldig, op andere momenten staan de hectiek van het gitaarspel en het geweld van de algemene benadering me wel eens tegen. Dat heb ik ook hier: die knallende bas is geweldig, als de gitaar het voortouw neemt komt hij overal doorheen en het klinkt allemaal prachtig, maar soms is het ook uiterst vermoeiend (zoals dat tussenstuk vanaf 4:48 op The flow dat dan wordt gevolgd door die karakteristieke Fripp-nootjes). Dus knap maar ook wel eens te veel, en dan heb ik het er nog niet eens over gehad dat de KC-invloed hier sowieso wel èrg overheersend is – uiteraard begrijpelijk gezien de achtergrond van deze band, maar iets meer afstand nemen van hun grote voorbeeld had misschien wel gemogen.
        Aan de andere kant zijn de composities steeds weloverwogen en zeker voor een debuut al tamelijk uitgebalanceerd, is het totaalbeeld behoorlijk rijk dankzij de warme en gevarieerde arrangementen, voelen de lyrische passages aan als een warm bad en zijn de mellotrons een weldaad voor de oren van deze ouwe progger, dus al met al luister ik hier toch met heel veel plezier naar. Maar persoonlijk ben ik toch blij dat de KC-invloeden een stuk minder sterk aanwezig zijn op de eerste plaat die ik van deze band heb leren (Until all the ghosts are gone uit 2015).
        Waren deze mannen (en vrouw) er behoorlijk vroeg bij? Dit album stamt uit 1993, slechts één jaar na Dream Theaters Images and words dat vaak gezien wordt als de plaat die progmetal als "nieuwe beweging" definitief op de kaart zette. Aan de andere kant kwam het debuut van Änglagård zelfs al in 1992 uit en kwamen Opeth en de Flower Kings ook niet veel later met hun eerste plaat. Kennelijk waren ze daar in het hoge noorden al een tijdje met hun eigen muzikale revolutie bezig.

Prachtig debuut van deze band. Gestructureerd ongestructureerd. Zo zou ik dit willen beschrijven. Vooral afsluiter Wheel is daarvan een goed voorbeeld. Wisselende ritmes zonder dat het ook maar een moment rommelig wordt. Het genre is bekend van King Crimson, maar dit spreekt mij meer aan. Het is wat meer toegankelijk.
4*