Anekdoten - Gravity (2003)

Latere anekdoten plaat die minder KC ""geinspireerd" is. Geweldig bij de muziek passende klagelijke zang en steeds meer eigen stijl. Voor wie anekdoten niet kent, luister gravity (titelnummer) en je bent verslaafd, vooral het prachtige heftige einde van dit nummer is kippenvel......

Deze band blijft een unieke sound houden, met in de krachtige opener mooie gitaar- en drumpartijen (en een leuke xylofoon), in Ricochet een prachtige mellotron (ik had niet anders verwacht), op What should but did not die een golvend ritme dat de luisteraar hoger en hoger meeneemt, en natuurlijk die unieke en direct herkenbare stem die ik absoluut niet goed zou durven noemen maar die wel zó expressief en inmiddels zódanig met de muziek verweven is dat hij gewoon een volwaardig onderdeel van het muzikale palet is gaan vormen.
        Jammer dat de tweede helft van dit album kwalitatief een stuk minder is : SW4 heeft een beetje zo'n 80's-gitaar à la Faith van de Cure, in het titelnummer hoor ik dan juist zo'n 90's-cirkelzaag-gitaar à la Therapy? en de Pumpkins, The games we play doet mij teveel denken aan een melige versie van Pink Floyd eind jaren 60, en Seljak gaat eigenlijk nergens heen. Die laatste vier nummers zijn is niet bepaald slecht, maar ze zeggen me niet veel en doen me nog minder. Ik maak er *** van, maar dit is toch de minste van de vier Anekdoten-albums die ik ken.