menu

Anekdoten - Gravity (2003)

mijn stem
3,76 (37)
37 stemmen

Zweden
Rock
Label: Musea

  1. Monolith (6:07)
  2. Ricochet (5:45)
  3. The War Is Over (4:42)
  4. What Should But Did Not Die (6:43)
  5. SW4 (6:04)
  6. Gravity (8:20)
  7. The Games We Play (3:25)
  8. Seljak (5:16)
totale tijdsduur: 46:22
zoeken in:
avatar van ChrisX
Ter info: ook van dit album bestaat een Japanse editie met daarbij een mini-cd met een aantal nummers opgenomen op NEARfest 2000. Alleen al om die reden moest ik die versie hebben (was daar nl. bij i.v.m. de Happy The Man reunie).

Dit album vind ik een stuk beter dan de voorganger. Muzikaal is het minder complex maar wel toegankelijker en ook weer een stukje heftiger en dat past gewoon beter bij ze. Een echte aanrader ook voor mensen die bijv. van het latere werk van Radiohead houden denk ik.

avatar van Fianosther
4,0
Mooi, heel koud album waardoor het een aparte sfeer krijgt. Op een nummer als Seljak hoor je dat ze technisch ook heel knap zijn. Het absoluut geen kopie van Radiohead maar er zijn wel wat evrgelijking mee te maken denk ik. 4*, ik heb deze plaat toch aardig wat keer gedraaid.

BTW: Het vorige album From Within was de tussenstap van King Crimson-kloon naar de huidige stijl van Anekdoten. De voorgaande albums waren regelrechte klonen, zelfs de riffs waren gejat.

3,0
Klopt, ook niet zo verwonderlijk aangezien ze daarvoor een tributeband waren. Niet dat dit het rechtstreeks overnemen van de muziek rechtvaardigt, maar het verklaart het wel

vondeich
Gister gezien in De Pul Uden, vet optreden! Gister gekocht dit album, vet album! Voorlopig 4*, maar sluit niet uit dat dat er zomaar meer kunnen worden.

Ozric Spacefolk
Radiohead?!? Dat hoor ik er niet in. Ik vind de muziek van Anekdoten veel knapper en coherenter.

King Crimson, ja ik hoor invloeden uit de Red-periode. Verder is Anekdoten gewoon een lekker symfonisch rockband met een voorliefde voor stevig drumwerk, harde basriffs en veel, heel veel mellotron.

Ozric Spacefolk
Ik zou bij deze plaat graag 8 nummers willen aanvinken.

Dit is voor mij de essentiele Anekdoten plaat. Geen gefriemel of gepiel. Erg mooie gitaarsolo's (zoals die akoestische op The War is Over), mooi gebruik van mellotron, rhodes, orgel en wat dies meer zij.

Goed geschreven songs en een uitstekende productie, die ergens wel lekker retro klinkt, maar desondanks erg helder en duidelijk is.

4,0
Latere anekdoten plaat die minder KC ""geinspireerd" is. Geweldig bij de muziek passende klagelijke zang en steeds meer eigen stijl. Voor wie anekdoten niet kent, luister gravity (titelnummer) en je bent verslaafd, vooral het prachtige heftige einde van dit nummer is kippenvel......

avatar van Casartelli
4,5
skiffer schreef:
Latere anekdoten plaat die minder KC ""geinspireerd" is. Geweldig bij de muziek passende klagelijke zang en steeds meer eigen stijl. Voor wie anekdoten niet kent, luister gravity (titelnummer) en je bent verslaafd, vooral het prachtige heftige einde van dit nummer is kippenvel......

Welkom!

Mijns inziens was met From Within de progressieve transformatie van Anekdoten eigenlijk compleet. Daar vonden ze hun eigen balans tussen de klassieke prog van de jaren '70 en de alternatieve rock van de jaren '90. Hier en op opvolger A Time of Day borduren ze daarop voort. Geen schokkende veranderingen meer, gewoon goede platen in hun eigen niche. Op deze plaat is het titelnummer inderdaad de uitschieter.

avatar van Placebo13
4,5
Ik heb de KC connectie nooit zo goed begrepen. Natuurlijk, de Melotron maar toch een eigen sound die klopt. Voor mij de beste Anekdoten

avatar van Alicia
4,0
geplaatst:
Anekdoten maakt mooie, melancholische en sfeervolle muziek. Soms zijn deze klanken wat dromerig, zweverig kun je het ook kunnen noemen, maar het wordt gelukkig nergens slaapverwekkend mede door de fraaie melodieën en tempowisselingen. Hopelijk komt er binnenkort weer eens een nieuwe plaat uit!

avatar van BoyOnHeavenHill
3,0
geplaatst:
Deze band blijft een unieke sound houden, met in de krachtige opener mooie gitaar- en drumpartijen (en een leuke xylofoon), in Ricochet een prachtige mellotron (ik had niet anders verwacht), op What should but did not die een golvend ritme dat de luisteraar hoger en hoger meeneemt, en natuurlijk die unieke en direct herkenbare stem die ik absoluut niet goed zou durven noemen maar die wel zó expressief en inmiddels zódanig met de muziek verweven is dat hij gewoon een volwaardig onderdeel van het muzikale palet is gaan vormen.
        Jammer dat de tweede helft van dit album kwalitatief een stuk minder is : SW4 heeft een beetje zo'n 80's-gitaar à la Faith van de Cure, in het titelnummer hoor ik dan juist zo'n 90's-cirkelzaag-gitaar à la Therapy? en de Pumpkins, The games we play doet mij teveel denken aan een melige versie van Pink Floyd eind jaren 60, en Seljak gaat eigenlijk nergens heen. Die laatste vier nummers zijn is niet bepaald slecht, maar ze zeggen me niet veel en doen me nog minder. Ik maak er *** van, maar dit is toch de minste van de vier Anekdoten-albums die ik ken.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:17 uur

geplaatst: vandaag om 07:17 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.